Kategoria: Terapia Par

26 września, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną. Osoby zainteresowane umówieniem terminu psychoterapii prosimy o kontakt pod nr tel: 790-250-587

Umiejętności związane ze skutecznością w podtrzymywaniu relacji mają na celu podtrzymanie lub poprawę naszych relacji z inną osobą. Umiejętność GIVE oznacza łagodność (be Gentle), okazywanie zainteresowania (act Interested ), uprawomocnianie (Validate) oraz swobodne zachowanie (use an Easy manner). Łagodność oznacza bycie miłym i taktownym. Łagodność oznacza przede wszystkim 4 rzeczy: brak ataków, gróźb, brak osądzania i brak lekceważenia.

Okazywanie zainteresowania to wysłuchanie stanowiska, opinii, powodów odmowy lub powodów poproszenia o coś bez przerywania, bez prób przekonywania lub zgadywania co druga osoba myśli lub czuje. Jeśli masz wątpliwości dotyczące tego, co druga osoba myśli lub jakie są jej motywy, delikatnie zapytaj ją i wysłuchaj odpowiedzi. Bądź gotowy na przeprowadzenie rozmowy w późniejszym czasie, jeśli tego pragnie druga osoba.

Uprawomocnianie to komunikowanie , że uczucia myśli i działania drugiej osoby są dla nas zrozumiałe, biorąc pod uwagę jej przeszłą lub obecną sytuację. Potwierdź werbalnie uczucia drugiej osoby, jej pragnienia, trudności i opinie na temat sytuacji, bez używania osądzających słów, tonu głosu, mimiki lub postawy. Swobodne zachowanie. Uśmiechaj się, staraj się rozluźnić drugą osobę. Dodawaj otuchy

24 września, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną. Osoby zainteresowane umówieniem terminu psychoterapii prosimy o kontakt pod nr tel: 790-250-587

Umiejętności DEAR MAN to opisywanie (Describe), wyrażanie uczuć (Express feelings), stanowcze wyrażanie pragnień (Assert wishes), wzmacnianie (Reinforce), podtrzymanie uważności ( stay Mindful), okazywanie pewności siebie (Appear confident), negocjowanie (Negotiate).

Skuteczność w osiąganiu celów odnosi się do realizowania swoich zamierzeń w danej sytuacji. Opisywanie sytuacji. Rozpocznij od krótkiego opisu sytuacji, na którą reagujesz. Trzymaj się faktów. Unikaj stwierdzeń osądzających. Bądź obiektywny. Wyrażanie uczuć. Jasno wyraź, co czujesz lub co sądzisz w związku z sytuacją. Podaj krótkie uzasadnienie swojej prośby lub odmowy. Stanowcze wyrażanie pragnień. Wzmacnianie. Wskaż, co pozytywnego lub satysfakcjonującego wydarzy się dla drugiej osoby, jeśli zareaguje ona zgodnie z naszym pragnieniem. Podtrzymanie uważności. Bądź świadomy własnych celów w danej sytuacji. Podtrzymaj swoje stanowisko i uważaj, aby inny temat nie odwrócił twojej uwagi. Okazywanie pewności siebie. Mów zdecydowanym tonem i prezentuj pewność siebie zachowaniem i postawą, utrzymując odpowiedni kontakt wzrokowy. Negocjowanie. Bądź gotowy do odwzajemniania się. Proponuj inne rozwiązania problemu i pytaj się o nie.

POMYSŁY NA ĆWICZENIE UMIEJĘTNOŚCI DEAR MAN

1.Nie zgódź się z czyjąś opinią

2. Poproś o pomoc

3. Powiedz o tym co Ci przeszkadza w czyimś zachowaniu

9 sierpnia, 2020

W centrum Amygdala oferujemy terapię CBT, DBT, EMDR oraz GESTALT. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty zapraszamy do kontaktu tel: 790-250-587.

Wykształcenie i Szkolenia

Psychoterapeuci są absolwentami kierunków humanistycznych i medycznych wyższych uczelni. Najczęściej są to psychologowie, psychiatrzy, pracownicy socjalni, pedagodzy. Nim psychoterapeuta otrzyma certyfikat uprawniający go do wykonywania zawodu psychoterapeuty musi odbyć kilkuletnie specjalistyczne szkolenie podyplomowe w zakresie wybranego nurtu psychoterapeutycznego. W jego trakcie powinien wykazać się odpowiednią liczbą godzin staży klinicznych, terapii własnej oraz superwizji. Rzetelny psychoterapeuta powinien cechować się pokorą i motywacją do poszerzania wiedzy.

Specjalności

Psychoterapeuci zwykle zajmują się określoną grupą problemów psychicznych (np. leczeniem uzależnień, doświadczaniem przemocy, zaburzeniami odżywiania, problemami rodzinnymi) albo określonym rodzajem terapii (np. terapią grupową). Niektórzy pracują tylko z dziećmi, inni z osobami dorosłymi. Oferta psychoterapeuty powinna korespondować z jego podyplomowym wykształceniem.

Superwizja

Superwizja polega na konsultowaniu przez terapeutę swoich klientów z bardziej doświadczonym psychoterapeutą (Superwizorem). Daje okazję do omówienia kwestii budzących wątpliwości terapeuty, np. diagnozy, relacji terapeutycznej, dylematów etycznych, planu terapii. Jest to też sposób na odreagowanie emocji związanych z procesem terapeutycznym. Superwizowanie swojej pracy świadczy o pokorze i dojrzałości terapeuty, który w ten sposób dba o siebie i swój warsztat, co sprzyja efektywności jego pracy i pomaga ustrzec się przed błędami w procesie pomagania.

Prawem przysługującym każdej osobie będącej w terapii jest uzyskanie informacji, u kogo prowadząca nas osoba korzysta z superwizji, włącznie z możliwością zweryfikowania tej informacji poprzez skontaktowanie się z danym superwizorem. Superwizować się można na wiele sposobów. Super wizje mogą być indywidualne lub grupowe. Polegać mogą na bezpośrednim lub pośrednim kontakcie z superwizorem.

Terapia własna

Jeśli terapeuta cierpiałby z powodu zaburzeń psychicznych, które uniemożliwiałyby mu pracę, to powinien- zgodnie z kodeksem etycznym- czasowo zaprzestać wykonywania zawodu. Terapeuta by skutecznie pomagać powinien określić własną motywację pomagania, filozofię życia, wyznawane wartości oraz posiadać zintegrowaną osobowość. Dobry psychoterapeuta jest człowiekiem dojrzałym, gotowym do pracy nad sobą i nieustającego rozwoju. Terapia własna umożliwia specjaliście lepiej zrozumieć siebie.

Staże zawodowe

Staż kliniczny to godziny przepracowane z klientami pod okiem bardziej doświadczonych psychoterapeutów, psychologów klinicznych lub psychiatrów. Miejscem odbywania staży są szpitale psychiatryczne, poradnie zdrowia psychicznego, poradnie psychologiczno-pedagogiczne, ośrodki terapii uzależnień. Szkolący się przyszły psychoterapeuta staje się częścią zespołu terapeutycznego, ma okazję do obserwacji, a następnie samodzielnego prowadzenia klientów pod nadzorem wykwalifikowanych specjalistów oraz uzyskiwania na bieżąco informacji zwrotnych o swojej pracy.

Certyfikat

Psychoterapeuta po zakończeniu szkolenia i spełnieniu szczegółowych wymogów uzyskuje certyfikat, co jest równoznaczne z uznaniem prawa do prowadzenia terapii w danym nurcie psychoterapeutycznym. Klient ma prawo sprawdzić, czy terapeuta jest w trakcie certyfikacji lub czy ma już certyfikat. Może dowiedzieć się, jakie towarzystwo psychoterapeutyczne wydało certyfikat i zweryfikować jego wiarygodność.

Prawo klienta do informacji

Ważne, jest by decydując się na skorzystanie z usług psychoterapeutycznych, sprawdzić kwalifikacje, rzetelność i doświadczenie osoby, do której chcemy się udać. Najlepszą metodą sprawdzenia, jest spytanie się jakie specjalistyczne szkolenie w zakresie psychoterapii ukończył w jednym z ośrodków (szkół, towarzystw) przygotowujących do zawodu psychoterapeuty. Należy poprosić o pokazanie certyfikatu lub dyplomu ukończenia szkoły psychoterapii lub zaświadczenia, że jest w trakcie szkolenia. Ważna jest też informacja, czy osoba, do której się zgłosiliśmy, pracuje pod superwizją tj. czy korzysta ze wsparcia bardziej doświadczonego psychoterapeuty. Klient ma prawo do zadawania pytań na temat wykształcenia, kompetencji, szkoleń i doświadczeń terapeutycznych.

Pytania jakie możemy zadać:

  • Jakie szkolenie z psychoterapii/szkołę psychoterapii ukończył? Jak długo trwało?
  • Jaki rodzaj psychoterapii proponuje?
  • Czy przeszedł własną psychoterapię?
  • Czy superwizuje swoją pracę? W jaki sposób? U kogo?
  • Jakie szkolenia i dodatkowe kursy ukończył?
  • Czy ma doświadczenie w pracy z problemem, z jakim się zgłaszamy?

Warto pamiętać, że szkolenie psychoterapeutyczne trwa minimum 4 lata.

Kodeks etyczny psychoterapeuty

Większość szkół psychoterapii stworzyła własne kodeksy etyczne, które są źródłem wiedzy na temat danego podejścia terapeutycznego. Wskazują też organizacje, którym podlegają poszczególne szkoły psychoterapii. Informacje te umożliwiają interwencję w sytuacji nieetycznego zachowania terapeuty. Kodeks etyczny psychoterapeuty mówi o tym, że pierwszorzędnym zadaniem terapii jest wspomaganie osoby, która gotowa jest zmierzyć się z własnymi trudnościami. Realizacja tego zadania następuje poprzez zbudowanie relacji terapeutycznej opartej na szacunku dla godności każdego, kto decyduje się skorzystać z psychoterapii. Zapisy zawarte w kodeksie etycznym psychoterapeuty odnoszą się m.in. do: poszanowania klienta, nienadużywania władzy na płaszczyźnie światopoglądowej, finansowej czy seksualnej. Psychoterapeuta zobowiązany jest również do przestrzegania zasady poufności (za wyjątkiem superwizji, a także w sytuacji zagrożenia zdrowia, bądź życia klienta).

GŁÓWNE ZASADY ZAWARTE W KODEKSACH ETYCZNYCH

1.Poszanowanie praw człowieka: godności, wolności i prywatności w kontakcie z klientem

2. Odnoszenie się z szacunkiem do różnic rasowych, etnicznych, pochodzenia, płci, orientacji lub preferencji seksualnych, niepełnosprawności, wieku, religii, języka, statusu społecznego lub ekonomicznego oraz potrzeb duchowych.

3. Odpowiedzialność wobec klienta i dbanie o jego dobro.

4. Obowiązek kształcenia się, dbania o własne zdrowie psychiczne.

5. Poddawanie swojej pracy superwizji.

6. Zawieranie kontraktu terapeutycznego.

7. Zakaz wykrzystywania klienta dla własnych potrzeb: manipulowania, nadużywania seksualnego, kontaktów towarzyskich i biznesowych.

8. Niepodejmowanie się prowadzenia psychoterapii osób znajomych.

9. Prawo odmowy do prowadzenia psychoterapii w sytuacjach mogących negatywnie oddziaływać na pracę z danym klientem (rozbieżność światopoglądów, aktualne problemy psychoterapeuty) i obowiązek zapewnienia innego specjalisty.

10. Zachowanie tajemnicy zawodowej.

11. Reagowanie w sytuacjach łamania prawa (przemoc w rodzinie, nadużycia seksualne) oraz zagrożenia zdrowia i życia klienta lub innych osób.

12. Rzetelne przedstawienie swoich kompetencji.

Kontrakt terapeutyczny

Terapia rozpoczyna się od zawarcia kontraktu terapeutycznego. Jest to umowa określająca warunki wzajemnej współpracy (np. czas i miejsce, w którym będą odbywały się sesje) oraz zakres odpowiedzialności klienta i psychoterapeuty za zmianę. W kontrakcie zawierane są też inne ustalenia, np. zasady dyskrecji i prywatności obowiązujące psychoterapeutę, informacje o superwizjach i stosowanym podejściu psychoterapeutycznym, długość i częstotliwość sesji, miejsce ich odbywania, ceny sesji i formy płatności, zasady odwoływania sesji i odpłatności za nie, forma kontaktu z psychoterapeutą pomiędzy sesjami. Stworzony kontrakt można renegocjować.

23 kwietnia, 2020

W centrum Amygdala Psychologiem Diagnostą specjalizującym się w Diagnozowaniu Zaburzeń Pożądania jest Michał Dolistowski . Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 790-250-587 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REJESTRACJI ONLINE.

Zaburzenia pożądania seksualnego należą do najczęstszych problemów seksualnych, z jakimi stykają się terapeuci. Dysfunkcje te dotyczą obu płci. Zazwyczaj kojarzy się te zaburzenia z problemami sprawności seksualnej, ale często problemem jest też brak motywacji do podejmowania zachowań seksualnych. Terapia Zaburzeń Pożądania uwzględnia zarówno elementy poznawcze, afektywne, behawioralne jak i systemowe. Terapeuta zachęca klienta do rozpoznawania negatywnych uczuć kojarzonych z seksem.

ZAGADNIENIA DIAGNOSTYCZNE

Podczas diagnozy Psycholog/Seksuolog określa, czy klient zawsze doświadczał słabego pożądania i czy zdarzają się sytuacje, gdy to pożądanie rośnie. Specjalista określa też czy problemem jest słabe pożądanie seksualne czy niechęć do seksu. W wypadku słabego pożądania klient mało lub w ogóle nie interesuje się seksem i może nigdy nie doświadczać spontanicznie ujawniającego się pożądania seksualnego. Jednak gdy klient już nawiązał relację seksualną, doświadczenie to nie jest emocjonalnie nieprzyjemne. Z kolei klient czujący awersję do seksu doświadcza w kontakcie seksualnym z partnerem takich uczuć jak strach, niesmak, obrzydzenie. Uczucia te mogą się pojawić już na samą myśl o seksie. Często awersja do seksu jest wynikiem traumatycznych wydarzeń, takich jak molestowanie seksualne w dzieciństwie lub gwałt w życiu dorosłym. Utrata zainteresowania seksem to także jeden z objawów depresji.

STRUKTURA TERAPII

Jedna z pierwszych procedur polega na tym, że klient zamyka oczy, rozluźnia się i próbuje wizualizować i przeżywać w wyobraźni kilka sytuacji związanych z seksualnością. Klient ma sobie przypomnieć i opisać, co czuł, gdy niespodziewanie zobaczył scenę erotyczną w oglądanym filmie, parę publicznie okazującą sobie czułość, natknął się na opis zachowań seksualnych w książce, którą czytał. Terapeuta może na przykład poprosić partnera o słabym poziomie pożądania, by wczuł się w rolę osoby o silnym popędzie, zachęcił partnera do seksu i obserwował swoje emocje, aby się przekonać, jakie uczucia wzbudza odgrywanie takiej roli. Takie odgrywanie ról ułatwia dotarcie do negatywnych emocji, których klienci się wystrzegają, unikając wchodzenia w sytuacje seksualne.

Partnerzy uczą się rozpoznawać negatywne uczucia blokujące popęd seksualny, takie jak: gniew, odraza, lęk, uraza lub strach. Po analizie doświadczeń z przeszłości terapeuta pyta klientów o inne często występujące problemy, takie jak: depresja, lęk przed starzeniem się, problemy z określeniem tożsamości seksualnej, lęk przed posiadaniem dzieci, stres życiowy, lęk przed utratą kontroli, molestowanie seksualne w dzieciństwie, lęk przed porażką związany z jakąś dysfunkcją seksualną, niezakończona żałoba po stracie poprzedniego partnera. Do przyczyn słabego pożadania seksualnego można również zaliczyć: nieumiejętność rozwiązywania konfliktów, brak fascynacji partnerem, brak umiejętności seksualnych, niezdolność do połączenia uczuć miłości i pożądania, brak zaufania, chęć ochrony terytorium osobistego i różnice w ekspresji emocjonalnej. Terapeuta może poprosić o przygotowanie listy negatywnych myśli i przekonań przyczyniających się do wywołania negatywnych uczuć wobec seksu i blokujących w ten sposób popęd seksualny. Następnie klient ma opracować listę stwierdzeń wspierających, będących przeciwwagą dla stwierdzeń negatywnych. Słaby popęd seksualny jest związany z tym, co wynosimy z domu rodzinnego, z pochodzeniem, z myślami i odczuciami na temat seksu i seksualności, osobistymi motywacjami i obrazem siebie, a także zachowaniami i wrażliwością na bodźce zmysłowe i seksualne.

16 kwietnia, 2020

SPOSTRZEŻENIA

W relacjach partnerskich spostrzeżenia odnoszą się do tego, w jaki sposób wchodzimy w interakcje oraz jak postrzegamy partnera w ciągu całego przebiegu interakcji. W konsekwencji, ponieważ spostrzeżenia determinują sposób, w jaki zwracamy uwagę na ludzi, często wypierają one inne procesy poznawcze, takie jak atrybucje, oczekiwania i założenia. Procesy poznawcze oddziałują na nasze spostrzeżenia i mogą je zmieniać. W rezultacie spostrzeżenia są podatne na zmianę w zależności od napływu nowych informacji.

OCZEKIWANIA I STANDARDY

Procesy poznawcze stanowią podstawę poznawczo-behawioralnego podejścia do dysfunkcji w związku. Do procesów tych należą:

  • Selektywna uwaga. Skłonność osoby do zwracania uwagi tylko na niektóre aspekty zdarzeń zachodzących w relacji i do pomijania innych (np. skupianie się na słowach partnera i ignorowanie jego działań).
  • Atrybucje. Wnioskowania na temat czynników wpływających na działania partnera (np. wyciągnięcie wniosku, że partner nie odpowiedział na pytanie, ponieważ chce kontrolować związek.
  • Oczekiwania. Przewidywania dotyczące prawdopodobieństwa, że w związku nastąpią określone zdarzenia (np. ujawnienie swoich uczuć partnerowi wywoła u niego złość).
  • Założenia. Przekonania na temat ogólnych cech ludzi i związków (np. założenie, że mężczyźni nie potrzebują emocjonalnego przywiązania).
  • Standardy. Przekonania na temat cech, jakie “powinni” mieć ludzie i związki (np. pomiędzy partnerami nie powinno być żadnych granic i powinni oni dzielić się wszystkimi myślami i emocjami).

ZNIEKSZTAŁCENIA POZNAWCZE

Oprócz myśli automatycznych i schematów istnieją zniekształcenia poznawcze, czyli błędy w przetwarzaniu informacji, za których sprawą procesy poznawcze stają się źródłem cierpienia i konfliktów. Prowadzą one do zniekształconych lub nieadekwatnych spostrzeżeń, wniosków, założeń i standardów. Poniższa lista zawiera opisy tych zniekształceń poznawczych oraz ich przykłady w przebiegu interakcji partnerskich:

  1. Arbitralne wnioskowanie. Wyciąganie wniosków mimo braku wystarczających dowodów.
  2. Selektywna abstrakcja. Wyrwanie informacji z kontekstu i uwydatnianie pewnych szczegółów kosztem innych ważnych informacji.
  3. Nadmierne uogólnianie. Izolowane zdarzenia służą jako reprezentatywne dla wszystkich podobnych sytuacji związanych z nim lub nie.
  4. Wyolbrzymianie i umniejszanie. Postrzeganie sytuacji jako bardziej lub mniej znaczącej niż to właściwe.
  5. Personalizacja. Upatrywanie przyczyn zewnętrznych zdarzeń w sobie, chociaż nie ma wystarczających dowodów, które uprawniałyby do takich wniosków.
  6. Myślenie czarno-białe. Doświadczenia są klasyfikowane jako pełny sukces lub całkowita porażka.
  7. Etykietowanie. Przedstawianie i definiowanie siebie na podstawie niedoskonałości i błędów popełnionych w przeszłości.
  8. Widzenie tunelowe. Niekiedy partnerzy widzą tylko to, co chcą zobaczyć, lub to, co jest zgodne z ich obecnym stanem umysłu.
  9. Tendencyjne wyjaśnienia. Jest to rodzaj myślenia, który rozwija się u partnerów w okresach trudności i polega na automatycznym zakładaniu, że za intencją partnera kryje się inny, negatywny motyw.
  10. Czytanie w myślach. Jest to “magiczna” zdolność dowiadywania się, co myśli inna osoba, bez pomocy komunikacji werbalnej.

DEFICYTY UMIEJĘTNOŚCI INTERPERSONALNYCH

Wyniki badań wskazują, że czynnikami powodującymi problemy w związkach są słabe umiejętności słuchania i rozwiązywania problemów. Wyrażanie myśli i emocji wymaga samoświadomości, odpowiedniego zasobu słów do opisania własnych doświadczeń, braku czynników hamujących, takich jak strach przed odrzuceniem przez odbiorcę, oraz pewnego stopnia samokontroli. Skuteczne rozwiązywanie problemów wymaga zdolności do jasnego zdefiniowania cech problemu, sformułowania możliwych rozwiązań, podjęcia współpracy z partnerem w ocenie zalet i wad każdego z nich, osiągnięcia porozumienia co do najlepszego rozwiązania oraz obmyślenia konkretnego planu wdrożenia tego rozwiązania. Deficyty w zakresie komunikowania się i rozwiązywania problemów mogą rozwinąć się w wyniku różnych procesów, takich jak nieadaptacyjne wzorce uczenia się podczas socjalizacji w rodzinie pochodzenia, deficyty w funkcjonowaniu poznawczym, depresja, oraz dawne traumatyczne doświadczenia w związkach, które uczyniły osobę podatną na dezorganizujące reakcje poznawcze, emocjonalne i behawioralne (np. wściekłość lub panikę) podczas interakcji.

Osoby będące w bliskich związkach kierują do siebie nawzajem rozmaite rodzaje zachowań pozakomunikacyjnych. Są to zachowania pozytywne i negatywne, które wpływają na uczucia drugiej osoby. Podstawową przesłanką terapii par jest to, że częstotliwość niepożądanych zachowań musi zostać zredukowana, a częstotliwość bardziej produktywnych zachowań zwiększona. Do niepożądanych zachowań należą: wzajemne atakowanie się, żądanie- wycofanie (jedna osoba nalega, a druga się wycofuje) oraz wzajemne unikanie i wycofanie się.

PRZYWIĄZANIE

Relacje przywiązaniowe charakteryzują się 4 podstawowymi zachowaniami: 1) poszukiwaniem bliskości, 2) traktowaniem drugiej osoby jako bezpiecznej przystani, 3) cierpieniem związanym z separacją oraz 4)traktowaniem drugiej osoby jako bezpiecznej bazy. Te zachowania można zaobserwować, kiedy partnerzy czerpią od siebie nawzajem pocieszenie i poczucie bezpieczeństwa, zwłaszcza w okresach stresu.

Styl przywiązania odnosi się do wzajemnie powiązanych procesów poznawczych, emocji, zachowań i fizjologii, które rozwijają się w relacjach. Istnieją 4 style przywiązania:

  1. Ufne. Ujmowanie siebie jako osobę godną miłości, a innych jako godnych zaufania, co pozwala czuć się dobrze w warunkach intymności i niezależności.
  2. Zaabsorbowane. Podtrzymywanie negatywnego obrazu Ja przy pozytywnym obrazie innych, co powoduje, że osoba jest nadmiernie zaangażowana w bliskie związki i uzależnia swoje poczucie własnej wartości od innych.
  3. Lękowo-Unikające. Negatywny obraz zarówno Ja, jak i innych, co powoduje, że osoba boi się intymności i unika relacji z innymi ludźmi.
  4. Odrzucające. Podtrzymywanie pozytywnego obrazu Ja przy negatywnym obrazie innych, co powoduje, że osoba unika relacji z innymi ludźmi, woląc pozostać niezależna i cofając się przed związkami intymnymi.

REGULACJA EMOCJI

Praca nad problemami z przywiązaniem często idzie w parze z pracą nad problemami z regulacją emocji. Analiza wczesnodziecięcych doświadczeń jest ważna dla zrozumienia problemów dysregulacji emocjonalnej i przywiązania. Powstanie we wczesnym okresie życia utrwalonych przekonań o byciu porzuconym lub niegodnym miłości leży u podstaw oporu i niepowodzeń w tworzeniu więzi i okazywaniu emocji w związkach. W sondażu z udziałem 147 par, które zgłosiły się na terapię, najczęściej podawanym powodem takiej decyzji były problemy w komunikowaniu się i brak czułości.

W chwilach kiedy emocje stają się najbardziej intensywne, ludzie często wydają się doświadczać największej potrzeby zrozumienia w oczach innych- i doświadczać także najsilniejszego poczucia bezbronności. Jednym z rodzajów terapii dedykowanych parom jest Terapia Skoncentrowana na Emocjach (Emotionally Focused Therapy, EFT). Terapia ta koncentruje się na zmianie negatywnych wzorców interakcji i budowaniu ufnych więzi emocjonalnych. Istotą EFT jest to, że pary przeżywające trudności w związku są postrzegane jako wchodzące w interakcje ze swoimi mechanizmami obronnymi. W terapii tej uczą się one, żeby się odsłonić i ujawnić bardziej wrażliwe uczucia. Podejście to kładzie nacisk na przeformułowanie problemów w kategoriach cyklu niespełnionych potrzeb przywiązaniowych i rozwijanie świadomości własnych potrzeb. W trakcie terapii par, terapeuta pomaga ułatwić ekspresję emocji, pomaga osobom w uświadamianiu sobie własnych uczuć i we właściwym ich wyrażaniu.


Zapraszamy pary i małżeństwa na konsultacje psychoterapeutyczne do Psycholog Moniki Bar tel: 790-250-587