25 czerwca, 2020

W centrum Amygdala Psychotraumatologiem prowadzącym terapię PTSD metodą przedłużonej ekspozycji jest Michał Dolistowski. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REJESTRACJI ONLINE.


Złożony zespół stresu pourazowego (cPTSD) łączy cechy zaburzenia stresowego pourazowego i zaburzenia osobowości. Kryteria cPTSD obejmują objawy stresu pourazowego (ponowne przeżywanie, unikanie i poczucie zagrożenia) oraz 3 grupy objawów nazywane łącznie zaburzeniem organizacji self: dysregulację emocjonalną, negatywny obraz siebie i zaburzenia w relacjach.

Kryteria PTSD obejmują 3 grupy objawów:

  1. Objawy ponownego doświadczania w teraźniejszości wydarzenia urazowego- w formie intruzywnych wspomnień, którym towarzyszy lęk lub przerażenie, flashbacków lub koszmarów sennych.
  2. Unikanie myśli czy wspomnień dotyczących wydarzenia urazowego lub unikanie czynności i sytuacji je przypominających.
  3. Objawy poczucia zagrożenia związane z przeżywaniem zagrożenia w teraźniejszości, wyrażające się nadmierną czujnością lub wzmożoną reakcją na bodźce np. na nieoczekiwany hałas.

O ile Zaburzenie Osobowości typu Borderline obejmuje zmienny niestabilny obraz siebie oraz burzliwe związki międzyludzkie, charakteryzujące się skrajnościami (idealizacja i dewaluacja) lub przesycone lękiem przed odrzuceniem, o tyle w cPTSD obraz siebie jest stabilniejszy, stale negatywny, a relacje- nacechowane unikaniem zamiast chaotycznym zaangażowaniem.

STYL PRZYWIĄZANIA

Zaburzenie osobowości typu Borderline cechuje się głównie zdezorganizowanym typem przywiązania. Nie jest to jedyny styl przywiązania obserwowany w tej grupie- niektórzy pacjenci prezentują styl ambiwalentny albo lękowy. Pacjenci z PTSD/cPTSD mogą prezentować różne typy przywiązania, zarówno zorganizowane, jak i zdezorganizowane.

PSYCHOTERAPIA

W przypadku zaburzenia osobowości typu Borderline istnieje kilka udowodnionych naukowo metod leczenia: terapia oparta na mentalizacji, terapia skoncentrowana na przeniesieniu, terapia schematów i terapia dialektyczno-behawioralna. Do leczenia cPTSD proponowany jest fazowy model terapii. Pierwsza faza skupiona jest na stabilizacji funkcjonowania- stosuje się w znacznej mierze psychoedukację na temat zaburzenia i objawów stresu pourazowego, naukę umiejętności radzenia sobie z objawami PTSD oraz metody poprawiające dysregulację emocjonalną. W tej fazie może znaleźć zastosowanie wiele technik wypracowanych przez terapię dialektyczno-behawioralną (DBT). Praca nad urazowymi wspomnieniami rozpoczyna się dopiero w fazie drugiej, po osiągnięciu odpowiedniego poziomu stabilizacji. Ma to uchronić pacjenta przed nasileniem się objawów wynikającym z przedwczesnego podjęcia tematu traumy. Celami przepracowania traumy są integracja różnych aspektów urazowego doświadczenia (wspomnień, emocji, wrażeń sensomotorycznych) i przeżycie żałoby związanej ze stratami, które spowodowało to doświadczenie. Metodami pracy mogą być terapie o udowodnionej skuteczności w PTSD : terapia poznawczo-behawioralna skoncentrowana na traumie (TF-CBT), terapia przedłużonej ekspozycji oraz terapia EMDR. Faza trzecia polega na integracji zmian uzyskanych w różnych obszarach codziennego życia.

21 czerwca, 2020

PERSPEKTYWA PRAWNA- ZGWAŁCENIE/GWAŁT

Zgwałcenie definiuje się jako stosunek seksualny i inne czynności seksualne (takie jak dotykanie, obnażanie, stosunek udowy, zmuszanie do seksu oralnego) bez zgody ofiary. O zgwałceniu możemy mówić również w przypadku, gdy stosunek lub inna czynność seksualna, odbyła się za zgodą ofiary, jednakże ofiara z powodu niepełnoletności, nieświadomości lub zależności nie była w stanie wyrazić sprzeciwu.

Gwałt jest definiowany jako groźba, siła fizyczna lub zastraszanie w celu uzyskania seksualnej relacji z drugą osobą wbrew jej woli. Jest to akt przemocy, agresji, zadawania cierpienia. Intencją gwałtu jest upokorzenie i zdegradowanie ofiary. Ofiara gwałtu jest obiektem do rozładowania frustracji, gniewu, czy nienawiści.

ART.197. ZGWAŁCENIE

Kto przemocą, bezprawną groźbą lub podstępem doprowadza inną osobę do obcowania płciowego, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

TRÓJFAZOWY MODEL REAKCJI NA SYTUACJĘ GWAŁTU

FAZA SZOKU I ODRĘTWIENIA

Może trwać od kilu godzin do dwóch tygodni. Ofiara gwałtu jest przerażona, nie może uwierzyć w to, co się stało, odczuwa strach przed sprawcą. Zazwyczaj boi się zwierzyć komuś bliskiemu. Obawia się słów “Sam/a sobie jesteś winny/winna, mogłeś/mogłaś nie prowokować, mogłeś/mogłaś tam nie iść.”. Często sama osoba pokrzywdzona obwinia się za zaistniałą sytuację “Mogłam/Mogłem to przewidzieć.”, “Jak mogłam/mogłem być taka/taki naiwna/naiwny, do niczego się nie nadaję.”. W tej fazie ofiary zmagają się z poczuciem własnej bezradności, winy, lęku, odczuwają wstyd i głębokie upokorzenie. Niektóre osoby w tym okresie są nienaturalnie spokojne lub wręcz beztroskie. Zachowują się tak, jakby nic się nie stało. Zaprzeczanie czy minimalizowanie to mechanizmy obronne, które chronią człowieka przed konsekwencjami bolesnych wydarzeń. Ofiary doznają uczucia ulgi i radości, że ocalały, pomimo strat, które poniosły (złamania, posiniaczenia, wybite zęby).

FAZA DEZORIENTACJI

W tym okresie mogą pojawić się stany lękowe, depresyjne, narasta niepewność, następuje zachwianie dotychczasowego porządku życia. Ofiary zaczynają unikać kontaktów z ludźmi, izolują się, zamykają się w sobie. Próbują zapomnieć, wymazać wspomnienia związane z gwałtem. Występuje zwiększenie ryzyka samobójstwa, nadużywanie alkoholu lub leków.

FAZA REORGANIZACJI

Jest to faza stopniowego powrotu do równowagi może trwać nawet latami. Ofiara próbuje powrócić do swojego normalnego rytmu życia, stara się zapewnić sobie bezpieczeństwo. W tej fazie ofiara zaczyna postrzegać gwałt jako incydent należący do przeszłości.

NAJCZĘŚCIEJ DIAGNOZOWANE ZABURZENIA PSYCHICZNE U OFIAR GWAŁTU

INTERWENCJA KRYZYSOWA

Zgłoszenie powinien przyjąć przeszkolony funkcjonariusz policji (tej samej płci co Ofiara), przy zachowaniu zasad prywatności. Funkcjonariusz informuje Ofiarę o przysługujących jej prawach. Niezwłocznie przewozi osobę poszkodowaną pojazdem służbowym Policji do placówki medycznej. W placówce medycznej przeprowadzane jest badanie lekarskie- ważne jest by przeprowadziła je kobieta-ginekolog, badanie musi być wykonane w kierunku wykluczenia ciąży oraz zakażeń przenoszonych drogą płciową. Osoba poszkodowana powinna dostać skierowanie do psychologa w trybie pilnym.

Kryzys zakłóca zdolność emocjonalnego, poznawczego i behawioralnego posługiwania się, dotychczas stosowanymi sposobami rozwiązywania problemów przez osobę w kryzysie. Może dojść do zmniejszenia bądź utraty zdolności realistycznej oceny rzeczywistości na rzecz myślenia życzeniowego lub katastroficznego. Osoba może być przekonana o braku zasobów i możliwości poradzenia sobie z zaistniałą sytuacją. Cechą myślenia w kryzysie jest koncentracja na zdarzeniu krytycznym lub przeciwnie unikanie treści związanych z tym zdarzeniem. Obszar uczuć wypełniają emocje pochodne lęku, poczucia winy, osamotnienia, bezsilności. Zachowania osób w kryzysie mogą być niespójne z przeżywanymi emocjami. Nie potrafią określać celów, podejmować decyzji i ich realizować.

Podczas interwencji kryzysowej osoba poszkodowana powinna dostać pomoc w zrozumieniu i akceptacji faktu, że nie jest winna temu, co się wydarzyło, że gwałt jest przestępstwem i że to sprawca ponosi całą odpowiedzialność za swój czyn. Psycholog powinien uświadomić, że powrót do normalności będzie wymagał czasu i pracy. Powinno zostać zaplanowane dalsze wsparcie, udzielenie Ofierze informacji o pomocy prawnej i psychologicznej.

Interwencja kryzysowa to wielodyscyplinarna procedura i forma organizacji pracy złożona z działań: psychologicznych, medycznych, środowiskowych i prawnych, które mają na celu przywrócenie równowagi psychicznej i możliwości uczestniczenia w życiu społecznym osób, które doświadczyły krytycznych wydarzeń życiowych. Jest działaniem krótkoterminowym i środowiskowym.

WAŻNE NUMERY TELEFONU










23 maja, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną u Aleksandry Radomskiej. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194.

Terapia Dialektyczno-Behawioralna (DBT) została pierwotnie opracowana, aby pomóc osobom z zaburzeniem osobowości typu borderline (BPD). Wiele osób z BPD ma również PTSD (zaburzenie stresowe pourazowe) i odwrotnie. Osoby, u których zdiagnozowano BPD, PTSD lub BPD z PTSD mają problemy, takie jak:

  • trudności z regulacją emocji
  • trudności w relacjach
  • zachowania impulsywne

TERAPIA DIALEKTYCZNO BEHAWIORALNA (DBT)

Terapia Dialektyczno-Behawioralna (DBT) wywodzi się z terapii Poznawczo-Behawioralnej (CBT), koncentruje się na zmianie myśli, zachowań i przekonań. Terapia DBT podkreśla akceptację emocji i myśli danej osoby. Dzięki nauce uważności, osoba uczy się akceptowania własnych myśli i odczuć. Jednym z modułów terapii DBT jest moduł związany z regulacją emocji. Według założeń teoretycznych DBT problemy z regulacją emocji wynikają z takich czynników jak:

  • Biologia (skłonność osoby do intensywnego przeżywania emocji)
  • Środowisko z dzieciństwa, w którym emocje były ignorowane lub gdzie ich wyrażanie było karane

Podczas terapii DBT osoby uczą się 4 rodzajów umiejętności, takich jak:

  • Uważność
  • Skuteczność Interpersonalna
  • Tolerancja Dolegliwości Psychicznych
  • Regulacja Emocji

Umiejętności pierwotnie wykorzystywane do leczenia BPD, mogą również przynieść korzyść osobom z PTSD. DBT-PTSD znacznie zmniejsza objawy PTSD po trzech miesiącach leczenia, łagodzi depresję oraz niepokój.

17 maja, 2020

W centrum Amygdala Psychotraumatologiem prowadzącym terapię PTSD metodą przedłużonej ekspozycji jest Michał Dolistowski. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REJESTRACJI ONLINE.


CHARAKTERYSTYKA I CEL TERAPII

Emocjonalne przetwarzanie jest metodą, która służy emocjonalnemu uporaniu się z traumatycznymi doświadczeniami, a zarazem łagodzeniu zespołu stresu pourazowego i innych objawów potraumatycznych. Terapia przedłużonej ekspozycji polega na tym, że klientom pomaga się konfrontować z bezpiecznymi, ale powodującymi lęk sytuacjami w celu pokonania nadmiernego strachu i lęku. Terapia ta obejmuje następujące elementy:

  • edukację pacjenta na temat typowych reakcji na traumatyczne wydarzenia
  • trening oddechowy
  • wielokrotne ekspozycje na sytuacje lub bodźce, których klienci unikają ze względu na potraumatyczny stres i lęk
  • wielokrotne przedłużone ekspozycje wyobrażeniowe konfrontujące ze wspomnieniami traumatycznego zdarzenia- pacjenci powracają w wyobraźni do wspomnienia traumy i szczegółowo je opisują

Realizacja psychoedukacyjnego elementu terapii metodą przedłużonej ekspozycji rozpoczyna się już w czasie sesji pierwszej, kiedy klient zapoznaje się z uzasadnieniem metody leczenia. Terapeuta wyjaśnia, że unikanie sytuacji lub obiektów przypominających o traumie podtrzymuje objawy PTSD i wzmacnia stres psychiczny, a metoda przedłużonej ekspozycji bezpośrednio przeciwdziała takiemu unikaniu. W trakcie drugiej sesji terapeuta kontynuuje psychoedukację, omawia typowe reakcje na traumatyczne wydarzenia, czyli objawy, emocje i zachowania, które pojawiają się po traumie.

Trening oddechowy pomaga nabyć umiejętność redukowania napięcia i lęku. Ekspozycja in vivo (w realnym życiu) to konfrontowanie klienta z bezpiecznymi sytuacjami, czynnościami, miejscami i bodźcami, których unika z powodu lęku związanego z traumą. Na ogół ekspozycje in vivo klient wykonuje w ramach pracy domowej między kolejnymi sesjami. Ekspozycje wyobrażeniowe to powrót w wyobraźni do wspomnień o urazie. Pacjent jest proszony o wizualizowanie traumatycznego wydarzenia i szczegółowe opowiadanie o nim na głos. Dzięki ekspozycji in vivo i ekspozycji wyobrażeniowej pacjent uczy się, że wspomnienia traumy i kojarzone z nimi działania czy wydarzenia nie są tym samym co sama trauma. Leczenie pomaga osobom doświadczającym zaburzenia stresowego pourazowego wyeliminować ze swojego życia strach i unikanie, które je ograniczają i powodują różne kłopoty w funkcjonowaniu.

PTSD-KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE

Zaburzeni stresowe pourazowe (post traumatic stress disorder, PTSD) zostało uwzględnione w klasyfikacji zaburzeń psychicznych DSM-5 i opisane jako zaburzenie lękowe, które może powstać w skutek zdarzenia, które osoba przeżyła osobiście bądź którego była świadkiem oraz z którym wiązało się rzeczywiste lub spostrzegane zagrożenie życia lub nienaruszalności fizycznej. Emocjonalną reakcją osoby na takie zdarzenie jest przerażenie, strach lub bezradność. Zespół stresu pourazowego charakteryzują 3 grupy objawów: ponowne doświadczanie traumy, unikanie wszystkiego, co o niej przypomina, i stan nadmiernego wzbudzenia.

KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE DSM-5

A. Narażenie na śmierć lub groźbę śmierci, poważny uraz lub przemoc seksualną w jeden (lub większą liczbę) spośród wymienionych sposobów:

1. Bezpośrednie doświadczenie traumatycznego przeżycia.

2. Bycie naocznym świadkiem traumatycznych dla innych osób wydarzeń.

3.Uzyskanie informacji o tym, że członek bliskiej rodziny lub przyjaciel doświadczył traumatycznego przeżycia.

4. Powtarzane lub bardzo duże narażenie na nieprzyjemne szczegóły danego wydarzenia traumatycznego.

B. Obecność jednego (lub większej liczby) spośród następujących natrętnych objawów, związanych z traumatycznym wydarzeniem, występujących po raz pierwszy po doświadczeniu traumatycznego przeżycia:

`1. Nawracające i natrętne, dręczące wspomnienia traumatycznego wydarzenia. U dzieci w wieku powyżej 6 lat powtarzające się zabawy mogą wskazać na temat lub aspekt traumatycznego doświadczenia.

2. Nawracające, dręczące sny, których treść jest związana z traumatycznym wydarzeniem.

3. Reakcje dysocjacyjne (np. flashback), które powodują, że dana osoba odczuwa lub zachowuje się, jakby ponownie doświadczała traumatycznego przeżycia. W skrajnej postaci następuje utrata poczucia rzeczywistości.

4. Nasilone i przedłużające się cierpienie psychiczne występujące w przypadku narażenia się na wewnętrzne lub zewnętrzne sygnały symbolizujące lub przypominające pewne aspekty traumatycznego wydarzenia.

5. Reakcja fizjologiczna występująca w odpowiedzi na wewnętrzne lub zewnętrzne sygnały symbolizujące lub przypominające pewne aspekty traumatycznego wydarzenia.

C. Utrwalone unikanie bodźców związanych z traumą, nie występujące przed traumatycznym wydarzeniem, zdefiniowane jako jedno lub oba z poniższych:

1. Unikanie dręczących wspomnień, myśli lub uczuć dotyczących traumatycznego wydarzenia.

2. Unikanie czynników (ludzi, miejsc, rozmów, czynności, przedmiotów, sytuacji), które przywołują dręczące wspomnienia, myśli lub uczucia dotyczące traumatycznego wydarzenia.

D. Niekorzystne zmiany w zakresie zdolności poznawczych i w nastroju, związane z traumatycznym wydarzeniem, doświadczane po raz pierwszy lub nasilające się po nim, zdefiniowane jako jedno lub większa liczba z poniższych:

1. Trudności w zapmiętaniu ważnych aspektów traumatycznego wydarzenia.

2. Uporczywe i nadmierne negatywne przekonania lub oczekiwania dotyczące samego siebie, innych osób lub świata (np. Jestem złą osobą. Nikomu nie można ufać. Świat jest bardzo niebezpieczny.).

3. Utrwalone, zniekształcone postrzeganie przyczyn i skutków traumatycznego wydarzenia, prowadzące daną osobę do obwiniania samej siebie lub innych osób.

4. Utrwalone stany negatywnych emocji (lęku, przerażenia, złości, winy lub wstydu).

5. Znacząco zmniejszone zainteresowanie lub chęć udziału w ważnych czynnościach.

6. Poczucie bycia odseparowanym od innych osób, oziębienia z nimi stosunków.

7. Trudności w wyrażaniu pozytywnych uczuć (niezdolność do wyrażania radości, zadowolenia lub miłości).

E. Wyraźne zmiany w zakresie pobudliwości związane z traumatycznym wydarzeniem, doświadczane po raz pierwszy lub nasilające się po nim, zdefiniowane jako dwa lub większa liczba spośród poniższych:

1. Drażliwość i wybuchy gniewu (bez bycia prowokowanym), zwykle wyrażane jako agresja słowna lub agresywne zachowania w stosunku do innych osób lub przedmiotów.

2. Autodestruktywne zachowania.

3. Nadmierna czujność.

4. Wzmożona reakcja na zaskoczenie.

5. Problemy z koncentracją.

6. Problemy ze snem (trudności w zaśnięciu lub w utrzymaniu snu albo sen niedający odpoczynku).

F. Czas trwania objawów wynosi więcej niż miesiąc.

G. Objawy powodują cierpienie lub upośledzenie funkcjonowania w sferze społecznej, zawodowej i innych ważnych obszarach.

1 2 maja, 2020

W centrum „Amygdala” zapraszamy na konsultacje do Psychotraumatologa Michała Dolistowskiego, który jest dyplomowanym psychologiem diagnostą- certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REZERWACJI ONLINE.


W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat w setkach badań eksperymentalnych stwierdzono, że ludzie będący w stanie lęku nadmiernie skupiają się na zagrożeniu i niebezpieczeństwie. Również myśli, wyobrażenia lub wspomnienia przeżytego zagrożenia lub niebezpieczeństwa mogą wywoływać w ludziach strach lub lęk.

Nadmierne myślenie o niebezpieczeństwie nazywa się katastrofizowaniem albo wyolbrzymianiem zagrożenia lub niebezpieczeństwa. Przecenianie prawdopodobieństwa i wielkości zagrożenia stanowi główną cechę strachu źródłowego tkwiącego u podłoża lęku. Dostrzeżenie i skorygowanie swojego myślenia katastroficznego to ważna strategia terapii poznawczej, zmierzająca do ograniczenia strachu i lęku.

BŁĘDY POZNAWCZE

Błędy w myśleniu sprawiają, że skupiamy uwagę wyłącznie na zagrożeniu lub niebezpieczeństwie, nie jesteśmy w stanie uwzględnić mniej zagrażających albo korzystnych dla nas interpretacji sytuacji. To zawężenie myślenia przedłuża lęk.

KATASTROFIZACJA

Skupianie się na najgorszych możliwych następstwach sytuacji lękowej.

BŁYSKAWICZNE WYCIĄGANIE WNIOSKÓW

Oczekiwanie, że następstwa, których się boisz, są szczególnie prawdopodobne.

WIDZENIE TUNELOWE

Skupianie się tylko na informacjach wskazujących zagrożenie, a pomijanie tych, które świadczą o bezpieczeństwie.

KRÓTKOWZROCZNOŚĆ

Skłonność do zakładania, że zagrożenie jest nieuchronne.

UZASADNIANIE EMOCJONALNE

Założenie, że im silniejszy lęk, tym większe rzeczywiste zagrożenie.

MYŚLENIE W KATEGORIACH “WSZYSTKO, ALBO NIC”

Spostrzeganie zagrożenia i bezpieczeństwa w sztywnych kategoriach- albo jest, albo go nie ma.

W zaburzeniach lękowych pojawia się zespół przekonań zwany nietolerancją niepewności. Termin ten oznacza skłonność do negatywnych reakcji na niedające się przewidzieć oraz opanować sytuacje i zdarzenia. Terapia poznawcza skupia się na ograniczaniu “lęku przed lękiem”, zwiększa tolerancję i akceptację lęku, jego objawów fizycznych, niepewności i tego co nieznane.


Często unikane sytuacje i inne zewnętrzne wskaźniki lęku

  • prowadzenie samochodu w nieznanym miejscu
  • przebywanie samemu w domu
  • wizyta u dentysty
  • tłok
  • wypowiedzi publiczne
  • nawiązywanie rozmowy z nieznajomymi
  • odbieranie telefonu
  • przechodzenie obok grupy ludzi

Często unikane myśli, wyobrażenia i impulsy

  • myśli o katastrofie spotykającej przyjaciół lub najbliższych
  • myśli lub wyobrażenia o minionych przeżyciach traumatycznych
  • myśli lub wyobrażenia o stawianiu się w sytuacji budzącej zakłopotanie przy innych ludziach
  • myśli o chorobie lub zakażeniu się chorobą
  • myśli o własnej śmierci

Często unikane doznania fizyczne

  • palpitacje serca
  • duszność
  • zawroty głowy
  • pocenie się
  • mdłości, nudności
  • niewyraźne widzenie
  • rumienienie się
  • zaburzenia żołądkowe
  • wymioty

2 1 maja, 2020

STRACH/LĘK

Strach jest podstawową, automatyczną reakcją na jakąś sytuację bądź okoliczności, obejmującą spostrzeżenie rzeczywistego lub potencjalnego zagrożenia. Lęk to długotrwały, złożony stan emocjonalny często wywoływany przez strach. Jest to stan obawy i pobudzenia fizycznego, w którym jesteśmy przekonani, że nie możemy zapanować nad potencjalnie negatywnymi przyszłym zdarzeniami ani ich przewidzieć. Lęk jest zawsze ukierunkowany na przyszłość., jego źródłem jest myślenie typu: “a co będzie, jeżeli?”. Lęk budzą wyobrażone przyszłe niepomyślne zdarzenia albo katastrofy.

Lęk oddziałuje na 4 obszary: fizyczny, emocjonalny, behawioralny i poznawczy.

Objawy fizyczne:

  • przyspieszone bicie serca
  • krótki i szybki oddech
  • ból lub ucisk w klatce piersiowej
  • uczucie dławienia się
  • zawroty głowy
  • pocenie się, uderzenia gorąca, dreszcze
  • nudności, rozstrój żołądka, biegunka
  • drżenie, trzęsienie się
  • mrowienie, drętwienie w rękach i nogach
  • słabość
  • napięcie, sztywność mięśni
  • suchość w ustach

Objawy poznawcze:

  • strach przed utratą panowania nad sobą, bezradność
  • strach przed uszkodzeniem ciała lub śmiercią
  • strach przed negatywną oceną przez innych ludzi
  • budzące strach myśli, obrazy, wspomnienia
  • poczucie wyobcowania
  • słaba koncentracja, rozpraszanie się
  • nadmierna czujność w obawie przed zagrożeniem
  • słaba pamięć
  • utrata obiektywizmu

Objawy behawioralne:

  • unikanie sytuacji zagrożenia
  • ucieczka
  • dążenie do bezpieczeństwa, poszukiwanie wsparcia
  • niepokój, pobudzenie, chodzenie
  • hiperwentylacja
  • bezruch
  • trudności w mówieniu

Objawy emocjonalne:

  • zdenerwowanie, napięcie, pobudzenie
  • przestrach
  • poirytowanie, zdenerwowanie, roztrzęsienie
  • niecierpliwość, frustracja

W celu stwierdzenia, czy lęk u danej osoby kwalifikuje się jako zaburzenie kliniczne, terapeuci oceniają wiele cech:

  1. Nadmierne nasilenie lęku.
  2. Utrzymywanie się lęku. Ludzie przejawiający lęk kliniczny, doświadczają go godzinami, dzień po dniu.
  3. Zakłócający wpływ lęku na codzienne życie. Lęk w postaci klinicznej zwykle zakłóca funkcjonowanie człowieka w pracy, w szkole, w kontaktach z ludźmi, w trakcie wypoczynku. Ludzie z lękiem uogólnionym mogą nie być w stanie zasnąć w nocy z powodu dręczącego ich niepokoju.
  4. Lęk napadowy/paniczny.
  5. Uogólnienie lęku.
  6. Myślenie katastroficzne. Styl myślenia w zaburzeniu lękowym ulega zniekształceniu i prowadzi do przekonania, że poważna zagrożenia są znacznie bardziej prawdopodobne, niż są w rzeczywistości.
  7. Unikanie czynników uruchamiających lęk. Czynnikami uruchamiającymi lęk mogą być sytuacje (zatłoczony sklep, jazda autostradą, miejsca publiczne), ludzie (nieznajomi, ludzie niebudzący zaufania, osoby na stanowiskach, chorzy) albo obiekty (mosty, tunele, szpitale).
  8. Utrata poczucia bezpieczeństwa i spokoju. W zaburzeniach lękowych problem mogą stanowić trudności ze snem.

ZABURZENIA LĘKOWE: WYKAZ STWIERDZEŃ KONTROLNYCH

Ten wykaz zawiera zestaw stwierdzeń dotyczących lęku. Odpowiedz na nie TAK/NIE. Jeśli większość z tych stwierdzeń odnosi się do twojego lęku, zachęcamy byś poszukał profesjonalnej pomocy.

1. Moje epizody lęku są dla mnie umiarkowanie lub bardzo dokuczliwe.

2. Lęk wywołują u mnie zwyczajne sytuacje, z którymi większość ludzi nie ma trudności.

3. Mam epizody lęku codziennie lub co najmniej kilka razy w tygodniu.

4. Mam problemy z lękiem od kilku miesięcy/lat.

5. Moje epizody lęku trwają długo.

6. Unikam pewnych miejsc, sytuacji lub czynności z powodu lęku.

7. Lęk wpływa zakłócająco na moją pracę/naukę, stosunki z ludźmi, relacje w rodzinie.

8. Mam skłonność do myślenia o najgorszych możliwych sytuacjach związanych z moim lękiem.

9. Doznaję nagłego uczucia lęku lub napadów paniki.

10. Mój lęk obejmuje wiele różnych obiektów, sytuacji, ludzi, zadań.

11. Potrzebuję lekarstw by opanować lęk.

12. Zacząłem odczuwać strach przed epizodami lęku.

13. Coraz trudniej jest mi czuć się spokojnie lub bezpiecznie.

14. Bliscy znajomi lub członkowie rodziny uważają, że mam problem z lękiem.

15. Zawsze miałem skłonność do bycia osobą nerwową i lękową.


centrum Amygdala dyplomowanym psychologiem diagnostą oraz psychotraumatologiem -certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego- jest Michał Dolistowski. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REJESTRACJI ONLINE.

2 9 kwietnia, 2020

W centrum Amygdala certyfikowanym Terapeutą EMDR jest Michał Dolistowski. Osoby zainteresowane umówieniem konsultacji prosimy o kontakt tel: 796 881 238


DEFINICJA PTSD

Zaburzenie Stresowe Pourazowe (PTSD) często diagnozuje się u osób, które były narażone na śmierć lub groźbę śmierci, przeszły poważny uraz lub były ofiarami przemocy seksualnej w jeden lub więcej spośród wymienionych sposobów:

  • Bezpośrednie doświadczenie traumatycznego przeżycia
  • Bycie naocznym świadkiem traumatycznych dla innych osób wydarzeń
  • Uzyskanie informacji o tym, że członek bliskiej rodziny lub przyjaciel doświadczył traumatycznego przeżycia. W przypadku narażenia na śmierć lub wystąpienia groźby śmierci dotyczących członka rodziny lub przyjaciela wydarzenie to musi wynikać z aktu przemocy lub być przypadkowe.
  • Powtarzane lub bardzo duże narażenie na nieprzyjemne szczegóły danego wydarzenia traumatycznego. Wyjątkiem jest narażenie za pośrednictwem mediów elektronicznych, telewizji, chyba że jest to narażenie związane z wykonywaną pracą.

Obecność jednego lub większej liczby spośród wymienionych objawów, związanych z traumatycznym wydarzeniem, występujących po raz pierwszy po doświadczeniu traumatycznego przeżycia:

  • Nawracające, dręczące wspomnienia traumatycznego wydarzenia. U dzieci w wieku powyżej 6 lat powtarzające się zabawy mogą wskazać na temat lub aspekt traumatycznego doświadczenia.
  • Nawracające, dręczące sny, których treść jest związana z traumatycznym wydarzeniem.
  • Reakcje dysocjacyjne (np flashback), które powodują, że dana osoba odczuwa lub zachowuje się, jakby ponownie doświadczała traumatycznego przeżycia. U dzieci może wystąpić ponowne odgrywanie urazu w formie zabawy.
  • Nasilone i przedłużające się cierpienie psychiczne występujące w przypadku narażenia na wewnętrzne lub zewnętrzne sygnały, symbolizujące lub przypominające pewne aspekty traumatycznego wydarzenia.
  • Reakcja fizjologiczna występująca w odpowiedzi na wewnętrzne lub zewnętrzne sygnały, symbolizujące lub przypominające pewne aspekty traumatycznego wydarzenia.

Utrwalone unikanie bodźców związanych z traumą, niewystępujące przed traumatycznym wydarzeniem, zdefiniowane jako jedno lub oba z poniższych:

  • Unikanie lub próby unikania dręczących wspomnień, myśli lub uczuć dotyczących traumatycznego wydarzenia lub blisko z nim związanych.
  • Unikanie lub próby unikania czynników (ludzi, miejsc, rozmów, czynności, przedmiotów, sytuacji), które przywołują dręczące wspomnienia, myśli lub uczucia dotyczące traumatycznego wydarzenia.

Niekorzystne zmiany w zakresie zdolności poznawczych i w nastroju, związane z traumatycznym wydarzeniem, doświadczane po raz pierwszy lub nasilające się po nim, zdefiniowane jako jedno lub większa liczba z pośród poniższycb:

  • Trudności w zapamiętaniu ważnych aspektów traumatycznego wydarzenia zwykle z powodu amnezji dysocjacyjnej (niemożność przypomnienia sobie czegoś, najczęściej utrata pamięci ważnych wydarzeń życiowych), a nie innego czynnika takiego jak uraz głowy, alkohol lub leki.
  • Uporczywe i nadmierne negatywne przekonania lub oczekiwania dotyczące samego siebie, innych osób lub świata (“Nikomu nie można ufać.”, “Świat jest bardzo niebezpieczny.”).
  • Utrwalone, zniekształcone postrzeganie przyczyn i skutków traumatycznego wydarzenia, prowadzące daną osobę do obwiniania samego siebie lub innych osób.
  • Utrwalone stany negatywnych emocji (np.lęku, przerażenia, złości, winy lub wstydu).
  • Znacząco zmniejszone zainteresowanie lub chęć udziału w ważnych czynnościach.
  • Poczucie bycia odseparowanym od innych osób, oziębienia z nimi stosunków.
  • Uporczywe trudności w wyrażaniu pozytywnych uczuć (np. niezdolność do wyrażania radości, zadowolenia lub miłości).

Wyraźne zmiany w zakresie pobudliwości związane z traumatycznym wydarzeniem doświadczane po raz pierwszy lub nasilające się po nim, zdefiniowane jako dwa lub większa liczba spośród poniższych:

  • Drażliwość i wybuchy gniewu (bez bycia prowokowanym), zwykle wyrażane jako agresja słowna lub agresywne zachowanie w stosunku do innych osób lub przedmiotów.
  • Nieprzemyślane lub autodestruktywne zachowania.
  • Nadmierna czujność.
  • Wzmożona reakcja na zaskoczenie.
  • Problemy z koncentracją.
  • Problemy ze snem (np. trudności w zaśnięciu lub w utrzymaniu snu albo sen niedający odpoczynku)

Czas trwania objawów wynosi więcej niż miesiąc. Objawy powodują cierpienie lub słabsze funkcjonowanie w sferze społecznej, zawodowej i innych ważnych obszarach. Objawy nie są wywołane fizjologicznym działaniem substancji (np. nadużyciem leków, alkoholu) ani innym stanem ogólnomedycznym.

ZAŁOŻENIA DOTYCZĄCE TERAPII PTSD

ROZPOCZYNANIE I CZAS TRWANIA TERAPII

Terapia PTSD powinna być podejmowana wcześniej niż później. Powinna być krótkotrwała, skoncentrowana na traumatycznej sytuacji i reakcjach na traumę. Zasadniczym jej celem jest doprowadzenie osoby do poziomu funkcjonowania z okresu przed wystąpieniem traumy.

STRATEGIE WSPÓLNE RÓŻNYM RODZAJOM TERAPII PTSD

Istnieją 4 kategorie strategii w terapii PTSD: 1) Wspieranie adaptacyjnych umiejętności radzenia sobie, 2) “Normalizowanie” tego, co jawi się jako zaburzenie, 3)Zmniejszenie unikania oraz 4) zmiana postrzegania znaczenia traumy.

TERAPIA EMDR

DEFINICJA

EMDR to innowacyjna technika, która wykorzystuje ruch gałek ocznych i jest w stanie ułatwiać oraz przyspieszać przepracowanie wydarzeń zaburzających, traumatycznych lub związanych z żałobą, Polega na jednym zadaniu, czyli na skupianiu uwagi: pacjent proszony jest o skupienie uwagi na różnych składnikach jednego traumatycznego wspomnienia (najgorsze wyobrażenia, negatywne przekonania, emocje i odczucia fizyczne), a równocześnie na śledzeniu wzrokiem bodźca (z reguły palców terapeuty), który porusza się szybko od prawej do lewej strony. Od samego początku pacjent proszony jest o określenie pozytywnego przekonania, do którego chciałby dojść, jako celu terapeutycznego. Pacjent zaczyna rewidować daną treść zgodnie z odmienną perspektywą, wyłaniają się nowe wspomnienia, tworzą nowe skojarzenia, pacjent dokonuje odmiennej oceny, zauważa zmiany w odczuciach fizycznych i postęp w rozwoju stanu emocjonalnego.

EMDR- TERAPIA POTWIERDZONA NAUKOWO

Terapia EMDR uzyskała wiele akredytacji w ciągu ostatnich lat: w 2000 r. terapia EMDR została włączona do wytycznych International Society for Traumatic Stress Studies jako terapia potwierdzona najliczniejszymi dowodami naukowymi. W 2002 r. została uznana przez Israeli National Council for Mental Health jako jedna z trzech metod najbardziej zalecanych w leczeniu ofiar aktów terrorystycznych. W 2004 r. wytyczne do praktyki klinicznej American Psychiatric Association sygnalizowały jej skuteczność. Istnieją liczne badania i publikacje naukowe ukazujące skuteczność terapii EMDR i niewystępowanie niepożądanych, szkodliwych skutków jej stosowania. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zaleciła terapię EMDR jako narzędzie stosowane w terapii traumy dzieci, młodzieży i osób dorosłych ze zdiagnozowanym PTSD. Terapia EMDR prowadzi do zmniejszenia cierpienia i wzmocnienia adaptacyjnych przekonań związanych z traumatycznym wydarzeniem.

SPOSÓB DZIAŁANIA TERAPII EMDR

Przeprowadzono liczne badania opisujące, jak ruch gałek ocznych lub inne dwustronne bodźce aktywują proces przepracowania, obniżając znacząco poziom pobudzenia. Ruch gałek ocznych ułatwia procesy odwracania uwagi w stosunku do traumy, umożliwia pacjentowi dozowaną ekspozycję na materiał traumatyczny. Liczni autorzy uważają, że ruch gałek ocznych wywiera wpływ na proces przepracowania w pamięci porównywalny do tego, jaki ujawnia się w fazie snu REM. Terapia EMDR obniża reakcję lękową. Ruch gałek ocznych wpływa na określone składniki pamięci, redukuje wyobrażenia związane ze wspomnieniem traumatycznym, myśli odnoszące się do niego, emocje łączące się z nim, a także stymuluje wzrost plastyczności poznawczej, wzrost pamięci epizodycznej oraz zmniejsza częstotliwość akcji serca. Terapia EMDR prowadzi również do normalizacji poziomu kortyzolu (hormon stresu) we krwi.

6 kwietnia, 2020
  • Jak nie tracić kontroli nad swoim życiem?
  • Jak radzić sobie z nadmiarem energii będąc w 4 ścianach?
  • Jak na nowo ułożyć zdezorganizowane przez kwarantannę życie?

ADHD

Obecny kryzys związany z epidemią, może być szczególnie trudny dla ludzi aktywnych, spontanicznych, żywiołowych, nadpobudliwych, wykazujących rys zaburzenia koncentracji uwagi z kręgu ADHD. ADHD to zespół nadpobudliwości ruchowej z deficytem uwagi. W Polsce rozpoznaje się go i leczy głównie u dzieci i młodzieży, jednak coraz częściej diagnozuje się go również u dorosłych. U osób dorosłych najczęściej występuje pod typ ADHD o nazwie ADD, czyli zaburzenia koncentracji uwagi bez nadpobudliwości ruchowej. Objawia się on roztargnieniem, brakiem umiejętności skupienia się na jednym zadaniu, zaczynaniu wielu projektów naraz i niekończeniu ich, niecierpliwością i impulsywnością. Jest to schorzenie, które nie leczone bardzo utrudnia codzienne funkcjonowanie, może też prowadzić do zaburzeń lękowych oraz depresji.

PRACA W CZASIE EPIDEMII

Kryzys związany z Koronawirusem może być szczególnie trudny dla osób ze zdiagnozowanym ADHD. Spędzając czas w domu osoby te są pozbawione struktury i zewnętrznej motywacji. Osoby z ADHD i ADD mogą mieć trudności z odnalezieniem się w sztywnym, narzuconym rytmie pracy, ale również potrzebują pewnej dozy struktury i regularności, by nie zagubić się w nadmiarze niestrukturyzowanych pomysłów i niedokończonych projektów. Praca zdalna, która stała się codziennością dla wielu z nas, wymaga dużej samodyscypliny, a nadmiar wolnego czasu stwarza idealne warunki do prokrastynacji i pogłębia dezorganizację. Chaos życiowy źle wpływa na zdrowie psychiczne i fizyczne oraz utrudnia wywiązywanie się z codziennych i zawodowych zobowiązań. Bycie aktywnym na tyle na ile jest to możliwe jest zdrowe i pomaga poradzić sobie z nową, nieznaną, kryzysową sytuacją. Jak to osiągnąć?

RADY DLA OSÓB Z ADHD

  • Wstawaj zawsze o tej samej porze.
  • Nie zapominaj o przyjmowaniu przepisanych leków.
  • Utrzymuj regularną higienę, nie chodź cały dzień w piżamie.
  • Nie leż cały dzień w łóżku. Wstań i poruszaj się.
  • Pij dużo wody.
  • Ustal stałe godziny pracy i trzymaj się ich.
  • Skup się na jednej czynności na raz.
  • Przynajmniej raz dziennie wyjdź z domu.


Jeśli potrzebujesz porozmawiać, czujesz, że wsparcie psychologiczne jest Ci potrzebne, zachęcamy do konsultacji psychologicznych prowadzonych online. W sprawie umówienia konsultacji prosimy o kontakt: 535 021 194

3 kwietnia, 2020

RODZICU ZADBAJ O SIEBIE

To ty jesteś opiekunem swojego dziecka, musisz najpierw zadbać o siebie, żeby móc zadbać o swoje dziecko. O to garść porad dla rodziców:

  • Technika EMDR “Butterfly Hug”- “Uścisk Motyla” pomoże Ci znaleźć chwilę wytchnienia.
  1. Usiądź wygodnie, zamknij oczy i wyobraź sobie spokojne, piękne miejsce, brzeg morza, las, łąkę.
  2. Wyobraź sobie, że tam jesteś.
  3. Skup się na tym, jakie dźwięki słyszysz w tym miejscu, jakie zapachy, co czujesz pod stopami, pod palcami.

4.Skrzyżuj ramiona na klatce piersiowej i dotknij dłońmi ramion. Obejmij się. Cały czas wyobrażaj sobie siebie w tym spokojnym, pięknym miejscu. Co słyszysz? Co czujesz?

  • Nie trać kontaktu z rodziną i przyjaciółmi: dzwoń i pisz do nich często. Rozmawiajcie o tym, jak się czujecie w tej sytuacji w danym dniu.
  • Praktykuj UWAŻNOŚĆ : obserwuj swoje emocje. Zauważ swoje myśli. Obserwuj reakcje Twojego ciała na otoczenie. Nie osądzaj siebie, ani swoich myśli czy uczuć. Po prostu bądź.
  • Wyraź swoje myśli i uczucia poprzez sztukę, muzykę, pisanie pamiętnika.
  • Spróbuj jogi, tai chi lub medytacji.

Zamknij oczy i skup się na jednej rzeczy np. oddechu. Oddychaj głęboko i swobodnie. Pozwól by myśli przepływały koło Ciebie jak obłoki.

  • Pójdź na spacer. Sam/Sama.
  • Przygotuj swoją ulubioną przekąskę.
  • Weź rozluźniającą kąpiel.
  • Posłuchaj ulubionej muzyki lub programu radiowego, kanału na YouTube, czy podcastu.
  • Poczytaj książkę, taką którą zawsze chciałeś/chciałaś przeczytać. Poczytaj choćby przez 5 minut dziennie.
  • Bądź dla siebie dobry i czuły.

OBSERWUJ SWOJE DZIECKO

  • Zauważaj zmiany w jego/ jej zachowaniu. Dzieci często nie potrafią mówić o trudnych emocjach. Ich smutek, stres, czy lęk może przybierać różne formy:
  • Lęk separacyjny, lęk przed zasypianiem bez rodzica, marudzenie/płaczliwość, zmienne humory i drażliwość, zachowania buntownicze, napady złości, bolący brzuch lub głowa, bycie nienaturalnie cichym, nadmierne pobudzenie.

DZIECI I MŁODZIEŻ ZMAGAJĄ SIĘ W TYM TRUDNYM CZASIE Z UTRATĄ

  • kontaktu z rówieśnikami, przyjaciółmi, nauczycielami
  • możliwości uczestniczenia w wyczekiwanych wydarzeniach: urodziny, wyjście do kina
  • bezpiecznego, uregulowanego trybu życia
  • kontaktu z dziadkami i z dalszą rodziną

KIEDY ZACHOWANIE DZIECKA STAJE SIĘ TRUDNE

  • Zastosuj wizualizację ulubionego, bezpiecznego miejsca
  • Zaproponuj relaksującą, radosną czynność: puszczanie baniek, pieczenie ciastek
  • wspólne ćwiczenia np. aerobik
  • lepienie z plasteliny
  • wycinanki

CO MOŻESZ ROBIĆ WSPÓLNIE Z NASTOLATKIEM?

  • Obejrzyjcie razem jego ulubiony serial
  • Zagrajcie w jego ulubioną grę komputerową
  • Wysłuchaj
  • Ugotujcie lub upieczcie coś razem

TRAKTUJ POWAŻNIE EMOCJE SWOJEGO DZIECKA

  • Okaż zrozumienie dla emocji swojego dziecka.
  • Zachęcaj do wyrażania emocji.
  • Nie bój się płakać przy dziecku. Wytłumacz, że każdy może czuć się źle, a płacz to normalna reakcja

SZKOŁA W CZASIE EPIDEMII

  • Dzieci tęsknią za kolegami i koleżankami, za nauczycielami i atmosferą szkoły.
  • Powiedz, że rozumiesz stres związany ze zmianą.
  • Pomagaj dziecku w lekcjach, ale pamiętaj że ważniejsze od ocen jest samopoczucie twojego dziecka i twoja więź z nim w trudnym czasie.
  • Ogranicz dostęp do ciągłego napływu informacji o epidemii.
  • Zawsze bądź gotów wysłuchać pytań i wątpliwości dziecka na temat koronawirusa.
  • Stwórz przestrzeń na rozmowę.
  • Powiedz:
  1. Koronawirus to choroba, która szybko się rozprzestrzenia. Wielu mądrych ludzi na całym świecie pracuje nad tym, jak rozwiązać problemu wirusa.
  2. Wspólny wysiłek wielu ludzi na pewno doprowadzi nas do pokonania tego kryzysu, ale to zajmie trochę czasu.
  3. Nasza rodzina jest silna, razem przetrwamy wszystko.
  4. Rodzice, nauczyciele i inni dorośli współpracują ze sobą, żeby chronić dzieci. Jesteście pod dobrą opieką.
  5. Nie jesteś sam/sama. Bardzo Cię kochamy.
  6. W przeszłości ludzkość wiele razy zmagała się z różnymi epidemiami. Zawsze w końcu udawało się znaleźć rozwiązanie i przetrwać.
  • Nie bój się sięgnąć po profesjonalną pomoc terapeuty, jeśli sytuacja przerasta Ciebie lub Twoje dziecko.

Terapeutą EMDR przyjmującym w Centrum Amygdala jest Michał Dolistowski. Osoby zainteresowane umówieniem konsultacji zapraszamy do kontaktu: 535 021 194

1 28 marca, 2020

DEFINICJA

Za przemoc seksualną uznaje się takie sytuacje, w których dochodzi do wymuszenia zachowań o charakterze seksualnym. Zdarzeń, które mogą być traumatyzujące jest wiele- od wulgarnych żartów, komentarzy i zaczepiania w miejscach publicznych, przez naruszanie nietykalności cielesnej (dotykanie, poklepywanie, wymuszanie pocałunków) do prób lub wymuszania stosunków seksualnych.

Sprawca przemocy chce szybko osiągnąć satysfakcję seksualną kosztem ofiary, z pominięciem jej potrzeb i prawa odmowy uczestniczenia. Sprawca przemocy zwykle wcześniej planuje swoje działania, traktuje je jako utrwalony nawyk zaspokojenia popędu seksualnego z użyciem przemocy, w taki sposób wyładowuje agresję na innej osobie.

Dzieci, które są ofiarami przemocy seksualnej nie posiadają wiedzy o seksualności, co ogranicza ich skuteczną obronę przed tego rodzaju przemocą. Często osoby, które doznały przemocy we wczesnym dzieciństwie (3-8 lat) wspominają, że wiedziały, iż spotyka je coś złego, ale nie potrafiły właściwie zinterpretować sytuacji.

DZIECI-OFIARY PRZEMOCY SEKSUALNEJ

Najbardziej charakterystycznymi zdarzeniami traumy seksualnej małych dzieci (0-12 lat) są przede wszystkim akty przemocy ze strony osób o skłonnościach pedofilnych, często członków rodziny- ojczyma, ojca lub rodzeństwa. Akty seksualne ze strony członków rodziny określa się jako kazirodcze. Zależność od sprawcy, groźby, przywileje w zamian za przyzwolenie na zachowania seksualne, izolacja społeczna rodziny, wstyd, brak wiedzy o tym, gdzie szukać pomocy- to czynniki ukazujące sytuację dziecka uwikłanego w ten typ relacji. Dodatkowo negatywny wpływ traumy potęguje długi czas jej trwania (średnio około 3 lat) i występujące czasem nieme przyzwolenie ze strony matki dla relacji kazirodczego męża z dzieckiem.

Kazirodcze kontakty seksualne mają negatywny wpływ na rozwój emocjonalny, seksualny oraz społeczny. Wpływ ten dostrzegany jest w okresie dorastania i utrzymuje się w życiu dorosłym ofiar. Ofiary przemocy ze strony członków rodziny często dopiero po wielu latach zmagań z objawami depresji, uzależnienia od alkoholu, po kilku bezowocnych próbach stworzenia udanego związku zgłaszają się po pomoc psychologiczną. Najczęściej traumatyczne zachowania seksualne wobec dzieci polegają na całowaniu lub manipulowaniu w obrębie narządów płciowych ofiary lub namawianiu dziecka do stymulacji lub całowaniu genitaliów sprawcy.

NASTĘPSTWA TRAUMY SEKSUALNEJ

Początkowe występowanie smutku może przybrać formę klinicznej depresji, a stany lęku- napadów paniki lub fobii przed miejscami związanymi z aktem przemocy seksualnej. Częstym następstwem są zaburzenia snu, obniżona samoocena, zagrożenie podjęcia próby samobójczej lub nadużywanie substancji psychoaktywnych.

Zespół stresu pourazowego (PTSD) jest jedną z najczęstszych reakcji na przeżycie traumy seksualnej. U osób, które przeżyły traumę seksualną i u których zdiagnozowano PTSD mogą pojawić się następujące objawy:

  • nadwrażliwość emocjonalna
  • odtwarzanie przeżytej traumy w snach
  • trudności w zasypianiu
  • fobie związane z miejscem lub innymi bodźcami odnoszącymi się do traumatycznego zdarzenia
  • izolowanie się od otoczenia
  • lęk przed ponowną traumą
  • przeżywanie w umyśle traumy, tak jakby działa się ponownie

POMOC PSYCHOLOGICZNA

Uspokojenie ofiary przemocy, oddzielenie jej od sprawcy, zmiana miejsca przebywania, zapewnienie stałej obecności kogoś bliskiego to cele pierwszego etapu interwencji kryzysowej. Najczęściej spotykanymi objawami psychopatologicznymi obserwowanymi po latach od traumy są depresja (wraz z podejmowaniem prób samobójczych), nadużywanie bądź uzależnienie od alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych, kłopoty ze stworzeniem stabilnego związku i niezadowolenie ze swojego życia seksualnego. Mogą pojawić się również objawy PTSD, zaburzenia snu, fobie, lęk przed ponownym przeżyciem traumatycznego doświadczenia, wycofanie z kontaktów społecznych. Terapia nie usuwa wspomnień traumy, pozwala natomiast przyjąć je i traktować jak element historii własnego życia.


W centrum „Amygdala” zapraszamy na konsultacje do Psychotraumatologa Michała Dolistowskiego, który jest dyplomowanym psychologiem diagnostą- certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REJESTRACJI ONLINE.