Histrioniczne Zaburzenie Osobowości

1 9 czerwca, 2020

centrum Amygdala dyplomowanym psychologiem diagnostą -certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego- jest Michał Dolistowski. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 790-250-587 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REJESTRACJI ONLINE.

Osobowość histrioniczną cechuje przesadna emocjonalność, egzaltacja oraz potrzeba przyciągania uwagi. Osoby z tym zaburzeniem przykładają dużą wagę do wyglądu fizycznego i najswobodniej czują się w centrum uwagi. Ich reakcje emocjonalne sprawiają wrażenie nieadekwatnie wyolbrzymionych, chwiejnych. Pacjenci z tym zaburzeniem reagują przesadnie i nazbyt emocjonalnie. Łatwo ulegają silnym emocjom, reagują irracjonalnymi wybuchami złości bądź furią. Ich relacje z ludźmi są problematyczne; otoczenie postrzega je jako osoby płytkie, roszczeniowe, nadmiernie zależne, przeczulone.

Relacje interpersonalne, w jakie angażują się pacjenci z histrionicznym zaburzeniem osobowości, są burzliwe i nie przynoszą im satysfakcji. Uzależnienie od uwagi innych ludzi powoduje, że osoby te są szczególnie podatne na lęk przed rozłąką i zgłaszają się na terapię, gdy boleśnie przeżywają rozpad związku. Powszechnym problemem, z jakim pacjenci ci zgłaszają się na terapię, są zaburzenia lękowe Do innych częstych komplikacji związanych z osobowością histrioniczną, które powodują, że pacjent zaczyna szukać pomocy, należą uzależnienie od alkoholu i nadużywanie substancji psychoaktywnych.

OBJAWY KLINICZNE

KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE OSOBOWOŚCI HISTRIONICZNEJ ZAWARTE W DSM-5

Stały wzorzec zachowań i reakcji emocjonalnych związany z nadmiernie wyrażoną emocjonalnością i potrzebą koncentrowania na sobie uwagi, rozpoczynający się u młodych dorosłych i występujący w różnych warunkach, charakteryzujący się co najmniej 5 z poniższych:

1. Pacjent czuje się źle w sytuacjach, w których cała uwaga nie jest skoncentrowana wokół niego.

2. Relacje z innymi często charakteryzują się niedostosowanym w kontekście zachowaniem seksualnym.

3. Wykazuje szybko zmieniający się i powierzchowny sposób wyrażania emocji.

4. Stale wykorzystuje wygląd fizyczny w celu skupienia na sobie uwagi.

5. Używa stylu wypowiedzi, który jest bogaty w emocje i ubogi w konkretne informacje.

6. Zachowuje się “na pokaz”, teatralnie, ma nadmierną potrzebę pokazywania emocji.

7. Łatwo ulega wpływom innych osób i okoliczności.

8. Traktuje związki jakby były głębsze niż w rzeczywistości są.

Pacjenci z histrionicznym zaburzeniem osobowości mają problemy z tolerowaniem frustracji i źle znoszą sytuacje, w których nie są w centrum uwagi. Osoby z tym zaburzeniem żyją w przekonaniu, że w pojedynkę sobie nie poradzą, potrzebują więc innych ludzi. Odczuwają strach przed odrzuceniem. Pacjenci ci reagują na brak aprobaty gwałtownymi tyradami i wybuchami złości, a także żądaniami. Pacjenci z tym zaburzeniem czują się niekompetentni.

CELE PSYCHOTERAPEUTYCZNE

Cele powinny być szczegółowe, konkretne, zrozumiałe i akceptowalne dla pacjenta. Celem głównym w psychoterapii osobowości histrionicznej jest pogłębienie poczucia bezpieczeństwa emocjonalnego i wzmocnienie schematów zdrowego dorosłego. Miarą sukcesu procesu psychoterapeutycznego jest to, czy pacjent uczy się tolerować sytuacje, w których jest pozbawiony uwagi i aprobaty otoczenia, przyswaja umiejętność efektywnej komunikacji i nabywa umiejętności społeczne, okazuje innym więcej empatii i zwiększą wiarą w siebie potrafi radzić sobie z napięciami w interakcjach oraz sytuacjami, w których podlega ocenie. Psychoterapia może również objąć, takie cele jak:

  1. Zwiększenie świadomości emocji i rozwijanie umiejętności ich regulacji, aby pacjent lepiej tolerował frustrację.
  2. Weryfikacja trafności obaw przed odrzuceniem oraz złagodzenie skrajnych interpretacji dezaprobaty i utraty uwagi. Wzmacnianie wiary w siebie, aby pacjent potrafił radzić sobie z realistyczną krytyką i odrzuceniem asertywnie broniąc siebie.
  3. Rozwijanie umiejętności komunikacji i umiejętności społecznych. Pogłębianie empatii dla innych, szukanie zdrowych sposobów nawiązywania bliższego kontaktu z ludźmi. Rozwijanie umiejętności słuchania i przyjmowania odmiennego niż własny punktu widzenia.
  4. Pogłębianie poczucia własnej skuteczności, umiejętności rozwiązywania własnych problemów oraz poczucia tożsamości, które będą mniej uzależnione od uwagi otoczenia.