Zaburzenie Reaktywnego Przywiązania

22 stycznia, 2020

Reaktywne zaburzenie przywiązania może rozwinąć się, gdy dziecko nie otrzymuje odpowiedniego poczucia bezpieczeństwa i opieki od rodziców/opiekunów. Istotną cechą jest to, że dziecko wykazuje nieobecny lub słabo rozwinięty poziom przywiązania do osób sprawujących opiekę nad nim w porównaniu z tym, co jest normalne lub oczekiwane. Na przykład bardzo małe dziecko rzadko lub w minimalnym stopniu zwraca się do rodziców o wsparcie, ochronę lub opiekę. Nie istnieją przyczyny neurobiologiczne lub medyczne, które mogłyby wytłumaczyć niezdolność dziecka do nawiązania bezpiecznego kontaktu z rodzicami lub opiekunami. Ze względu na ograniczoną opiekę i pielęgnację podczas wczesnego rozwoju (np. Zaniedbanie) pojawia się zaburzenie reaktywnego przywiązania.

Dzieci z reaktywnym zaburzeniem przywiązania:

  • radzą sobie ze swoimi emocjami niezależnie
  • nie szukają u rodziców/ opiekunów wsparcia, opieki lub ochrony
  • nie są zainteresowane zabawami, w których ważna jest interakcja z innymi dziećmi
  • nie zadają pytań
  • reagują negatywnie na próbę pocieszenia np. są zdezorientowane, zdystansowane lub mogą odmówić przytulenia się do osoby dorosłej

Dzieci z reaktywnym zaburzeniem przywiązania mogą wykazywać zmniejszone lub nieobecne wyrażanie pozytywnych emocji podczas interakcji z rodzicami/opiekunami (np. nie uśmiechają się). Mogą mieć trudności z regulowaniem niepokojących je emocji, co powoduje że przejawiają one wzorce negatywnych emocji, takich jak strach, smutek lub drażliwość w przypadkach, w których jest to nieuzasadnione. Zaburzenie reaktywnego przywiązania diagnozuje się u dzieci, które ukończyły co najmniej 9 miesięcy.


Zapraszamy na konsultacje do Psychologa Dziecięcego: Moniki Bar. Osoby zainteresowane umówieniem terminu konsultacji zapraszamy do kontaktu: 535-021-194