ADHD

30 kwietnia, 2020

centrum Amygdala psychoterapię dzieci i nastolatków prowadzi  Aleksandra Radomska. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 790-250-587.

Zaburzenie ADHD nazywa się zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (Attention Deficit Hyperactivity Disorder). W Europie zaburzenie to nazywa się również zespołem hiperkinetycznym. Na zaburzenie ADHD składają się zaburzenia koncentracji uwagi oraz nadruchliwość i impulsywność.

OBJAWY I KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE

Dzieci z ADHD bardzo łatwo się nudzą, nie potrafią się skupić dłużej niż kilka minut, chyba że je coś zainteresuje lub robią coś, co lubią. Problemy te wynikają ze specyficznych cech uwagi, które nie funkcjonują u dzieci nadpobudliwych prawidłowo. Dzieci z ADHD charakteryzuje nadruchliwość, która może objawiać się zewnętrznie jak i wewnętrznie (odczuwany niepokój). Jednym z przejawów nadruchliwości jest wzmożona gadatliwość. Często nadruchliwość określa się jako nieumiejętność wypoczywania. Nieumiejętność panowania nad swoimi reakcjami jest wynikiem osłabionych mechanizmów hamowania i kontroli. Dzieci z ADHD nie potrafią poczekać na swoją kolej, odpowiadają, za nim pytanie zostanie sformułowane w całości, często przerywają innym wypowiedzi lub rozmowę oraz wypowiadają się bez uwzględniania norm społecznych tzn. przeklinają. Z impulsywnością wiążą się także nieumiejętność przewidywania konsekwencji własnego działania oraz duże problemy z planowaniem pracy.

ZABURZENIA WSPÓŁWYSTĘPUJĄCE

Jednym z częściej występujących problemów dzieci nadpobudliwych jest niedojrzałość emocjonalna i społeczna. Przyczyną deficytu kompetencji społecznych są słabe umiejętności rozpoznawania emocji u innych osób. Także nieadekwatna samoocena powoduje u dzieci z ADHD trudności w kontaktach z rówieśnikami. U 20-30% dzieci nadpobudliwych występują specyficzne trudności szkolne. W wieku przedszkolnym ograniczają one rozumienie niektórych dźwięków i słów, natomiast w okresie szkolnym pojawiają się trudności z czytaniem, poprawnym pisaniem oraz działaniami matematycznymi.

Częstym towarzyszącym ADHD zaburzeniem są zachowania opozycyjno-buntownicze (ODD) oraz zaburzenia zachowania. Zachowania opozycyjno-buntownicze przejawiają się przeciwstawianiem się dorosłym i ustanowionym przez nich normom oraz celowym dręczeniem innych ludzi. ODD występuje u około połowy dzieci z ADHD. Zaburzenia zachowania występują u 20-40% dzieci nadpobudliwych. Zaburzenia zachowania mogą manifestować się przez agresję wobec ludzi i zwierząt, niszczenie czyjejś własności, oszustwo, kradzież i łamanie ważnych reguł.

Innym powikłaniem ADHD jest otyłość. Dzieci nadpobudliwe niejednokrotnie objadają się tak, jakby organizm nie sygnalizował im, że są najedzone. Ciągłe chrupanie czegoś i podjadanie jest częstym zjawiskiem wśród dzieci z ADHD. U wielu osób z ADHD występują zaburzenia nastroju i zaburzenia lękowe, drażliwość, depresja oraz tiki. Zaburzeniem współtowarzyszącym ADHD jest ChAD, choroba afektywna dwubiegunowa.

PSYCHOTERAPIA

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest najczęściej wykorzystywana w leczeniu ADHD. Istotą poznawczego składnika CBT jest uczenie dzieci skuteczniejszego rozwiązywania problemów i umiejętności samokontroli. Oddziaływania behawioralne obejmują takie metody pracy jak: systemy punktowe połączone z nagrodami, dzienne i tygodniowe raporty dotyczące zachowania, treningi umiejętności społecznych i rozwiązywania problemów. Ważne jest również dopasowanie środowiska szkolno-klasowego do potrzeb dziecka z ADHD. Dostosowanie klasy szkolnej do potrzeb ucznia z ADHD wymaga od nauczyciela podjęcia określonych działań:

  • zapewnienia odpowiedniego miejsca w klasie (możliwie blisko nauczyciela)
  • informowania dzieci o wszystkich zmianach
  • zapoznania uczniów z regulaminem i klasowymi zasadami
  • wyznaczenie zadań i obowiązków uczniom
  • wyznaczenia w klasie spokojnego miejsca, w którym dzieci będą mogły uspokoić się i wyciszyć
  • stosowania systemu krótkich i jednoznacznych poleceń