Kategoria: RODZAJE PSYCHOTERAPII

11 lutego, 2021

Zapraszamy na konsultacje psychoterapeutyczne do Aleksandry Radomskiej, psychoterapeutki poznawczo-behawioralnej (CBT)dialektyczno-behawioralnej (DBT) łączącej w swojej pracy techniki terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT). Osoby zainteresowane umówieniem wizyty zapraszamy do kontaktu pod numerem telefonu 790-250-587.

INWENTARZ TWOJEGO CIERPIENIA

SPORZĄDŹ LISTĘ WSZYSTKICH KWESTII, KTÓRE AKTUALNIE SPRAWIAJĄ CI TRUDNOŚĆ. POMIŃ WYDARZENIA ZEWNĘTRZNE LUB SYTUACYJNE NIEZALEŻNE OD TWOICH REAKCJI. LISTA TA POWINNA ZAWIERAĆ WSZELKIE TWOJE MYŚLI, UCZUCIA, WSPOMNIENIA, PRAGNIENIA, DOZNANIA CIELESNE, NAWYKI BĄDŹ SKŁONNOŚCI BEHAWIORALNE, KTÓRE MOGĄ BUDZIĆ TWÓJ NIEPOKÓJ. PO STWORZENIU LISTY WRÓĆ MYŚLAMI DO ZAPISANYCH NA NIEJ SPRAW I ZASTANÓW SIĘ, OD JAK DAWNA STANOWIĄ ONE DLA CIEBIE PROBLEM. ZAPISZ TO. UPORZĄDKUJ ZAPISANE SPRAWY POD WZGLĘDEM SIŁY, Z JAKĄ ODDZIAŁUJĄ NA TWOJE ŻYCIE. NASTĘPNIE ZAPISZ JE PONIŻEJ W NOWEJ KOLEJNOŚCI. NA POCZĄTKU POWINNY ZNALEŹĆ SIĘ TE KWESTIE, KTÓRE STANOWIĄ ŹRÓDŁO NAJMNIEJSZYCH KŁOPOTÓW. NA KONIEC PO PRAWEJ STRONIE LISTY NARYSUJ STRZAŁKI MIĘDZY TYMI KWESTIAMI, KTÓRE SĄ ZE SOBĄ POWIĄZANE.

Ból w ujęciu terapii ACT można podzielić na dwa rodzaje: ból obecności (problemy, które są obecne w twoim życiu i wolałbyś, żeby się skończyły) i ból braku ( ból związany z działaniami w jakie chcielibyśmy się zaangażować, gdyby sprawy w naszym życiu przybrały inny obrót). Przykładem bólu obecności może być lęk społeczny. Lęk odczuwany w sytuacjach towarzyskich, ma charakter rzeczywisty i jest obecny w chwili, w której go odczuwamy. Przykładem bólu braku może być fobia społeczna. Być może cierpiący na nią człowiek wysoko ceni kontakty z ludźmi, ale strach powstrzymuje go przed nawiązywaniem istotnych relacji.

Jeśli próbujesz pozbyć się złych odczuć, takich jak ból, wówczas nietylko doświadczasz ich coraz intensywniej, ale dodatkowo wydarzenia, które wcześniej były neutralne, mogą stać się drażniące. To samo dotyczy skłonności behawioralnych, czyli zachowań, które są zaprogramowane do takiego stopnia, że sama myśl o nich uruchamia łańcuch zdarzeń cielesnych i psychicznych predysponujących nas do zachowania się w zaprogramowany sposób.

ARKUSZ STRATEGII RADZENIA SOBIE

WYPISZ MYŚLI LUB UCZUCIA, KTÓRE PRZYSPARZAJĄ CI BÓLU. W NASTĘPNEJ KOLUMNIE ZAPISZ JEDNĄ ZE STRATEGII, KTÓRĄ WYKORZYSTUJESZ, ABY PORADZIĆ SOBIE Z DANĄ BOLESNĄ MYŚLĄ LUB UCZUCIEM. GDY JUŻ TO ZROBISZ, OCEŃ TĘ TAKTYKĘ W ASPEKCIE CZASOWYM. NAJPIERW ODPOWIEDZ NA PYTANIE, NA ILE OKAZAŁA SIĘ ONA SKUTECZNA W PERSPEKTYWIE KRÓTKOTERMINOWEJ, CZY UZYSKAŁEŚ DZIĘKI NIEJ NATYCHMIASTOWĄ ULGĘ (KOLUMNA TRZECIA). NATOMIAST W CZWARTEJ KOLUMNIE OCEŃ SWOJĄ STRATEGIĘ POD WZGLĘDEM SKUTECZNOŚCI W PERSPEKTYWIE DŁUGOTERMINOWEJ. ZASTANÓW SIĘ, W JAKIM STOPNIU TWÓJ BÓL JEST SPOWODOWANY PRZEZ BOLESNE MYŚLI CZY ODCZUCIA. CZY PODJĘTE PRZEZ CIEBIE ZACHOWANIA ZDOŁAŁY GO ZREDUKOWAĆ NA PRZESTRZENI CZASU? OCEŃ SWOJE KRÓTKO- I DŁUGOTERMINOWE STRATEGIE W SKALI OD 1 DO 5, GDZIE 1 OZNACZA “CAŁKOWICIE NIESKUTECZNA”, A 5- NIEZWYKLE SKUTECZNA”.

DZIENNIK STRATEGII RADZENIA SOBIE

Rejestruj w nim to, co dzieje się w twoim życiu, kiedy przeżywasz psychicznie bolesne chwile. Zarejestruj: okoliczności danej sytuacji, swoje wewnętrzne reakcje (konkretne myśli, uczucia, wspomnienia lub doznania fizyczne), a także konkretne strategie radzenia sobie, z jakich następnie skorzystałeś (odwracanie uwagi, usiłowanie wyjścia z danej sytuacji).

UNIKANIE DOŚWIADCZANIA

Unikanie doświadczania to proces polegający na próbie uniknięcia własnych doświadczeń (myśli, uczuć, wspomnień, doznań cielesnych, skłonności behawioralnych), nawet jeśli może spowodować to długotrwałe problemy behawioralne. Unikanie doświadczania osłabia pozytywne działania.

18 października, 2020

Osoby zainteresowane psychoterapią poznawczo-behawioralną zapraszamy do psychoterapeutki CBT  Weroniki Molińskiej. Zapisy pod nr tel: 790-250-587

DIAGNOZA

Istotnym elementem zaburzenia jest lęk odczuwany w konsekwencji obsesyjnych myśli, które mogą prowokować kompulsyjne zachowania. Według klasyfikacji DSM-5 OCD można diagnozować, gdy:

  1. Występują obsesje lub/i kompulsje. Obsesje definiuje się jako nawracające uporczywe myśli, impulsy lub wyobrażenia wdzierające się do świadomości chorego wbrew jego woli. Odczuwane są jako natrętne, niewłaściwe i przeszkadzające. Kompulsje opisywane są jako czynności wykonywane stosownie do określonych reguł w celu złagodzenia cierpienia i zneutralizowania obsesji. Kompulsje mają na celu zmniejszenie poziomu lęku lub zapobieganie zdarzeniom i sytuacjom, których pacjent się obawia. Jednocześnie ich wykonywanie w żaden realny sposób nie wpływa na uniknięcie tych zdarzeń.
  2. Wyżej wymienione objawy są powodem zmartwień i cierpienia klienta, zajmują mu one wiele czasu (co najmniej 1 godzinę dziennie), istotnie zaburzają codzienną aktywność zawodową, szkolną, funkcjonowanie w społeczeństwie oraz relacje z innymi ludźmi.
  3. Objawy nie są wynikiem używania substancji, leków lub istnienia innych chorób somatycznych.
  4. Pacjent postrzega swoje objawy jako przesadne lub nawet pozbawione sensu.

Najczęstszymi tematami obsesji są: brud i choroba, krzywda własna lub innych, popełnienie aspołecznych lub niemoralnych czynów, pedantyczność w sposobie wykonywania różnych czynności. Obsesje mogą również obejmować pozbawione znaczenia myśli, dźwięki, sformułowania, które w uciążliwy sposób pozostają w świadomości pacjenta.

Najczęstsze kompulsje prowokowane przez obsesyjne myśli to: czynności mycia i czyszczenia ciała oraz otoczenia, w którym osoba przebywa, sprawdzanie potencjalnych “źródeł niebezpieczeństw” (np. wyłączniki urządzeń, zamki w drzwiach, okna), powtarzanie zachowania lub myśli i ruminacje.

TERAPIA POZNAWCZO-BEHAWIORALNA

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest jednym z najskuteczniejszych sposobów leczenia OCD. Model behawioralny opiera się na prawach uczenia się i klasycznym systemie wzmacniania i wygaszania, który może modyfikować zachowania. Model poznawczy skupia się na tym, co się dzieje na drodze pomiędzy bodźcem a reakcją. Wskazuje na sekwencję “zdarzenie-interpretacja-emocja”. Zdarzenie jest faktem obiektywnym. Interpretacja zdarzenia powoduje określoną reakcję emocjonalną. Emocje powodują konkretne zachowania. Terapia poznawcza jest aktywna, dyrektywna, czasowo ograniczona, posiada strukturę opartą na założeniu, że emocje i zachowanie osoby są w dużym stopniu zdeterminowane przez sposób, w jaki organizuje ona swój świat. Terapia poznawczo-behawioralna akcentuje związek procesów interpretacyjnych z zachowaniem.

Na bazie wczesnych doświadczeń, które najczęściej były nacechowane emocjonalnie, tworzą się podstawowe przekonania na temat siebie lub świata, np. “jestem nieodpowiedzialny”, “świat jest zagrażający”. W oparciu o te przekonania tworzone są dysfunkcjonalne założenia pozwalające “chronić się” przed negatywnym przekonaniem. Dysfunkcjonalne założenia odpowiadają za pojawianie się tzw. myśli automatycznych. Oceny, interpretacje lub przewidywania o negatywnym zabarwieniu nazywane są negatywnymi automatycznymi myślami. Myśli te powodują negatywne emocje, a te wpływają na fizjologię i zachowanie.

Dzięki terapii poznawczo-behwioralnej (CBT) pacjent ma możliwość nauczyć się identyfikować myśli automatyczne. Terapia ta ma na celu spowodować radzenie sobie z aktualnymi problemami przez pacjenta. Przeszłość ma znaczenie dla określania podstawowych przekonań, większość pracy skupia się na “tu i teraz”. Pacjent w procesie terapeutycznym opartym na współpracy z terapeutą uczy się nowych zachowań i odkrywa nowe interpretacje. Stosowane techniki oparte są na weryfikowaniu dotychczasowych hipotez (interpretacji) pacjenta poprzez przyswajanie nowych informacji.

PSYCHOTERAPIA OCD

Na rozwój zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego może mieć wpływ wiele różnych czynników psychospołecznych i biologicznych. Wymienia się tu m.in. schematy poznawcze rozwijane na skutek kontaktu z kontrolującym członkiem rodziny lub inną osobą znaczącą, skłonność do odczuwania winy i nadmiernego poczucia odpowiedzialności, jak również nadaktywność płatów czołowych.

Pacjenci z OCD doświadczają niepożądanych i nieakceptowanych myśli, które należy odróżnić od negatywnych automatycznych myśli. W odróżnieniu od myśli automatycznych przyjmują one natrętny, powtarzalny charakter i są łatwiej zauważane przez pacjenta. Osoba przypisująca sobie nadmierną odpowiedzialność na skutek myśli natrętnych uruchamia negatywne automatyczne myśli i podejmuje działania mające na celu wygaszenie intruzywnych myśli (impulsów, wyobrażeń). Proces neutralizowania myśli rozwija rytuały, czyli czynności redukujące poczucie odpowiedzialności i obniżające niepokój. Konsekwencją stosowania rytuałów jest większa częstotliwość myśli natrętnych. Te powodują większy niepokój, który zwiększa częstość zachowań neutralizujących. W ten sposób objawy są podtrzymywane. Osoba, oprócz neutralizacji, zaczyna unikać sytuacji związanych z odpowiedzialnością, szuka zapewnień u innych osób lub próbuje “nie myśleć o tym” i wygaszać myśl intruzyjną.

Poznawczo-behawioralna terapia zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych nie stawia sobie za cel pozbycia się intruzji. Ważna jest natomiast zmiana znaczenia, jakie pacjent nadaje intruzjom, tak by budziły mniejszy niepokój i nie prowokowały czynności neutralizujących.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne jest diagnozowane w klasyfikacji DSM-5 jako zaburzenie lękowe. Niepokój wywołują u pacjenta natrętne myśli, a wykonywane obsesyjne czynności mają służyć redukcji lęku. Źródłem problemu pacjenta są zniekształcenia poznawcze powstałe w wyniku interpretacji opartej na dysfunkcjonalnych założeniach i podstawowych przekonaniach. Metody psychoterapii OCD opierają się na ekspozycji i powstrzymywaniu reakcji oraz stosowanej również w innych zaburzeniach lękowych desensytyzacji. Pomocne są też techniki rozmowy pozwalające wprowadzać nowe interpretacje. Całościowy model pracy w nurcie poznawczo-behawioralnym zakłada naprzemienne stosowanie technik poznawczych z eksperymentami behawioralnymi.

11 października, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną. Osoby zainteresowane umówieniem terminu psychoterapii prosimy o kontakt pod nr tel: 790-250-587

Strategie uprawomocniania i rozwiązywania problemów stanowią zasadniczą część terapii dialektyczno-behawioralnej DBT. Uprawomocnianie komunikuje, że zachowanie jest sensowne i zrozumiałe w aktualnym kontekście. Terapeuta skłania pacjenta do podjęcia próby zrozumienia własnych działań, emocji i myśli. DBT dąży do równowagi pomiędzy strategiami leczenia opartymi na akceptacji a strategiami opartymi na zmianie. W centrum uwagi terapeutycznej jest nauczenia pacjenta zarówno uprawomocniania, jak i zmieniania siebie

DEFINICJA

Uprawomocnianie komunikuje, że reakcje są sensowne i zrozumiałe w aktualnym kontekście lub sytuacji. W uprawomocnieniu można wyróżnić 3 kroki.

Aktywne obserwowanie. Terapeuta zbiera informacje na temat tego, co się przydarzyło i co się dzieje w danym momencie, oraz słucha i obserwuje, o czym pacjent myśli, co czuje i robi. Terapeuta słucha bezpośrednich komunikatów i obserwuje działania.

Odzwierciedlenie. Terapeuta dokładnie pokazuje uczucia, myśli, założenia i zachowania pacjenta. W tym kroku podstawowe znaczenie ma postawa nieosądzająca. Potrzebna jest tutaj adekwatna empatia emocjonalna, zrozumienie przekonań, oczekiwań i założeń (choć niekoniecznie zgadzanie się z nimi) oraz rozpoznanie wzorców behawioralnych. W wyniku odzwierciedlenia terapeuta często stwierdza to, co pacjent widzi, ale boi się przyznać lub powiedzieć.

Bezpośrednie uprawomocnienie. Terapeuta komunikuje, że reakcja pacjenta jest zrozumiała. Terapeuta znajduje w obecnym środowisku bodźce, które wspierają zachowanie pacjenta. Odkrywając prawomocność w reakcji pacjenta, terapeuta może go szczerze wesprzeć w samouprawomocnianiu.

Uprawomocnienie może być krótkim komentarzem lub dygresją powiedzianą podczas rozmowy nad innymi zagadnieniami bądź też może być przedmiotem uwagi terapeutycznej podczas całej sesji. Uprawomocnienie pełni wiele funkcji w DBT. Uspokaja w czasie trudnych chwil, wzmacnia więź, a także poczucie zrozumienia i wsparcia. Uczy zaufania do siebie i samouprawomocnienia. Zachęca pacjenta do wytrwałości, kiedy jest bliski poddania się.

27 września, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną. Osoby zainteresowane umówieniem terminu psychoterapii prosimy o kontakt pod nr tel: 790-250-587

Terapia Dialektyczno-Behawioralna (DBT) jest oparta na światopoglądzie dialektycznym. Dialektyczne ujęcie natury rzeczywistości i zachowania człowieka opiera się na trzech podstawowych zasadach.

ZASADA WZAJEMNEGO POWIĄZANIA I CAŁOŚCI

Dialektyka podkreśla znaczenie wzajemnego powiązania i całości. Zakłada systemowe spojrzenie na rzeczywistość. Właściwości rzeczy nazywamy dialektycznymi ponieważ jedna rzecz nie może istnieć bez drugiej.

ZASADA BIEGUNOWOŚCI

Bardzo ważną ideą dialektyczną jest to, że wszystkie twierdzenia zawierają swoje przeciwieństwo. Uprawomocnienie jest zasadniczą częścią DBT. Terapia ta zakłada, że każda osoba jest zdolna do mądrości w odniesieniu do własnego życia. Elementy konieczne do rozwoju są już obecne w aktualnej sytuacji. W terapii tej kładzie się nacisk na odkrywanie wartości w punkcie widzenia każdej osoby zamiast na obronę zalet własnego stanowiska.

ZASADA CIĄGŁEJ ZMIANY

Dialektyczny punkt widzenia jest zgodny z teorią psychodynamiczną, która podkreśla rolę konfliktu i przeciwieństwa jako nieodłącznych cech charakterystycznych procesu rozwoju i zmiany. Jest także zgodna z perspektywą behawioralną, która akcentuje konieczną całość środowiska i osoby oraz ich wzajemne powiązanie w wytwarzaniu zmiany.

26 września, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną. Osoby zainteresowane umówieniem terminu psychoterapii prosimy o kontakt pod nr tel: 790-250-587

Umiejętności związane ze skutecznością w podtrzymywaniu relacji mają na celu podtrzymanie lub poprawę naszych relacji z inną osobą. Umiejętność GIVE oznacza łagodność (be Gentle), okazywanie zainteresowania (act Interested ), uprawomocnianie (Validate) oraz swobodne zachowanie (use an Easy manner). Łagodność oznacza bycie miłym i taktownym. Łagodność oznacza przede wszystkim 4 rzeczy: brak ataków, gróźb, brak osądzania i brak lekceważenia.

Okazywanie zainteresowania to wysłuchanie stanowiska, opinii, powodów odmowy lub powodów poproszenia o coś bez przerywania, bez prób przekonywania lub zgadywania co druga osoba myśli lub czuje. Jeśli masz wątpliwości dotyczące tego, co druga osoba myśli lub jakie są jej motywy, delikatnie zapytaj ją i wysłuchaj odpowiedzi. Bądź gotowy na przeprowadzenie rozmowy w późniejszym czasie, jeśli tego pragnie druga osoba.

Uprawomocnianie to komunikowanie , że uczucia myśli i działania drugiej osoby są dla nas zrozumiałe, biorąc pod uwagę jej przeszłą lub obecną sytuację. Potwierdź werbalnie uczucia drugiej osoby, jej pragnienia, trudności i opinie na temat sytuacji, bez używania osądzających słów, tonu głosu, mimiki lub postawy. Swobodne zachowanie. Uśmiechaj się, staraj się rozluźnić drugą osobę. Dodawaj otuchy

24 września, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną. Osoby zainteresowane umówieniem terminu psychoterapii prosimy o kontakt pod nr tel: 790-250-587

Umiejętności DEAR MAN to opisywanie (Describe), wyrażanie uczuć (Express feelings), stanowcze wyrażanie pragnień (Assert wishes), wzmacnianie (Reinforce), podtrzymanie uważności ( stay Mindful), okazywanie pewności siebie (Appear confident), negocjowanie (Negotiate).

Skuteczność w osiąganiu celów odnosi się do realizowania swoich zamierzeń w danej sytuacji. Opisywanie sytuacji. Rozpocznij od krótkiego opisu sytuacji, na którą reagujesz. Trzymaj się faktów. Unikaj stwierdzeń osądzających. Bądź obiektywny. Wyrażanie uczuć. Jasno wyraź, co czujesz lub co sądzisz w związku z sytuacją. Podaj krótkie uzasadnienie swojej prośby lub odmowy. Stanowcze wyrażanie pragnień. Wzmacnianie. Wskaż, co pozytywnego lub satysfakcjonującego wydarzy się dla drugiej osoby, jeśli zareaguje ona zgodnie z naszym pragnieniem. Podtrzymanie uważności. Bądź świadomy własnych celów w danej sytuacji. Podtrzymaj swoje stanowisko i uważaj, aby inny temat nie odwrócił twojej uwagi. Okazywanie pewności siebie. Mów zdecydowanym tonem i prezentuj pewność siebie zachowaniem i postawą, utrzymując odpowiedni kontakt wzrokowy. Negocjowanie. Bądź gotowy do odwzajemniania się. Proponuj inne rozwiązania problemu i pytaj się o nie.

POMYSŁY NA ĆWICZENIE UMIEJĘTNOŚCI DEAR MAN

1.Nie zgódź się z czyjąś opinią

2. Poproś o pomoc

3. Powiedz o tym co Ci przeszkadza w czyimś zachowaniu

9 sierpnia, 2020

W centrum Amygdala oferujemy terapię ACT, CBT, DBT, EMDR. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty zapraszamy do kontaktu tel: 790-250-587.

Wykształcenie i Szkolenia

Psychoterapeuci są absolwentami kierunków humanistycznych i medycznych wyższych uczelni. Najczęściej są to psychologowie, psychiatrzy, pracownicy socjalni, pedagodzy. Nim psychoterapeuta otrzyma certyfikat uprawniający go do wykonywania zawodu psychoterapeuty musi odbyć kilkuletnie specjalistyczne szkolenie podyplomowe w zakresie wybranego nurtu psychoterapeutycznego. W jego trakcie powinien wykazać się odpowiednią liczbą godzin staży klinicznych, terapii własnej oraz superwizji. Rzetelny psychoterapeuta powinien cechować się pokorą i motywacją do poszerzania wiedzy.

Specjalności

Psychoterapeuci zwykle zajmują się określoną grupą problemów psychicznych (np. leczeniem uzależnień, doświadczaniem przemocy, zaburzeniami odżywiania, problemami rodzinnymi) albo określonym rodzajem terapii (np. terapią grupową). Niektórzy pracują tylko z dziećmi, inni z osobami dorosłymi. Oferta psychoterapeuty powinna korespondować z jego podyplomowym wykształceniem.

Superwizja

Superwizja polega na konsultowaniu przez terapeutę swoich klientów z bardziej doświadczonym psychoterapeutą (Superwizorem). Daje okazję do omówienia kwestii budzących wątpliwości terapeuty, np. diagnozy, relacji terapeutycznej, dylematów etycznych, planu terapii. Jest to też sposób na odreagowanie emocji związanych z procesem terapeutycznym. Superwizowanie swojej pracy świadczy o pokorze i dojrzałości terapeuty, który w ten sposób dba o siebie i swój warsztat, co sprzyja efektywności jego pracy i pomaga ustrzec się przed błędami w procesie pomagania.

Prawem przysługującym każdej osobie będącej w terapii jest uzyskanie informacji, u kogo prowadząca nas osoba korzysta z superwizji, włącznie z możliwością zweryfikowania tej informacji poprzez skontaktowanie się z danym superwizorem. Superwizować się można na wiele sposobów. Super wizje mogą być indywidualne lub grupowe. Polegać mogą na bezpośrednim lub pośrednim kontakcie z superwizorem.

Terapia własna

Jeśli terapeuta cierpiałby z powodu zaburzeń psychicznych, które uniemożliwiałyby mu pracę, to powinien- zgodnie z kodeksem etycznym- czasowo zaprzestać wykonywania zawodu. Terapeuta by skutecznie pomagać powinien określić własną motywację pomagania, filozofię życia, wyznawane wartości oraz posiadać zintegrowaną osobowość. Dobry psychoterapeuta jest człowiekiem dojrzałym, gotowym do pracy nad sobą i nieustającego rozwoju. Terapia własna umożliwia specjaliście lepiej zrozumieć siebie.

Staże zawodowe

Staż kliniczny to godziny przepracowane z klientami pod okiem bardziej doświadczonych psychoterapeutów, psychologów klinicznych lub psychiatrów. Miejscem odbywania staży są szpitale psychiatryczne, poradnie zdrowia psychicznego, poradnie psychologiczno-pedagogiczne, ośrodki terapii uzależnień. Szkolący się przyszły psychoterapeuta staje się częścią zespołu terapeutycznego, ma okazję do obserwacji, a następnie samodzielnego prowadzenia klientów pod nadzorem wykwalifikowanych specjalistów oraz uzyskiwania na bieżąco informacji zwrotnych o swojej pracy.

Certyfikat

Psychoterapeuta po zakończeniu szkolenia i spełnieniu szczegółowych wymogów uzyskuje certyfikat, co jest równoznaczne z uznaniem prawa do prowadzenia terapii w danym nurcie psychoterapeutycznym. Klient ma prawo sprawdzić, czy terapeuta jest w trakcie certyfikacji lub czy ma już certyfikat. Może dowiedzieć się, jakie towarzystwo psychoterapeutyczne wydało certyfikat i zweryfikować jego wiarygodność.

Prawo klienta do informacji

Ważne, jest by decydując się na skorzystanie z usług psychoterapeutycznych, sprawdzić kwalifikacje, rzetelność i doświadczenie osoby, do której chcemy się udać. Najlepszą metodą sprawdzenia, jest spytanie się jakie specjalistyczne szkolenie w zakresie psychoterapii ukończył w jednym z ośrodków (szkół, towarzystw) przygotowujących do zawodu psychoterapeuty. Należy poprosić o pokazanie certyfikatu lub dyplomu ukończenia szkoły psychoterapii lub zaświadczenia, że jest w trakcie szkolenia. Ważna jest też informacja, czy osoba, do której się zgłosiliśmy, pracuje pod superwizją tj. czy korzysta ze wsparcia bardziej doświadczonego psychoterapeuty. Klient ma prawo do zadawania pytań na temat wykształcenia, kompetencji, szkoleń i doświadczeń terapeutycznych.

Pytania jakie możemy zadać:

  • Jakie szkolenie z psychoterapii/szkołę psychoterapii ukończył? Jak długo trwało?
  • Jaki rodzaj psychoterapii proponuje?
  • Czy przeszedł własną psychoterapię?
  • Czy superwizuje swoją pracę? W jaki sposób? U kogo?
  • Jakie szkolenia i dodatkowe kursy ukończył?
  • Czy ma doświadczenie w pracy z problemem, z jakim się zgłaszamy?

Warto pamiętać, że szkolenie psychoterapeutyczne trwa minimum 4 lata.

Kodeks etyczny psychoterapeuty

Większość szkół psychoterapii stworzyła własne kodeksy etyczne, które są źródłem wiedzy na temat danego podejścia terapeutycznego. Wskazują też organizacje, którym podlegają poszczególne szkoły psychoterapii. Informacje te umożliwiają interwencję w sytuacji nieetycznego zachowania terapeuty. Kodeks etyczny psychoterapeuty mówi o tym, że pierwszorzędnym zadaniem terapii jest wspomaganie osoby, która gotowa jest zmierzyć się z własnymi trudnościami. Realizacja tego zadania następuje poprzez zbudowanie relacji terapeutycznej opartej na szacunku dla godności każdego, kto decyduje się skorzystać z psychoterapii. Zapisy zawarte w kodeksie etycznym psychoterapeuty odnoszą się m.in. do: poszanowania klienta, nienadużywania władzy na płaszczyźnie światopoglądowej, finansowej czy seksualnej. Psychoterapeuta zobowiązany jest również do przestrzegania zasady poufności (za wyjątkiem superwizji, a także w sytuacji zagrożenia zdrowia, bądź życia klienta).

GŁÓWNE ZASADY ZAWARTE W KODEKSACH ETYCZNYCH

1.Poszanowanie praw człowieka: godności, wolności i prywatności w kontakcie z klientem

2. Odnoszenie się z szacunkiem do różnic rasowych, etnicznych, pochodzenia, płci, orientacji lub preferencji seksualnych, niepełnosprawności, wieku, religii, języka, statusu społecznego lub ekonomicznego oraz potrzeb duchowych.

3. Odpowiedzialność wobec klienta i dbanie o jego dobro.

4. Obowiązek kształcenia się, dbania o własne zdrowie psychiczne.

5. Poddawanie swojej pracy superwizji.

6. Zawieranie kontraktu terapeutycznego.

7. Zakaz wykrzystywania klienta dla własnych potrzeb: manipulowania, nadużywania seksualnego, kontaktów towarzyskich i biznesowych.

8. Niepodejmowanie się prowadzenia psychoterapii osób znajomych.

9. Prawo odmowy do prowadzenia psychoterapii w sytuacjach mogących negatywnie oddziaływać na pracę z danym klientem (rozbieżność światopoglądów, aktualne problemy psychoterapeuty) i obowiązek zapewnienia innego specjalisty.

10. Zachowanie tajemnicy zawodowej.

11. Reagowanie w sytuacjach łamania prawa (przemoc w rodzinie, nadużycia seksualne) oraz zagrożenia zdrowia i życia klienta lub innych osób.

12. Rzetelne przedstawienie swoich kompetencji.

Kontrakt terapeutyczny

Terapia rozpoczyna się od zawarcia kontraktu terapeutycznego. Jest to umowa określająca warunki wzajemnej współpracy (np. czas i miejsce, w którym będą odbywały się sesje) oraz zakres odpowiedzialności klienta i psychoterapeuty za zmianę. W kontrakcie zawierane są też inne ustalenia, np. zasady dyskrecji i prywatności obowiązujące psychoterapeutę, informacje o superwizjach i stosowanym podejściu psychoterapeutycznym, długość i częstotliwość sesji, miejsce ich odbywania, ceny sesji i formy płatności, zasady odwoływania sesji i odpłatności za nie, forma kontaktu z psychoterapeutą pomiędzy sesjami. Stworzony kontrakt można renegocjować.

1 31 maja, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną u Aleksandry Radomskiej. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 790-250-587.

Ze względu na częstość występowania wynoszącą około 3% w okresie dojrzewania i wczesnej dorosłości, zaburzenie osobowości typu borderline (BPD) należy do najczęstszych zaburzeń psychicznych. Głównymi problemami są zaburzenia regulacji emocji, tożsamości i interakcji społecznej. W ostatnich latach opracowano wiele metod terapeutycznych, wśród których są 3 o potwierdzonej naukowo skuteczności: terapia dialektyczno behawioralna (DBT), terapia oparta na mentalizacji (MTB) i terapia schematu.

REGULACJA EMOCJI

Często dominują stany intensywnego napięcia, które są przeżywane jako zewnętrzna niechęć i udręczenie, często towarzyszą im dysfunkcjonalne zachowania mające przynieść ulgę, ale dające ją tylko na chwilę, takie jak samookaleczenia, epizody niekontrolowanego objadania się lub używanie alkoholu. Często też pojawia się też uczucia, takie jak: poczucie winy, wstyd, bezsilność i pogarda dla siebie samego.

ZABURZENIA TOŻSAMOŚCI

W zaburzeniu osobowości typu Borderline pojawiają nastęujące zaburzenia tożsamości:

  • absorpcja roli (pełne oddanie się tylko jednej roli społecznej)
  • uczucie “wewnętrznego rozdarcia”
  • bolesna bezpostaciowość (brak jednej stałej tożsamości)
  • brak akceptacji roli

ZABURZENIA INTERAKCJI SPOŁECZNYCH

Relacje interpersonalne wyróżniają dwie zauważalne cechy, wyraźna obawa, że zostanie się opuszczonym i niski odczuwany poziom bezpieczeństwa w relacji u osób z BPD. Problemy w interakcjach społecznych polegają na problemach z prawidłową interpretacją emocji, potrzeb, wyobrażeń, zamiarów, oczekiwań i opinii innych.

Z jednej strony osoby z BPD cechują się silną potrzebą bliskości społecznej, bezpieczeństwa, z drugiej strony silnie wyrażonym lękiem przez właśnie taką bliskością społeczną.

PSYCHOTERAPIA OPARTA NA DOWODACH

W psychoterapii zaburzenia osobowości typu Borderline wykorzystywane są 3 programy terapeutyczne o udowodnionej skuteczności:

Przyjęło się, że już na początku terapii zostają ustalone granice czasowe. W przypadku większości terapii obejmują one okres od roku do 3 lat. Wszystkie formy terapii charakteryzują się jasnymi regułami i ustaleniami dotyczącymi postępowania w przypadku zamiarów samobójczych, interwencji kryzysowych i naruszenia zasad terapii. Są one uzgadniane na początku terapii i tworzą kontrakt terapeutyczny.

W terapii BPD ustala się kolejność celów terapii: w pierwszej kolejności są zawsze leczone próby samobójcze lub uporczywe myśli samobójcze. Do celów o najważniejszym priorytecie zalicza się również wzorce zachowań lub myśli, które zagrażają samemu procesowi terapii lub silnie obciążają terapeutów lub współpacjentów.

Psychoterapia BPD łączy ze sobą różne moduły terapeutyczne, takie jak terapię indywidualną, grupową, farmakoterapię i interwencje kryzysowe (coaching telefoniczny). Integralną częścią terapii jest superwizja lub interwizja psychoterapeutów.

TERAPIA DIALEKTYCZNO BEHAWIORALNA

Terapia Dialektyczno Behawioralna (DBT) została opracowana w latach 80. XX wieku. przez Marshę Linehan jako ambulatoryjna terapia dla przewlekle zagrożonych samobójstwem pacjentek z diagnozą BPD. Terapia ta dzieli się na kilka faz.

Stadium I koncentruje się na ciężkich zaburzeniach kontroli zachowania, takich jak tendencje samobójcze, samookaleczenia, wybuchy agresji. Stadium II DBT koncentruje się na istotnych problemach związanych ze współwystępowaniem innych zaburzeń: zaburzenia stresowego pourazowego PTSD, zaburzeń odżywiania się, nadużywania narkotyków i alkoholu lub uogólnionego lęku społecznego.

W pierwszym etapie leczenia terapia indywidualna skupia się na poprawie motywacji do mających nastąpić zmian oraz dokładnym rozumieniu sytuacji oraz problemów emocjonalnych i poznawczych leżących u podstawy każdego dysfunkcjonalnego wzorca zachowań. Podczas treningu umiejętności uczy się regulacji emocji, tolerancji na stres, uważności i adekwatności zachowania w trakcie interakcji społecznej. Coaching telefoniczny zajmuje się wzmacnianiem wykorzystywania nabytych umiejętności w życiu codziennym.

W drugiej fazie terapii wchodzi w grę modyfikacja rozpoczętego procesu leczenia pod kątem zaburzeń współwystępujących np. leczenie zaburzenia stresowego pourazowego lub ciężkich postaci zaburzeń odżywiania się.

TERAPIA OPARTA NA MENTALIZACJI

Terapię opartą na mentalizacji (MTB, Mentalisation Based Therapy) opracowali badacze zorientowani psychodynamicznie. Terapia ta opiera się na założeniu, że u osób z BPD występują trudności z powodu wczesnych zaburzeń systemu przywiązania. Dlatego na podstawie obserwacji zachowań innych innych ludzi osoby z BPD mają trudności z wyciąganiem wniosków na temat zamiarów innych.

Ważnym elementem terapii opartej na mentalizacji jest relacja terapeutyczna. W MTB cele są zhierarchizowane i w pierwszej kolejności skoncentrowane na poprawie regulacji emocji.

TERAPIA SCHEMATU

Jeffrey E. Young opracował terapię schematu (Schema Therapy) do leczenia zaburzeń osobowości, opierając się na “terapii poznawczej w zaburzeniach osobowości” Becka. Postulował, że tzw. schematy, w dzieciństwie i w ciągu dalszego życia powstają ze wspomnień, emocji, myśli oraz doznań cielesnych jako głęboko utrwalone wzorce, które następnie kreują każde zachowanie. Schematy służą przede wszystkim bezpieczeństwu spójności wewnętrznej, a przez wpływ na uwagę i interpretacje mają tendencję do powtarzania się oraz utrwalania w ciągu życia.

Terapia schematu jest terapią skupioną na poprawie umiejętności pacjenta w rozpoznawaniu aktywnych schematów, sprawdzania ich funkcjonalności w aktualnych kontekstach i rewidowaniu odpowiednio do potrzeb.

23 maja, 2020

Osoby zainteresowane terapią-dialektyczno behawioralną zapraszamy na konsultacje do Katarzyny Konopki. Osoby zainteresowane umówieniem konsultacji zapraszamy do kontaktu pod numerem tel: 790-250-587

Terapia Dialektyczno-Behawioralna (DBT) została pierwotnie opracowana, aby pomóc osobom z zaburzeniem osobowości typu borderline (BPD). Wiele osób z BPD ma również PTSD (zaburzenie stresowe pourazowe) i odwrotnie. Osoby, u których zdiagnozowano BPD, PTSD lub BPD z PTSD mają problemy, takie jak:

  • trudności z regulacją emocji
  • trudności w relacjach
  • zachowania impulsywne

TERAPIA DIALEKTYCZNO BEHAWIORALNA (DBT)

Terapia Dialektyczno-Behawioralna (DBT) wywodzi się z terapii Poznawczo-Behawioralnej (CBT), koncentruje się na zmianie myśli, zachowań i przekonań. Terapia DBT podkreśla akceptację emocji i myśli danej osoby. Dzięki nauce uważności, osoba uczy się akceptowania własnych myśli i odczuć. Jednym z modułów terapii DBT jest moduł związany z regulacją emocji. Według założeń teoretycznych DBT problemy z regulacją emocji wynikają z takich czynników jak:

  • Biologia (skłonność osoby do intensywnego przeżywania emocji)
  • Środowisko z dzieciństwa, w którym emocje były ignorowane lub gdzie ich wyrażanie było karane

Podczas terapii DBT osoby uczą się 4 rodzajów umiejętności, takich jak:

  • Uważność
  • Skuteczność Interpersonalna
  • Tolerancja Dolegliwości Psychicznych
  • Regulacja Emocji

Umiejętności pierwotnie wykorzystywane do leczenia BPD, mogą również przynieść korzyść osobom z PTSD. DBT-PTSD znacznie zmniejsza objawy PTSD po trzech miesiącach leczenia, łagodzi depresję oraz niepokój.

17 maja, 2020

W centrum Amygdala Psychotraumatologiem prowadzącym terapię PTSD metodą przedłużonej ekspozycji jest Michał Dolistowski. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 790-250-587, a także zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą TERMINARZA WIZYT.


CHARAKTERYSTYKA I CEL TERAPII

Emocjonalne przetwarzanie jest metodą, która służy emocjonalnemu uporaniu się z traumatycznymi doświadczeniami, a zarazem łagodzeniu zespołu stresu pourazowego i innych objawów potraumatycznych. Terapia przedłużonej ekspozycji polega na tym, że klientom pomaga się konfrontować z bezpiecznymi, ale powodującymi lęk sytuacjami w celu pokonania nadmiernego strachu i lęku. Terapia ta obejmuje następujące elementy:

  • edukację pacjenta na temat typowych reakcji na traumatyczne wydarzenia
  • trening oddechowy
  • wielokrotne ekspozycje na sytuacje lub bodźce, których klienci unikają ze względu na potraumatyczny stres i lęk
  • wielokrotne przedłużone ekspozycje wyobrażeniowe konfrontujące ze wspomnieniami traumatycznego zdarzenia- pacjenci powracają w wyobraźni do wspomnienia traumy i szczegółowo je opisują

Realizacja psychoedukacyjnego elementu terapii metodą przedłużonej ekspozycji rozpoczyna się już w czasie sesji pierwszej, kiedy klient zapoznaje się z uzasadnieniem metody leczenia. Terapeuta wyjaśnia, że unikanie sytuacji lub obiektów przypominających o traumie podtrzymuje objawy PTSD i wzmacnia stres psychiczny, a metoda przedłużonej ekspozycji bezpośrednio przeciwdziała takiemu unikaniu. W trakcie drugiej sesji terapeuta kontynuuje psychoedukację, omawia typowe reakcje na traumatyczne wydarzenia, czyli objawy, emocje i zachowania, które pojawiają się po traumie.

Trening oddechowy pomaga nabyć umiejętność redukowania napięcia i lęku. Ekspozycja in vivo (w realnym życiu) to konfrontowanie klienta z bezpiecznymi sytuacjami, czynnościami, miejscami i bodźcami, których unika z powodu lęku związanego z traumą. Na ogół ekspozycje in vivo klient wykonuje w ramach pracy domowej między kolejnymi sesjami. Ekspozycje wyobrażeniowe to powrót w wyobraźni do wspomnień o urazie. Pacjent jest proszony o wizualizowanie traumatycznego wydarzenia i szczegółowe opowiadanie o nim na głos. Dzięki ekspozycji in vivo i ekspozycji wyobrażeniowej pacjent uczy się, że wspomnienia traumy i kojarzone z nimi działania czy wydarzenia nie są tym samym co sama trauma. Leczenie pomaga osobom doświadczającym zaburzenia stresowego pourazowego wyeliminować ze swojego życia strach i unikanie, które je ograniczają i powodują różne kłopoty w funkcjonowaniu.

PTSD-KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE

Zaburzeni stresowe pourazowe (post traumatic stress disorder, PTSD) zostało uwzględnione w klasyfikacji zaburzeń psychicznych DSM-5 i opisane jako zaburzenie lękowe, które może powstać w skutek zdarzenia, które osoba przeżyła osobiście bądź którego była świadkiem oraz z którym wiązało się rzeczywiste lub spostrzegane zagrożenie życia lub nienaruszalności fizycznej. Emocjonalną reakcją osoby na takie zdarzenie jest przerażenie, strach lub bezradność. Zespół stresu pourazowego charakteryzują 3 grupy objawów: ponowne doświadczanie traumy, unikanie wszystkiego, co o niej przypomina, i stan nadmiernego wzbudzenia.

KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE DSM-5

A. Narażenie na śmierć lub groźbę śmierci, poważny uraz lub przemoc seksualną w jeden (lub większą liczbę) spośród wymienionych sposobów:

1. Bezpośrednie doświadczenie traumatycznego przeżycia.

2. Bycie naocznym świadkiem traumatycznych dla innych osób wydarzeń.

3.Uzyskanie informacji o tym, że członek bliskiej rodziny lub przyjaciel doświadczył traumatycznego przeżycia.

4. Powtarzane lub bardzo duże narażenie na nieprzyjemne szczegóły danego wydarzenia traumatycznego.

B. Obecność jednego (lub większej liczby) spośród następujących natrętnych objawów, związanych z traumatycznym wydarzeniem, występujących po raz pierwszy po doświadczeniu traumatycznego przeżycia:

`1. Nawracające i natrętne, dręczące wspomnienia traumatycznego wydarzenia. U dzieci w wieku powyżej 6 lat powtarzające się zabawy mogą wskazać na temat lub aspekt traumatycznego doświadczenia.

2. Nawracające, dręczące sny, których treść jest związana z traumatycznym wydarzeniem.

3. Reakcje dysocjacyjne (np. flashback), które powodują, że dana osoba odczuwa lub zachowuje się, jakby ponownie doświadczała traumatycznego przeżycia. W skrajnej postaci następuje utrata poczucia rzeczywistości.

4. Nasilone i przedłużające się cierpienie psychiczne występujące w przypadku narażenia się na wewnętrzne lub zewnętrzne sygnały symbolizujące lub przypominające pewne aspekty traumatycznego wydarzenia.

5. Reakcja fizjologiczna występująca w odpowiedzi na wewnętrzne lub zewnętrzne sygnały symbolizujące lub przypominające pewne aspekty traumatycznego wydarzenia.

C. Utrwalone unikanie bodźców związanych z traumą, nie występujące przed traumatycznym wydarzeniem, zdefiniowane jako jedno lub oba z poniższych:

1. Unikanie dręczących wspomnień, myśli lub uczuć dotyczących traumatycznego wydarzenia.

2. Unikanie czynników (ludzi, miejsc, rozmów, czynności, przedmiotów, sytuacji), które przywołują dręczące wspomnienia, myśli lub uczucia dotyczące traumatycznego wydarzenia.

D. Niekorzystne zmiany w zakresie zdolności poznawczych i w nastroju, związane z traumatycznym wydarzeniem, doświadczane po raz pierwszy lub nasilające się po nim, zdefiniowane jako jedno lub większa liczba z poniższych:

1. Trudności w zapmiętaniu ważnych aspektów traumatycznego wydarzenia.

2. Uporczywe i nadmierne negatywne przekonania lub oczekiwania dotyczące samego siebie, innych osób lub świata (np. Jestem złą osobą. Nikomu nie można ufać. Świat jest bardzo niebezpieczny.).

3. Utrwalone, zniekształcone postrzeganie przyczyn i skutków traumatycznego wydarzenia, prowadzące daną osobę do obwiniania samej siebie lub innych osób.

4. Utrwalone stany negatywnych emocji (lęku, przerażenia, złości, winy lub wstydu).

5. Znacząco zmniejszone zainteresowanie lub chęć udziału w ważnych czynnościach.

6. Poczucie bycia odseparowanym od innych osób, oziębienia z nimi stosunków.

7. Trudności w wyrażaniu pozytywnych uczuć (niezdolność do wyrażania radości, zadowolenia lub miłości).

E. Wyraźne zmiany w zakresie pobudliwości związane z traumatycznym wydarzeniem, doświadczane po raz pierwszy lub nasilające się po nim, zdefiniowane jako dwa lub większa liczba spośród poniższych:

1. Drażliwość i wybuchy gniewu (bez bycia prowokowanym), zwykle wyrażane jako agresja słowna lub agresywne zachowania w stosunku do innych osób lub przedmiotów.

2. Autodestruktywne zachowania.

3. Nadmierna czujność.

4. Wzmożona reakcja na zaskoczenie.

5. Problemy z koncentracją.

6. Problemy ze snem (trudności w zaśnięciu lub w utrzymaniu snu albo sen niedający odpoczynku).

F. Czas trwania objawów wynosi więcej niż miesiąc.

G. Objawy powodują cierpienie lub upośledzenie funkcjonowania w sferze społecznej, zawodowej i innych ważnych obszarach.