9 sierpnia, 2020

W centrum Amygdala oferujemy terapię CBT, DBT, EMDR oraz GESTALT. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty zapraszamy do kontaktu tel: 535 021 194 lub do samodzielnego zapisu za pomocą REJESTRACJI ONLINE.

Wykształcenie i Szkolenia

Psychoterapeuci są absolwentami kierunków humanistycznych i medycznych wyższych uczelni. Najczęściej są to psychologowie, psychiatrzy, pracownicy socjalni, pedagodzy. Nim psychoterapeuta otrzyma certyfikat uprawniający go do wykonywania zawodu psychoterapeuty musi odbyć kilkuletnie specjalistyczne szkolenie podyplomowe w zakresie wybranego nurtu psychoterapeutycznego. W jego trakcie powinien wykazać się odpowiednią liczbą godzin staży klinicznych, terapii własnej oraz superwizji. Rzetelny psychoterapeuta powinien cechować się pokorą i motywacją do poszerzania wiedzy.

Specjalności

Psychoterapeuci zwykle zajmują się określoną grupą problemów psychicznych (np. leczeniem uzależnień, doświadczaniem przemocy, zaburzeniami odżywiania, problemami rodzinnymi) albo określonym rodzajem terapii (np. terapią grupową). Niektórzy pracują tylko z dziećmi, inni z osobami dorosłymi. Oferta psychoterapeuty powinna korespondować z jego podyplomowym wykształceniem.

Superwizja

Superwizja polega na konsultowaniu przez terapeutę swoich klientów z bardziej doświadczonym psychoterapeutą (Superwizorem). Daje okazję do omówienia kwestii budzących wątpliwości terapeuty, np. diagnozy, relacji terapeutycznej, dylematów etycznych, planu terapii. Jest to też sposób na odreagowanie emocji związanych z procesem terapeutycznym. Superwizowanie swojej pracy świadczy o pokorze i dojrzałości terapeuty, który w ten sposób dba o siebie i swój warsztat, co sprzyja efektywności jego pracy i pomaga ustrzec się przed błędami w procesie pomagania.

Prawem przysługującym każdej osobie będącej w terapii jest uzyskanie informacji, u kogo prowadząca nas osoba korzysta z superwizji, włącznie z możliwością zweryfikowania tej informacji poprzez skontaktowanie się z danym superwizorem. Superwizować się można na wiele sposobów. Super wizje mogą być indywidualne lub grupowe. Polegać mogą na bezpośrednim lub pośrednim kontakcie z superwizorem.

Terapia własna

Jeśli terapeuta cierpiałby z powodu zaburzeń psychicznych, które uniemożliwiałyby mu pracę, to powinien- zgodnie z kodeksem etycznym- czasowo zaprzestać wykonywania zawodu. Terapeuta by skutecznie pomagać powinien określić własną motywację pomagania, filozofię życia, wyznawane wartości oraz posiadać zintegrowaną osobowość. Dobry psychoterapeuta jest człowiekiem dojrzałym, gotowym do pracy nad sobą i nieustającego rozwoju. Terapia własna umożliwia specjaliście lepiej zrozumieć siebie.

Staże zawodowe

Staż kliniczny to godziny przepracowane z klientami pod okiem bardziej doświadczonych psychoterapeutów, psychologów klinicznych lub psychiatrów. Miejscem odbywania staży są szpitale psychiatryczne, poradnie zdrowia psychicznego, poradnie psychologiczno-pedagogiczne, ośrodki terapii uzależnień. Szkolący się przyszły psychoterapeuta staje się częścią zespołu terapeutycznego, ma okazję do obserwacji, a następnie samodzielnego prowadzenia klientów pod nadzorem wykwalifikowanych specjalistów oraz uzyskiwania na bieżąco informacji zwrotnych o swojej pracy.

Certyfikat

Psychoterapeuta po zakończeniu szkolenia i spełnieniu szczegółowych wymogów uzyskuje certyfikat, co jest równoznaczne z uznaniem prawa do prowadzenia terapii w danym nurcie psychoterapeutycznym. Klient ma prawo sprawdzić, czy terapeuta jest w trakcie certyfikacji lub czy ma już certyfikat. Może dowiedzieć się, jakie towarzystwo psychoterapeutyczne wydało certyfikat i zweryfikować jego wiarygodność.

Prawo klienta do informacji

Ważne, jest by decydując się na skorzystanie z usług psychoterapeutycznych, sprawdzić kwalifikacje, rzetelność i doświadczenie osoby, do której chcemy się udać. Najlepszą metodą sprawdzenia, jest spytanie się jakie specjalistyczne szkolenie w zakresie psychoterapii ukończył w jednym z ośrodków (szkół, towarzystw) przygotowujących do zawodu psychoterapeuty. Należy poprosić o pokazanie certyfikatu lub dyplomu ukończenia szkoły psychoterapii lub zaświadczenia, że jest w trakcie szkolenia. Ważna jest też informacja, czy osoba, do której się zgłosiliśmy, pracuje pod superwizją tj. czy korzysta ze wsparcia bardziej doświadczonego psychoterapeuty. Klient ma prawo do zadawania pytań na temat wykształcenia, kompetencji, szkoleń i doświadczeń terapeutycznych.

Pytania jakie możemy zadać:

  • Jakie szkolenie z psychoterapii/szkołę psychoterapii ukończył? Jak długo trwało?
  • Jaki rodzaj psychoterapii proponuje?
  • Czy przeszedł własną psychoterapię?
  • Czy superwizuje swoją pracę? W jaki sposób? U kogo?
  • Jakie szkolenia i dodatkowe kursy ukończył?
  • Czy ma doświadczenie w pracy z problemem, z jakim się zgłaszamy?

Warto pamiętać, że szkolenie psychoterapeutyczne trwa minimum 4 lata.

Kodeks etyczny psychoterapeuty

Większość szkół psychoterapii stworzyła własne kodeksy etyczne, które są źródłem wiedzy na temat danego podejścia terapeutycznego. Wskazują też organizacje, którym podlegają poszczególne szkoły psychoterapii. Informacje te umożliwiają interwencję w sytuacji nieetycznego zachowania terapeuty. Kodeks etyczny psychoterapeuty mówi o tym, że pierwszorzędnym zadaniem terapii jest wspomaganie osoby, która gotowa jest zmierzyć się z własnymi trudnościami. Realizacja tego zadania następuje poprzez zbudowanie relacji terapeutycznej opartej na szacunku dla godności każdego, kto decyduje się skorzystać z psychoterapii. Zapisy zawarte w kodeksie etycznym psychoterapeuty odnoszą się m.in. do: poszanowania klienta, nienadużywania władzy na płaszczyźnie światopoglądowej, finansowej czy seksualnej. Psychoterapeuta zobowiązany jest również do przestrzegania zasady poufności (za wyjątkiem superwizji, a także w sytuacji zagrożenia zdrowia, bądź życia klienta).

GŁÓWNE ZASADY ZAWARTE W KODEKSACH ETYCZNYCH

1.Poszanowanie praw człowieka: godności, wolności i prywatności w kontakcie z klientem

2. Odnoszenie się z szacunkiem do różnic rasowych, etnicznych, pochodzenia, płci, orientacji lub preferencji seksualnych, niepełnosprawności, wieku, religii, języka, statusu społecznego lub ekonomicznego oraz potrzeb duchowych.

3. Odpowiedzialność wobec klienta i dbanie o jego dobro.

4. Obowiązek kształcenia się, dbania o własne zdrowie psychiczne.

5. Poddawanie swojej pracy superwizji.

6. Zawieranie kontraktu terapeutycznego.

7. Zakaz wykrzystywania klienta dla własnych potrzeb: manipulowania, nadużywania seksualnego, kontaktów towarzyskich i biznesowych.

8. Niepodejmowanie się prowadzenia psychoterapii osób znajomych.

9. Prawo odmowy do prowadzenia psychoterapii w sytuacjach mogących negatywnie oddziaływać na pracę z danym klientem (rozbieżność światopoglądów, aktualne problemy psychoterapeuty) i obowiązek zapewnienia innego specjalisty.

10. Zachowanie tajemnicy zawodowej.

11. Reagowanie w sytuacjach łamania prawa (przemoc w rodzinie, nadużycia seksualne) oraz zagrożenia zdrowia i życia klienta lub innych osób.

12. Rzetelne przedstawienie swoich kompetencji.

Kontrakt terapeutyczny

Terapia rozpoczyna się od zawarcia kontraktu terapeutycznego. Jest to umowa określająca warunki wzajemnej współpracy (np. czas i miejsce, w którym będą odbywały się sesje) oraz zakres odpowiedzialności klienta i psychoterapeuty za zmianę. W kontrakcie zawierane są też inne ustalenia, np. zasady dyskrecji i prywatności obowiązujące psychoterapeutę, informacje o superwizjach i stosowanym podejściu psychoterapeutycznym, długość i częstotliwość sesji, miejsce ich odbywania, ceny sesji i formy płatności, zasady odwoływania sesji i odpłatności za nie, forma kontaktu z psychoterapeutą pomiędzy sesjami. Stworzony kontrakt można renegocjować.

28 czerwca, 2020

centrum Amygdala dyplomowanym psychologiem diagnostą -certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego- jest Michał Dolistowski. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REJESTRACJI ONLINE.

KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE DSM-5

Stały wzorzec zachowań i reakcji emocjonalnych związany z poczuciem wyższości (w wyobraźni i zachowaniu), potrzebą bycia podziwianym i brakiem zdolności do współodczuwania, rozpoczynający się u młodych dorosłych, charakteryzujący się co najmniej 5 z poniższych:
1. Wielkościowe przekonania co do swojej wartości (np. wyolbrzymianie swoich osiągnięć i talentów, oczekiwanie bycia traktowanym lepiej niż inni, pomimo braku znaczących osiągnięć).
2. Pochłonięcie wyobrażeniami o sukcesie, władzy, doskonałości, pięknie lub miłości idealnej.
3. Przekonanie o byciu kimś wyjątkowym i niepowtarzalnym, rozumianym wyłącznie przez osoby (lub instytucje) o wysokim statusie społecznym i zdolnym do przebywania wyłącznie w towarzystwie takich osób.
4. Nadmierna potrzeba bycia podziwianym.
5. Poczucie bycia uprzywilejowanym (irracjonalne oczekiwanie bycia szczególnie traktowanym lub zakładanie z góry, że różne oczekiwania zostaną spełnione).
6. Wykorzystywanie innych osób do osiągnięcia swoich celów.
7.Brak zdolności współodczuwania: niechęć do rozpoznawania lub identyfikowania się z uczuciami albo potrzebami innych osób.
8. Częste poczucie zazdrości wobec innych lub przekonanie o tym, że to inni są zazdrośni.
9.Aroganckie, wyniosłe zachowywanie się lub postawa.

OBJAWY KLINICZNE

Pacjenci z narcystycznym zaburzeniem osobowości zwykle zgłaszają się na terapię, ponieważ ktoś z otoczenia stawia im ultimatum, tracą dostęp do cennych zasobów albo stoją w obliczu utraty (domniemanego lub rzeczywistego) statusu w pracy lub sankcji dyscyplinarnych spowodowanych nieodpowiedzialnym, krzywdzącym, agresywnym zachowaniem bądź nadużyciem władzy. Takim bodźcem może być zerwanie relacji z partnerem lub dzieckiem albo niepomyślne zdarzenie, na przykład tymczasowa utrata prawa jazdy bądź inna kara za naruszenie przepisów w poczuciu specjalnych przywilejów i bycia “ponad prawem”.

Narcystyczne zaburzenie osobowości to utrwalony, usztywniony i nieprzystosowawczy wzorzec przeżyć wewnętrznych i zachowań, w którym osoba skupia się na wyolbrzymianiu i ochronie poczucia własnej wielkości, tworzy relacje pozbawione empatii i równości oraz nie może prawidłowo się rozwijać. Osobowość narcystyczna współwystępuje z zaburzeniami nastroju (zwłaszcza hipomanią i dystymią), anoreksją, zaburzeniami spowodowanymi używaniem substancji psychoaktywnych (w szczególności kokainy) oraz innymi zaburzeniami osobowości (najczęściej z osobowością histrioniczną,borderline, antyspołeczną i paranoiczną).

Do cech klinicznych tego zaburzenia należą zachowania i stwierdzenia, które sygnalizują wyolbrzymione poczucie własnej wielkości, chęć rywalizacji oraz oczekiwanie specjalnych względów przy nikłym wglądzie w siebie i w sytuację. Pacjent narcystyczny z dużą pewnością siebie domaga się uznania swoich osiągnięć, dóbr materialnych, przymiotów fizycznych i statusu społecznego. W ten sposób chroni się przed przekonaniami o własnej niższości i niezasługiwaniu na miłość oraz przed poczuciem wstydu.

NAJWAŻNIEJSZE CELE W TERAPII

Pacjent z rozpoznaniem narcystycznego zaburzenia osobowości przy pomocy terapeuty: 1) uczy się rozpoznawać nieprzystosowawcze tryby radzenia sobie w życiu i ograniczać ich funkcjonowanie, 2) rozwija umiejętności związane z regulacją emocjonalną, a w szczególności uczy się tolerować chwilową frustrację, niedoskonałości i normalne emocje, 3) uczy się szacunku i empatii wobec uczuć, granic i autonomii innych osób, a także odraczania gratyfikacji w kontekście społecznym, 4) zaczyna przywiązywać większą wagę do naturalnych talentów i zalet oraz wartości człowieka, 5) zaczyna z większym zaangażowaniem odgrywać stosowne role społeczne i przestrzegać zasady wzajemności. Te wszystkie elementy pracy terapeutycznej służą rozwijaniu trybu zdrowego dorosłego. Pacjent zaczyna definiować siebie i odnosić się do innych w sposób mniej defensywny i w mniejszym stopniu oparty na rywalizacji. Sukces można mierzyć tym, czy pacjent uczy się dbać o własne emocje, nakłada na siebie i otoczenie bardziej elastyczne wymagania, w sytuacjach społecznych potrafi kontrolować impulsy, przestrzega zasadę wzajemności oraz angażuje się w stosowne role w zależności od potrzeb.

13 czerwca, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną u Aleksandry Radomskiej. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194.

Dialektyczna Terapia Behawioralna (DBT) stworzona przez Marshę Linehan w 1987 roku łączy behawioryzm z filozofią buddyjską i opiera się na teorii biospołecznej. W terapii DBT relacja terapeutyczna uwzględnia balansowanie terapeuty pomiędzy dwoma biegunami: akceptacją, empatią i uprawomocnianiem pacjenta a konfrontacją, zmianą, szanowaniem potrzeb terapeuty przez pacjenta. Terapia DBT stosowana jest w psychoterapii osobowości typu Borderline. Terapia DBT jest odmianą terapii poznawczo-behawioralnej (CBT). Łączy behawioryzm z filozofią buddyjską opartą na uważności, akceptacji emocji i łączeniu przeciwieństw. Jest rekomendowana w leczeniu nawracających samouszkodzeń.

MODEL OSOBOWOŚCI TYPU BORDERLINE

Dialektyczna terapia behawioralna autorstwa Marshy Linehan opiera się na stworzonej przez nią teorii biospołecznej. Zaburzenie osobowości typu Borderline rozumie się w niej jako efekt interakcji czynników biologicznych oraz środowiskowych. Pacjenci z zaburzeniem osobowości typu Borderline mają ponadprzeciętnie reaktywny układ nerwowy o niskim progu pobudzenia. Emocje są wyzwalane łatwo i długo się utrzymują. Do takiego stanu rzeczy mogą przyczynić się czynniki genetyczne, czynniki zaistniałe w okresie płodowym (używanie substancji psychoaktywnych przez matkę w czasie ciąży, doświadczanie przez nią stresu), traumatyczne wydarzenia z okresu niemowlęcego i poniemowlęcego. U osób z tym zaburzeniem układ limbiczny odpowiadający za regulację emocji funkcjonuje nieprawidłowo.

Według Linehan do rozwinięcia zaburzenia osobowości typu Borderline przyczynia się unieważniające środowisko. Stanowią je rodziny, w który osobiste doświadczenia dzieci są trywializowane, odrzucane, lekceważone czy też podlegają karze. W rodzinach zaniedbujących rodzice sami często cierpią na zaburzenia osobowości lub choroby psychiczne, nadużywają substancji psychoaktywnych, stosują przemoc lub dopuszczają się molestowania seksualnego. Nie są zdolni do zaspokojenia podstawowych potrzeb swoich dzieci, stąd ich emocje są zazwyczaj przeoczane i unieważniane i spotykają się z gniewną reakcją rodziców. Dziecko uczy się, że swoje doświadczenie emocjonalne musi stłumić bądź wyeskalować je do skrajnych rozmiarów. Podobne mechanizmy kształtują się u dziecka z rodziny typu “doskonałego”, w której doświadczenie emocji jest oznaką słabości, złej woli, braku kompetencji, niedostatku dyscypliny lub motywacji.

Marsha Linehan podkreśla, że zaburzenie osobowości typu Borderline szczególnie często występuje u kobiet. W rodzinach zaniedbujących, “doskonałych” czy w przypadku molestowania- unieważniające środowisko przyczynia się do utraty zaufania do osobistych interpretacji wydarzeń i odczuć oraz do nieumiejętności radzenia sobie z nimi (regulacji emocji). Osoba z zaburzeniem osobowości typu Borderline oscyluje pomiędzy całkowitym tłumieniem emocji a zupełnym brakiem kontroli nad nimi.

TERAPIA I RELACJA TERAPEUTYCZNA

Terapia DBT bazuje na założeniach, do których należą:

  1. Pacjenci radzą sobie najlepiej, jak mogą oraz chcą poprawy swojego stanu. Według filozofii dialektycznej przyczyną niepowodzeń nie są deficyty motywacyjne, lecz strach, wstyd, brak praktyki w ćwiczeniu nowych zachowań, błędne przekonania.
  2. Jeśli pacjenci przerywają terapię lub ich stan nie ulega poprawie, czy wręcz się pogarsza, oznacza to najczęściej, że terapia nie była prowadzona prawidłowo lub była nieskuteczna.
  3. Terapeuta potrzebuje stałej superwizji i wsparcia zespołu konsultacyjnego DBT.

Terapeuta pracujący według wytycznych dialektycznej terapii behawioralnej ma za zadanie zmienić podejście pacjenta do przeżywania emocji. Częstym stanem, w jakim znajdują się pacjenci, jest emocjonalna podatność na zranienie. Przejawiają oni wtedy niezwykłą wrażliwość, ich emocje są bardzo intensywne i długotrwałe. Pacjenci nie są wtedy w stanie zapanować nad złością lub lękiem– mają obawy, uciekają od bodźców lękowych, nie mogą podjąć rozsądnych zachowań, myślą w sposób skrajny, doświadczają licznych fizycznych dolegliwości, np. przyspieszonego bicia serca, duszności, zawrotów głowy, wymiotów. Podczas terapii DBT pacjenci uczeni są obserwowania i opisywania emocji, zachęcani są do troski o siebie, budują poczucie kompetencji, uczeni są działań sprzecznych z aktualnymi emocjami (np. zamiast wycofywać się- uczą się by porozmawiać z partnerem, zamiast atakować-uczą się zachować spokój lub przeprosić).

Stanem przeciwnym do emocjonalnej podatności na zranienie jest samounieważnienie. W tym stanie pacjent bagatelizuje własne przeżycia emocjonalne i przecenia łatwość rozwiązywania problemów życiowych. W następstwie tego nie ufa własnym emocjom i sobie. Na swoje doświadczenia emocjonalne reaguje wstydem, krytyką lub karą. Stawia sobie nierealnie wysokie wymagania, a kiedy nie jest w stanie ich spełnić- pragnie się ukarać. Samounieważnienie nie prowadzi do lepszego rozwiązywania problemów, ale do ich stłumienia bądź późniejszej eskalacji.

Terapeuta słucha, przyjmuje nieosądzającą postawę, wydobywa emocje pacjenta i współczuje mu w bólu. Pomaga przy opisywaniu emocji- ich przyczyn, myśli z nimi związanych, doznań fizycznych, niezrealizowanych pragnień. Podkreśla, że te emocje są właściwe, że pacjent ma prawo się tak czuć. Terapeuta dopuszcza, że uczucia pacjenta mogą być inne niż on zakłada. W stanie aktywnej bierności pacjent jest bierny i zależny, ale poświęca wiele energii na szukanie wsparcia u innych i u terapeuty. W tym stanie pacjent nie wierzy, że jest zdolny do zachowania rozwiązującego problem.

W stanie pozornej kompetencji pacjent przeżywa obawy przed poproszeniem o pomoc. Często pozorna kompetencja przejawia się tym, że pacjent jest niekompetentny w jednych obszarach, np zarządzaniu pieniędzmi, a nie jest w innych lub jest kompetentny w jednym momencie (bezpiecznym), a nie jest w innym, bądź jest w stanie udzielać rad innym, a nie umie ich zastosować we własnym życiu. Terapeuta stawia wymagania w sposób życzliwy oraz zachęca pacjenta do współuczestnictwa, a nie tylko biernego proszenia o pomoc. Kiedy pacjent przejawia pozorną kompetencję, terapeuta uprawomocnia jego emocje, poszukuje obszarów zranienia, zachęca do zauważenia i akceptacji dyskomfortu psychicznego.

Powstrzymywana żałoba to tendencja pacjentów do unikania lub powstrzymywania skrajnych lub bolesnych emocji. Pacjenci mają problem z przeżyciem i zaakceptowaniem straty, opłakiwaniem jej i pogodzeniem się z nią, ponieważ doświadczają uczucia bezradności i braku kontroli nad emocjami. W obliczu powstrzymywanej żałoby rolą terapeuty jest pomoc w konstruktywnym doświadczeniu procesu żałoby oraz odwrócenie zahamowania emocjonalnego. Terapeuta uczy pacjenta, że doświadczenie to można przetrwać. Pacjent uczy się przeżywania emocji bez podejmowania jakichkolwiek działań.

PODSUMOWANIE

Zdarzenia w relacji terapeutycznej mogą być źródłem treści poruszanych w terapii, znajdują się wysoko w hierarchii poruszanych problemów, ponieważ są czynnikami kolidującymi z terapią. W terapii DBT nie szuka się analogii do zachowań z dzieciństwa, ale przeprowadza się analizę behawioralną problemu umożliwiającą wgląd oraz opisuje się uczucia, by rozwinąć umiejętności regulacji emocji. W terapii tej kładzie się nacisk na aktywność i samodzielne radzenie sobie z problemami.

1 31 maja, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną u Aleksandry Radomskiej. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194.

WSTĘP

Ze względu na częstość występowania wynoszącą około 3% w okresie dojrzewania i wczesnej dorosłości, zaburzenie osobowości typu borderline (BPD) należy do najczęstszych zaburzeń psychicznych. Głównymi problemami są zaburzenia regulacji emocji, tożsamości i interakcji społecznej. W ostatnich latach opracowano wiele metod terapeutycznych, wśród których są 3 o potwierdzonej naukowo skuteczności: terapia dialektyczno behawioralna (DBT), terapia oparta na mentalizacji (MTB) i terapia schematu.

REGULACJA EMOCJI

Często dominują stany intensywnego napięcia, które są przeżywane jako zewnętrzna niechęć i udręczenie, często towarzyszą im dysfunkcjonalne zachowania mające przynieść ulgę, ale dające ją tylko na chwilę, takie jak samookaleczenia, epizody niekontrolowanego objadania się lub używanie alkoholu. Często też pojawia się też uczucia, takie jak: poczucie winy, wstyd, bezsilność i pogarda dla siebie samego.

ZABURZENIA TOŻSAMOŚCI

W zaburzeniu osobowości typu Borderline pojawiają nastęujące zaburzenia tożsamości:

  • absorpcja roli (pełne oddanie się tylko jednej roli społecznej)
  • uczucie “wewnętrznego rozdarcia”
  • bolesna bezpostaciowość (brak jednej stałej tożsamości)
  • brak akceptacji roli

ZABURZENIA INTERAKCJI SPOŁECZNYCH

Relacje interpersonalne wyróżniają dwie zauważalne cechy, wyraźna obawa, że zostanie się opuszczonym i niski odczuwany poziom bezpieczeństwa w relacji u osób z BPD. Problemy w interakcjach społecznych polegają na problemach z prawidłową interpretacją emocji, potrzeb, wyobrażeń, zamiarów, oczekiwań i opinii innych.

Z jednej strony osoby z BPD cechują się silną potrzebą bliskości społecznej, bezpieczeństwa, z drugiej strony silnie wyrażonym lękiem przez właśnie taką bliskością społeczną.

PSYCHOTERAPIA OPARTA NA DOWODACH

W psychoterapii zaburzenia osobowości typu Borderline wykorzystywane są 3 programy terapeutyczne o udowodnionej skuteczności:

Przyjęło się, że już na początku terapii zostają ustalone granice czasowe. W przypadku większości terapii obejmują one okres od roku do 3 lat. Wszystkie formy terapii charakteryzują się jasnymi regułami i ustaleniami dotyczącymi postępowania w przypadku zamiarów samobójczych, interwencji kryzysowych i naruszenia zasad terapii. Są one uzgadniane na początku terapii i tworzą kontrakt terapeutyczny.

W terapii BPD ustala się kolejność celów terapii: w pierwszej kolejności są zawsze leczone próby samobójcze lub uporczywe myśli samobójcze. Do celów o najważniejszym priorytecie zalicza się również wzorce zachowań lub myśli, które zagrażają samemu procesowi terapii lub silnie obciążają terapeutów lub współpacjentów.

Psychoterapia BPD łączy ze sobą różne moduły terapeutyczne, takie jak terapię indywidualną, grupową, farmakoterapię i interwencje kryzysowe (coaching telefoniczny). Integralną częścią terapii jest superwizja lub interwizja psychoterapeutów.

TERAPIA DIALEKTYCZNO BEHAWIORALNA

Terapia Dialektyczno Behawioralna (DBT) została opracowana w latach 80. XX wieku. przez Marshę Linehan jako ambulatoryjna terapia dla przewlekle zagrożonych samobójstwem pacjentek z diagnozą BPD. Terapia ta dzieli się na kilka faz.

Stadium I koncentruje się na ciężkich zaburzeniach kontroli zachowania, takich jak tendencje samobójcze, samookaleczenia, wybuchy agresji. Stadium II DBT koncentruje się na istotnych problemach związanych ze współwystępowaniem innych zaburzeń: zaburzenia stresowego pourazowego PTSD, zaburzeń odżywiania się, nadużywania narkotyków i alkoholu lub uogólnionego lęku społecznego.

W pierwszym etapie leczenia terapia indywidualna skupia się na poprawie motywacji do mających nastąpić zmian oraz dokładnym rozumieniu sytuacji oraz problemów emocjonalnych i poznawczych leżących u podstawy każdego dysfunkcjonalnego wzorca zachowań. Podczas treningu umiejętności uczy się regulacji emocji, tolerancji na stres, uważności i adekwatności zachowania w trakcie interakcji społecznej. Coaching telefoniczny zajmuje się wzmacnianiem wykorzystywania nabytych umiejętności w życiu codziennym.

W drugiej fazie terapii wchodzi w grę modyfikacja rozpoczętego procesu leczenia pod kątem zaburzeń współwystępujących np. leczenie zaburzenia stresowego pourazowego lub ciężkich postaci zaburzeń odżywiania się.

TERAPIA OPARTA NA MENTALIZACJI

Terapię opartą na mentalizacji (MTB, Mentalisation Based Therapy) opracowali badacze zorientowani psychodynamicznie. Terapia ta opiera się na założeniu, że u osób z BPD występują trudności z powodu wczesnych zaburzeń systemu przywiązania. Dlatego na podstawie obserwacji zachowań innych innych ludzi osoby z BPD mają trudności z wyciąganiem wniosków na temat zamiarów innych.

Ważnym elementem terapii opartej na mentalizacji jest relacja terapeutyczna. W MTB cele są zhierarchizowane i w pierwszej kolejności skoncentrowane na poprawie regulacji emocji.

TERAPIA SCHEMATU

Jeffrey E. Young opracował terapię schematu (Schema Therapy) do leczenia zaburzeń osobowości, opierając się na “terapii poznawczej w zaburzeniach osobowości” Becka. Postulował, że tzw. schematy, w dzieciństwie i w ciągu dalszego życia powstają ze wspomnień, emocji, myśli oraz doznań cielesnych jako głęboko utrwalone wzorce, które następnie kreują każde zachowanie. Schematy służą przede wszystkim bezpieczeństwu spójności wewnętrznej, a przez wpływ na uwagę i interpretacje mają tendencję do powtarzania się oraz utrwalania w ciągu życia.

Terapia schematu jest terapią skupioną na poprawie umiejętności pacjenta w rozpoznawaniu aktywnych schematów, sprawdzania ich funkcjonalności w aktualnych kontekstach i rewidowaniu odpowiednio do potrzeb.

23 maja, 2020

centrum Amygdala oferujemy terapię dialektyczno-behawioralną u Aleksandry Radomskiej. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194.

Terapia Dialektyczno-Behawioralna (DBT) została pierwotnie opracowana, aby pomóc osobom z zaburzeniem osobowości typu borderline (BPD). Wiele osób z BPD ma również PTSD (zaburzenie stresowe pourazowe) i odwrotnie. Osoby, u których zdiagnozowano BPD, PTSD lub BPD z PTSD mają problemy, takie jak:

  • trudności z regulacją emocji
  • trudności w relacjach
  • zachowania impulsywne

TERAPIA DIALEKTYCZNO BEHAWIORALNA (DBT)

Terapia Dialektyczno-Behawioralna (DBT) wywodzi się z terapii Poznawczo-Behawioralnej (CBT), koncentruje się na zmianie myśli, zachowań i przekonań. Terapia DBT podkreśla akceptację emocji i myśli danej osoby. Dzięki nauce uważności, osoba uczy się akceptowania własnych myśli i odczuć. Jednym z modułów terapii DBT jest moduł związany z regulacją emocji. Według założeń teoretycznych DBT problemy z regulacją emocji wynikają z takich czynników jak:

  • Biologia (skłonność osoby do intensywnego przeżywania emocji)
  • Środowisko z dzieciństwa, w którym emocje były ignorowane lub gdzie ich wyrażanie było karane

Podczas terapii DBT osoby uczą się 4 rodzajów umiejętności, takich jak:

  • Uważność
  • Skuteczność Interpersonalna
  • Tolerancja Dolegliwości Psychicznych
  • Regulacja Emocji

Umiejętności pierwotnie wykorzystywane do leczenia BPD, mogą również przynieść korzyść osobom z PTSD. DBT-PTSD znacznie zmniejsza objawy PTSD po trzech miesiącach leczenia, łagodzi depresję oraz niepokój.

17 maja, 2020

W centrum Amygdala Psychotraumatologiem prowadzącym terapię PTSD metodą przedłużonej ekspozycji jest Michał Dolistowski. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REJESTRACJI ONLINE.


CHARAKTERYSTYKA I CEL TERAPII

Emocjonalne przetwarzanie jest metodą, która służy emocjonalnemu uporaniu się z traumatycznymi doświadczeniami, a zarazem łagodzeniu zespołu stresu pourazowego i innych objawów potraumatycznych. Terapia przedłużonej ekspozycji polega na tym, że klientom pomaga się konfrontować z bezpiecznymi, ale powodującymi lęk sytuacjami w celu pokonania nadmiernego strachu i lęku. Terapia ta obejmuje następujące elementy:

  • edukację pacjenta na temat typowych reakcji na traumatyczne wydarzenia
  • trening oddechowy
  • wielokrotne ekspozycje na sytuacje lub bodźce, których klienci unikają ze względu na potraumatyczny stres i lęk
  • wielokrotne przedłużone ekspozycje wyobrażeniowe konfrontujące ze wspomnieniami traumatycznego zdarzenia- pacjenci powracają w wyobraźni do wspomnienia traumy i szczegółowo je opisują

Realizacja psychoedukacyjnego elementu terapii metodą przedłużonej ekspozycji rozpoczyna się już w czasie sesji pierwszej, kiedy klient zapoznaje się z uzasadnieniem metody leczenia. Terapeuta wyjaśnia, że unikanie sytuacji lub obiektów przypominających o traumie podtrzymuje objawy PTSD i wzmacnia stres psychiczny, a metoda przedłużonej ekspozycji bezpośrednio przeciwdziała takiemu unikaniu. W trakcie drugiej sesji terapeuta kontynuuje psychoedukację, omawia typowe reakcje na traumatyczne wydarzenia, czyli objawy, emocje i zachowania, które pojawiają się po traumie.

Trening oddechowy pomaga nabyć umiejętność redukowania napięcia i lęku. Ekspozycja in vivo (w realnym życiu) to konfrontowanie klienta z bezpiecznymi sytuacjami, czynnościami, miejscami i bodźcami, których unika z powodu lęku związanego z traumą. Na ogół ekspozycje in vivo klient wykonuje w ramach pracy domowej między kolejnymi sesjami. Ekspozycje wyobrażeniowe to powrót w wyobraźni do wspomnień o urazie. Pacjent jest proszony o wizualizowanie traumatycznego wydarzenia i szczegółowe opowiadanie o nim na głos. Dzięki ekspozycji in vivo i ekspozycji wyobrażeniowej pacjent uczy się, że wspomnienia traumy i kojarzone z nimi działania czy wydarzenia nie są tym samym co sama trauma. Leczenie pomaga osobom doświadczającym zaburzenia stresowego pourazowego wyeliminować ze swojego życia strach i unikanie, które je ograniczają i powodują różne kłopoty w funkcjonowaniu.

PTSD-KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE

Zaburzeni stresowe pourazowe (post traumatic stress disorder, PTSD) zostało uwzględnione w klasyfikacji zaburzeń psychicznych DSM-5 i opisane jako zaburzenie lękowe, które może powstać w skutek zdarzenia, które osoba przeżyła osobiście bądź którego była świadkiem oraz z którym wiązało się rzeczywiste lub spostrzegane zagrożenie życia lub nienaruszalności fizycznej. Emocjonalną reakcją osoby na takie zdarzenie jest przerażenie, strach lub bezradność. Zespół stresu pourazowego charakteryzują 3 grupy objawów: ponowne doświadczanie traumy, unikanie wszystkiego, co o niej przypomina, i stan nadmiernego wzbudzenia.

KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE DSM-5

A. Narażenie na śmierć lub groźbę śmierci, poważny uraz lub przemoc seksualną w jeden (lub większą liczbę) spośród wymienionych sposobów:

1. Bezpośrednie doświadczenie traumatycznego przeżycia.

2. Bycie naocznym świadkiem traumatycznych dla innych osób wydarzeń.

3.Uzyskanie informacji o tym, że członek bliskiej rodziny lub przyjaciel doświadczył traumatycznego przeżycia.

4. Powtarzane lub bardzo duże narażenie na nieprzyjemne szczegóły danego wydarzenia traumatycznego.

B. Obecność jednego (lub większej liczby) spośród następujących natrętnych objawów, związanych z traumatycznym wydarzeniem, występujących po raz pierwszy po doświadczeniu traumatycznego przeżycia:

`1. Nawracające i natrętne, dręczące wspomnienia traumatycznego wydarzenia. U dzieci w wieku powyżej 6 lat powtarzające się zabawy mogą wskazać na temat lub aspekt traumatycznego doświadczenia.

2. Nawracające, dręczące sny, których treść jest związana z traumatycznym wydarzeniem.

3. Reakcje dysocjacyjne (np. flashback), które powodują, że dana osoba odczuwa lub zachowuje się, jakby ponownie doświadczała traumatycznego przeżycia. W skrajnej postaci następuje utrata poczucia rzeczywistości.

4. Nasilone i przedłużające się cierpienie psychiczne występujące w przypadku narażenia się na wewnętrzne lub zewnętrzne sygnały symbolizujące lub przypominające pewne aspekty traumatycznego wydarzenia.

5. Reakcja fizjologiczna występująca w odpowiedzi na wewnętrzne lub zewnętrzne sygnały symbolizujące lub przypominające pewne aspekty traumatycznego wydarzenia.

C. Utrwalone unikanie bodźców związanych z traumą, nie występujące przed traumatycznym wydarzeniem, zdefiniowane jako jedno lub oba z poniższych:

1. Unikanie dręczących wspomnień, myśli lub uczuć dotyczących traumatycznego wydarzenia.

2. Unikanie czynników (ludzi, miejsc, rozmów, czynności, przedmiotów, sytuacji), które przywołują dręczące wspomnienia, myśli lub uczucia dotyczące traumatycznego wydarzenia.

D. Niekorzystne zmiany w zakresie zdolności poznawczych i w nastroju, związane z traumatycznym wydarzeniem, doświadczane po raz pierwszy lub nasilające się po nim, zdefiniowane jako jedno lub większa liczba z poniższych:

1. Trudności w zapmiętaniu ważnych aspektów traumatycznego wydarzenia.

2. Uporczywe i nadmierne negatywne przekonania lub oczekiwania dotyczące samego siebie, innych osób lub świata (np. Jestem złą osobą. Nikomu nie można ufać. Świat jest bardzo niebezpieczny.).

3. Utrwalone, zniekształcone postrzeganie przyczyn i skutków traumatycznego wydarzenia, prowadzące daną osobę do obwiniania samej siebie lub innych osób.

4. Utrwalone stany negatywnych emocji (lęku, przerażenia, złości, winy lub wstydu).

5. Znacząco zmniejszone zainteresowanie lub chęć udziału w ważnych czynnościach.

6. Poczucie bycia odseparowanym od innych osób, oziębienia z nimi stosunków.

7. Trudności w wyrażaniu pozytywnych uczuć (niezdolność do wyrażania radości, zadowolenia lub miłości).

E. Wyraźne zmiany w zakresie pobudliwości związane z traumatycznym wydarzeniem, doświadczane po raz pierwszy lub nasilające się po nim, zdefiniowane jako dwa lub większa liczba spośród poniższych:

1. Drażliwość i wybuchy gniewu (bez bycia prowokowanym), zwykle wyrażane jako agresja słowna lub agresywne zachowania w stosunku do innych osób lub przedmiotów.

2. Autodestruktywne zachowania.

3. Nadmierna czujność.

4. Wzmożona reakcja na zaskoczenie.

5. Problemy z koncentracją.

6. Problemy ze snem (trudności w zaśnięciu lub w utrzymaniu snu albo sen niedający odpoczynku).

F. Czas trwania objawów wynosi więcej niż miesiąc.

G. Objawy powodują cierpienie lub upośledzenie funkcjonowania w sferze społecznej, zawodowej i innych ważnych obszarach.

3 maja, 2020

ZAŁOŻENIA

Na terapię poznawczą składają się interwencje poznawczo-behawioralne, które sprawdzają się między innymi w przypadku depresji, lęków, problemów z opanowaniem złości, kłopotów w relacjach. Terapia ta skupia się przede wszystkim na aspekcie poznawczym, czyli na treści, funkcji i formie myśli. Rozwiązania, które stosuje się terapii poznawczej czerpią z technik zakorzenionych w terapii akceptacji i zaangażowania (ACT), terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT), aktywacji behawioralnej i terapii skupionej na współczuciu.

W poznawczym modelu terapii nacisk kładzie się na psychoedukację pacjenta dotyczącą jego fundamentalnych założeń i podejścia wykorzystywanego w terapii. W modelu poznawczym często wykorzystuje się biblioterapię- terapeuci prezentują arkusze informacyjne dotyczące różnych problemów lub zalecają odpowiednie lektury, które mają pomóc pacjentowi w przejściu przez dany proces. Terapia ta ma na celu zadawanie pytań i eksperymenty behawioralne, które pomagają ujawnić, co według pacjenta jest prawdą i jakie nawyki myślowe leżą u źródła jego problemów.

Poznawcza terapia wykorzystuje techniki behawioralne, takie jak planowanie aktywności, ekspozycja, samonagradzanie, tworzenie list z nagrodami, ćwiczenie asertywności. Celem terapii jest pomoc pacjentowi w wypracowaniu technik, które umożliwią mu radzenie sobie z przyszłymi problemami. Jednym z celów terapii jest analiza tego, jak nawyki myślowe negatywnie wpływają na życie pacjenta.

Myśli i przekonania istotne w terapii poznawczej mają charakter emocjonalny- dotyczą naszych emocji, a nie intelektu. Terapia poznawcza zajmuje się zmienianiem emocji. Pomaga ludziom obserwować, zapisywać i zrozumieć, co i jak czują. Terapia poznawcza zajmuje się automatycznymi myślami i przekonaniami dotyczącymi zagrożenia i bezradności, które stanowią podstawowe elementy składowe lęku. Często przynosi trwalsze korzyści w ograniczeniu lęku niż leczenie farmakologiczne.

Terapia poznawcza skupia się na teraźniejszości, ale może brać pod uwagę przeszłe trudne doświadczenia i problemy z dzieciństwa, gdy mają one poważny wpływ na bieżące funkcjonowanie emocjonalne. Bardzo ważną część terapii poznawczej stanowi zmiana zachowania. Ważne jest by ludzie zmieniali swoje zachowanie i inaczej postępowali w reakcji na swój lęk. Wiele istotnych skutków terapii poznawczej pojawia się w trakcie kilku pierwszych sesji. Można oczekiwać pewnej poprawy w ciągu pierwszych 4-6 tygodni trwania terapii poznawczej.

ZADANIA DOMOWE

Jednym ze składników terapii poznawczej są zadania domowe między sesjami. Badania naukowe wykazały, że ludzie, którzy je wykonują, doznają większej poprawy w zaburzeniach lękowych i depresji. Zadania domowe definiuje się jako wszelkie wyraźnie zdefiniowane, ustrukturalizowane działania, które wykonujemy w domu, w pracy albo w swoim środowisku, mające na celu zaobserwowanie, ocenę lub modyfikację swoich myśli i przekonań oraz nieprzystosowawczych zachowań, które charakteryzują lęk. Jedną z najczęstszych przyczyn braku postępów w terapii jest niewykonywanie ćwiczeń domowych.


centrum Amygdala oferujemy psychoterapię poznawczą u psychoterapeutki Aleksandry Radomskiej. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194.

1 2 maja, 2020

W centrum „Amygdala” zapraszamy na konsultacje do Psychotraumatologa Michała Dolistowskiego, który jest dyplomowanym psychologiem diagnostą- certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REZERWACJI ONLINE.


W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat w setkach badań eksperymentalnych stwierdzono, że ludzie będący w stanie lęku nadmiernie skupiają się na zagrożeniu i niebezpieczeństwie. Również myśli, wyobrażenia lub wspomnienia przeżytego zagrożenia lub niebezpieczeństwa mogą wywoływać w ludziach strach lub lęk.

Nadmierne myślenie o niebezpieczeństwie nazywa się katastrofizowaniem albo wyolbrzymianiem zagrożenia lub niebezpieczeństwa. Przecenianie prawdopodobieństwa i wielkości zagrożenia stanowi główną cechę strachu źródłowego tkwiącego u podłoża lęku. Dostrzeżenie i skorygowanie swojego myślenia katastroficznego to ważna strategia terapii poznawczej, zmierzająca do ograniczenia strachu i lęku.

BŁĘDY POZNAWCZE

Błędy w myśleniu sprawiają, że skupiamy uwagę wyłącznie na zagrożeniu lub niebezpieczeństwie, nie jesteśmy w stanie uwzględnić mniej zagrażających albo korzystnych dla nas interpretacji sytuacji. To zawężenie myślenia przedłuża lęk.

KATASTROFIZACJA

Skupianie się na najgorszych możliwych następstwach sytuacji lękowej.

BŁYSKAWICZNE WYCIĄGANIE WNIOSKÓW

Oczekiwanie, że następstwa, których się boisz, są szczególnie prawdopodobne.

WIDZENIE TUNELOWE

Skupianie się tylko na informacjach wskazujących zagrożenie, a pomijanie tych, które świadczą o bezpieczeństwie.

KRÓTKOWZROCZNOŚĆ

Skłonność do zakładania, że zagrożenie jest nieuchronne.

UZASADNIANIE EMOCJONALNE

Założenie, że im silniejszy lęk, tym większe rzeczywiste zagrożenie.

MYŚLENIE W KATEGORIACH “WSZYSTKO, ALBO NIC”

Spostrzeganie zagrożenia i bezpieczeństwa w sztywnych kategoriach- albo jest, albo go nie ma.

W zaburzeniach lękowych pojawia się zespół przekonań zwany nietolerancją niepewności. Termin ten oznacza skłonność do negatywnych reakcji na niedające się przewidzieć oraz opanować sytuacje i zdarzenia. Terapia poznawcza skupia się na ograniczaniu “lęku przed lękiem”, zwiększa tolerancję i akceptację lęku, jego objawów fizycznych, niepewności i tego co nieznane.


Często unikane sytuacje i inne zewnętrzne wskaźniki lęku

  • prowadzenie samochodu w nieznanym miejscu
  • przebywanie samemu w domu
  • wizyta u dentysty
  • tłok
  • wypowiedzi publiczne
  • nawiązywanie rozmowy z nieznajomymi
  • odbieranie telefonu
  • przechodzenie obok grupy ludzi

Często unikane myśli, wyobrażenia i impulsy

  • myśli o katastrofie spotykającej przyjaciół lub najbliższych
  • myśli lub wyobrażenia o minionych przeżyciach traumatycznych
  • myśli lub wyobrażenia o stawianiu się w sytuacji budzącej zakłopotanie przy innych ludziach
  • myśli o chorobie lub zakażeniu się chorobą
  • myśli o własnej śmierci

Często unikane doznania fizyczne

  • palpitacje serca
  • duszność
  • zawroty głowy
  • pocenie się
  • mdłości, nudności
  • niewyraźne widzenie
  • rumienienie się
  • zaburzenia żołądkowe
  • wymioty

20 kwietnia, 2020

Psychologia humanistyczna powstała w latach 60. XX wieku. Była ruchem na rzecz obrony indywidualności człowieka, jego potencjałów i możliwości rozwojowych, przeciw agresji i niszczeniu.

ABRAHAM MASLOW

Abraham Maslow jest uznawany za twórcę psychologii humanistycznej. Najbardziej znana jest jego teoria motywacji wraz z koncepcją hierarchicznej organizacji potrzeb. Potrzeby fizjologiczne, bezpieczeństwa, przynależności i miłości, szacunku i samoakceptacji- są naturalne i wrodzone, a ich zaspokojenie rozwija w człowieku poczucie zaufania i siły. Jedynie realizacja potrzeb wzrostu, czyli samoaktualizacja, gwarantuje zdrowie psychiczne i fizyczne.

Zdrowie wg Maslowa polega na procesie rozwoju w kierunku pełni człowieczeństwa, poznaniu własnych potencjałów i realizowaniu ich, czemu towarzyszy też pełne, świadome przeżywanie siebie i otoczenia. Zaburzenia są przez Maslowa ujmowane jako defekt rozwoju na skutek trwałego niezaspokojenia podstawowych potrzeb: bezpieczeństwa i przynależności, uznania i szacunku. Osoby z takim doświadczeniem mają zatracone Ja oraz poczucie nieautentyczności. Terapia powinna polegać przede wszystkim na oddziaływaniu na otoczenie blokujące rozwój i na te wzory kultury, które zaburzają rozwój

CARL ROGERS

Carl Rogers opracował całościowy system terapeutyczny zwamy terapią skoncentrowaną na kliencie. Człowiek, z natury dobry, posiada wrodzoną zdolność do zdrowego rozwoju. Organizm posiada wrodzoną umiejętność rozpoznania tego, co jest dla niego dobre i złe. W toku rozwoju człowiek, w swoich kontaktach ze światem, zaczyna stopniowo wyodrębniać te doświadczenia, które są związane z własną osobą. Zaczyna odróżniać siebie od otoczenia i z czasem powstaje pojęcie Ja, pozytywnego obrau Ja i pozytynwego związku z ludźmi. Jeśli proces ten przebiega prawidłowo, a człowiek, będąc bezwarunkowo akceptowanym i akceptując siebie, rozwija wszystkie swoje potencjalne możliwości, staje się osobą w pełni funkcjonującą, tj. wykorzystuje całe swoje doświadczenie do pełnego rozwoju i pożytecznego działania społecznego. Na koncepcję obrazu Ja Rogersa składają się Ja realne i Ja idealne. Zgodność między tymi postaciami Ja jest podstawą samoakceptacji i przystosowania. Według Rogersa zdrowym jest człowiek, który zaspokaja potrzebę uznania ze strony otoczenia i potrzebę samoakceptacji, jest otwarty na własne doświadczenie i posiada spójne pojęcie Ja.

Terapia polega wg Rogersa na tworzeniu warunków, które spowodowałyby zmiany w sposobie spostrzegania siebie i otoczenia, poprawiłyby samoocenę, powodowały spójność Ja. Terapia skoncentrowana na osobie jest metodą niedyrektywną, a od terapeuty oczekuje się, że będzie on przejawiał:

  1. autentyczność i wewnętrzną zgodność; taki terapeuta sam jest wewnętrznie spójny, zdolny do akceptowania swoich doświadczeń, nie gra roli, jest dojrzałym, rozwijającym się i samoaktualizującym się człowiekiem; pacjenci odbierają takich terapeutów jako godnych zaufania i szczerych;
  2. zdolność do empatii i spojrzenia na problemy klienta z jego punktu widzenia; jest to zdolność odzwierciedlania przeżyć klienta i zakomunikowania tego w spotkaniu z nim, zdolność do przyjęcia perspektywy klienta;
  3. bezwarunkowe, pozytywne odniesienie do klienta; okazywanie pełnego szacunku dla osoby, bez oceny zachowań w kategoriach dobre czy złe; zamiast oceniać. należy poszukiwać przyczyn przejawianego zachowania; zachowania terapeuty pełne szacunku dla klienta i bez elementów oceniających powodują, że powstają warunki, w których niejako automatycznie wzrasta poczucie bycia akceptowanym i szanowanym, a to pociąga za sobą wzrost poczucia własnej wartości klienta i jego gotowość do ujawniania przeżyć.

TERAPIA GESTALT

W terapii Gestalt punktem odniesienia jest czas teraźniejszy. Motorem ludzkiego działania jest tendencja do samoaktualziacji i swobodnego rozwoju oraz tendencja do zamknięcia postaci, dokończenia spraw. Osobowość i otoczenie stanowią pole wzajemncych oddziaływań. Zdrowa osoba zwraca uwagę na bodźce ważne dla samorealizacji i w pełni uczestniczy w interkacji ze światem. Jest w stanie korzystać z własnych zasobów. Zagrożenie dla zdrowia występuje wówczas, gdy nie uwolniona energia zostaje w ciele i jest powodem chronicznego napięcia mięśniowego i może powodować bóle w różnych częściach ciała.

Celem terapii jest usunięcie napięć w postaci, jaką jest człowiek i dotarcie do autentycznego Ja. Odbywa się to za pomocą poszerzenia świadomości doznaniowej, dotarcia do potrzeb i pragnień. W terapii kluczowy jest też dialog bazujący na doświadczaniu drugiej osoby, taką jaka ona jest. W terapii Gestalt wykorzystuje się techniki psychodramy i prace z jednym klientem na tle grupy. W toku tej terapii dochodzi do uwolnienia napięć, silnych reakcji emocjonalnych, ale zachodzi także proces domykania niezałatwionych spraw. Istotną rolę w terapii odgrywa własna decyzja klientów i ich odpowiedzialność.


Zapraszamy na konsultacje psychoterapeutyczne dzieci, młodzież i osoby dorosłe do Moniki Bar. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty prosimy o kontakt pod numerem: 535-021-194 lub zachęcamy do umówienia wizyty za pomocą REJESTRACJI ONLINE.

16 kwietnia, 2020

SPOSTRZEŻENIA

W relacjach partnerskich spostrzeżenia odnoszą się do tego, w jaki sposób wchodzimy w interakcje oraz jak postrzegamy partnera w ciągu całego przebiegu interakcji. W konsekwencji, ponieważ spostrzeżenia determinują sposób, w jaki zwracamy uwagę na ludzi, często wypierają one inne procesy poznawcze, takie jak atrybucje, oczekiwania i założenia. Procesy poznawcze oddziałują na nasze spostrzeżenia i mogą je zmieniać. W rezultacie spostrzeżenia są podatne na zmianę w zależności od napływu nowych informacji.

OCZEKIWANIA I STANDARDY

Procesy poznawcze stanowią podstawę poznawczo-behawioralnego podejścia do dysfunkcji w związku. Do procesów tych należą:

  • Selektywna uwaga. Skłonność osoby do zwracania uwagi tylko na niektóre aspekty zdarzeń zachodzących w relacji i do pomijania innych (np. skupianie się na słowach partnera i ignorowanie jego działań).
  • Atrybucje. Wnioskowania na temat czynników wpływających na działania partnera (np. wyciągnięcie wniosku, że partner nie odpowiedział na pytanie, ponieważ chce kontrolować związek.
  • Oczekiwania. Przewidywania dotyczące prawdopodobieństwa, że w związku nastąpią określone zdarzenia (np. ujawnienie swoich uczuć partnerowi wywoła u niego złość).
  • Założenia. Przekonania na temat ogólnych cech ludzi i związków (np. założenie, że mężczyźni nie potrzebują emocjonalnego przywiązania).
  • Standardy. Przekonania na temat cech, jakie “powinni” mieć ludzie i związki (np. pomiędzy partnerami nie powinno być żadnych granic i powinni oni dzielić się wszystkimi myślami i emocjami).

ZNIEKSZTAŁCENIA POZNAWCZE

Oprócz myśli automatycznych i schematów istnieją zniekształcenia poznawcze, czyli błędy w przetwarzaniu informacji, za których sprawą procesy poznawcze stają się źródłem cierpienia i konfliktów. Prowadzą one do zniekształconych lub nieadekwatnych spostrzeżeń, wniosków, założeń i standardów. Poniższa lista zawiera opisy tych zniekształceń poznawczych oraz ich przykłady w przebiegu interakcji partnerskich:

  1. Arbitralne wnioskowanie. Wyciąganie wniosków mimo braku wystarczających dowodów.
  2. Selektywna abstrakcja. Wyrwanie informacji z kontekstu i uwydatnianie pewnych szczegółów kosztem innych ważnych informacji.
  3. Nadmierne uogólnianie. Izolowane zdarzenia służą jako reprezentatywne dla wszystkich podobnych sytuacji związanych z nim lub nie.
  4. Wyolbrzymianie i umniejszanie. Postrzeganie sytuacji jako bardziej lub mniej znaczącej niż to właściwe.
  5. Personalizacja. Upatrywanie przyczyn zewnętrznych zdarzeń w sobie, chociaż nie ma wystarczających dowodów, które uprawniałyby do takich wniosków.
  6. Myślenie czarno-białe. Doświadczenia są klasyfikowane jako pełny sukces lub całkowita porażka.
  7. Etykietowanie. Przedstawianie i definiowanie siebie na podstawie niedoskonałości i błędów popełnionych w przeszłości.
  8. Widzenie tunelowe. Niekiedy partnerzy widzą tylko to, co chcą zobaczyć, lub to, co jest zgodne z ich obecnym stanem umysłu.
  9. Tendencyjne wyjaśnienia. Jest to rodzaj myślenia, który rozwija się u partnerów w okresach trudności i polega na automatycznym zakładaniu, że za intencją partnera kryje się inny, negatywny motyw.
  10. Czytanie w myślach. Jest to “magiczna” zdolność dowiadywania się, co myśli inna osoba, bez pomocy komunikacji werbalnej.

DEFICYTY UMIEJĘTNOŚCI INTERPERSONALNYCH

Wyniki badań wskazują, że czynnikami powodującymi problemy w związkach są słabe umiejętności słuchania i rozwiązywania problemów. Wyrażanie myśli i emocji wymaga samoświadomości, odpowiedniego zasobu słów do opisania własnych doświadczeń, braku czynników hamujących, takich jak strach przed odrzuceniem przez odbiorcę, oraz pewnego stopnia samokontroli. Skuteczne rozwiązywanie problemów wymaga zdolności do jasnego zdefiniowania cech problemu, sformułowania możliwych rozwiązań, podjęcia współpracy z partnerem w ocenie zalet i wad każdego z nich, osiągnięcia porozumienia co do najlepszego rozwiązania oraz obmyślenia konkretnego planu wdrożenia tego rozwiązania. Deficyty w zakresie komunikowania się i rozwiązywania problemów mogą rozwinąć się w wyniku różnych procesów, takich jak nieadaptacyjne wzorce uczenia się podczas socjalizacji w rodzinie pochodzenia, deficyty w funkcjonowaniu poznawczym, depresja, oraz dawne traumatyczne doświadczenia w związkach, które uczyniły osobę podatną na dezorganizujące reakcje poznawcze, emocjonalne i behawioralne (np. wściekłość lub panikę) podczas interakcji.

Osoby będące w bliskich związkach kierują do siebie nawzajem rozmaite rodzaje zachowań pozakomunikacyjnych. Są to zachowania pozytywne i negatywne, które wpływają na uczucia drugiej osoby. Podstawową przesłanką terapii par jest to, że częstotliwość niepożądanych zachowań musi zostać zredukowana, a częstotliwość bardziej produktywnych zachowań zwiększona. Do niepożądanych zachowań należą: wzajemne atakowanie się, żądanie- wycofanie (jedna osoba nalega, a druga się wycofuje) oraz wzajemne unikanie i wycofanie się.

PRZYWIĄZANIE

Relacje przywiązaniowe charakteryzują się 4 podstawowymi zachowaniami: 1) poszukiwaniem bliskości, 2) traktowaniem drugiej osoby jako bezpiecznej przystani, 3) cierpieniem związanym z separacją oraz 4)traktowaniem drugiej osoby jako bezpiecznej bazy. Te zachowania można zaobserwować, kiedy partnerzy czerpią od siebie nawzajem pocieszenie i poczucie bezpieczeństwa, zwłaszcza w okresach stresu.

Styl przywiązania odnosi się do wzajemnie powiązanych procesów poznawczych, emocji, zachowań i fizjologii, które rozwijają się w relacjach. Istnieją 4 style przywiązania:

  1. Ufne. Ujmowanie siebie jako osobę godną miłości, a innych jako godnych zaufania, co pozwala czuć się dobrze w warunkach intymności i niezależności.
  2. Zaabsorbowane. Podtrzymywanie negatywnego obrazu Ja przy pozytywnym obrazie innych, co powoduje, że osoba jest nadmiernie zaangażowana w bliskie związki i uzależnia swoje poczucie własnej wartości od innych.
  3. Lękowo-Unikające. Negatywny obraz zarówno Ja, jak i innych, co powoduje, że osoba boi się intymności i unika relacji z innymi ludźmi.
  4. Odrzucające. Podtrzymywanie pozytywnego obrazu Ja przy negatywnym obrazie innych, co powoduje, że osoba unika relacji z innymi ludźmi, woląc pozostać niezależna i cofając się przed związkami intymnymi.

REGULACJA EMOCJI

Praca nad problemami z przywiązaniem często idzie w parze z pracą nad problemami z regulacją emocji. Analiza wczesnodziecięcych doświadczeń jest ważna dla zrozumienia problemów dysregulacji emocjonalnej i przywiązania. Powstanie we wczesnym okresie życia utrwalonych przekonań o byciu porzuconym lub niegodnym miłości leży u podstaw oporu i niepowodzeń w tworzeniu więzi i okazywaniu emocji w związkach. W sondażu z udziałem 147 par, które zgłosiły się na terapię, najczęściej podawanym powodem takiej decyzji były problemy w komunikowaniu się i brak czułości.

W chwilach kiedy emocje stają się najbardziej intensywne, ludzie często wydają się doświadczać największej potrzeby zrozumienia w oczach innych- i doświadczać także najsilniejszego poczucia bezbronności. Jednym z rodzajów terapii dedykowanych parom jest Terapia Skoncentrowana na Emocjach (Emotionally Focused Therapy, EFT). Terapia ta koncentruje się na zmianie negatywnych wzorców interakcji i budowaniu ufnych więzi emocjonalnych. Istotą EFT jest to, że pary przeżywające trudności w związku są postrzegane jako wchodzące w interakcje ze swoimi mechanizmami obronnymi. W terapii tej uczą się one, żeby się odsłonić i ujawnić bardziej wrażliwe uczucia. Podejście to kładzie nacisk na przeformułowanie problemów w kategoriach cyklu niespełnionych potrzeb przywiązaniowych i rozwijanie świadomości własnych potrzeb. W trakcie terapii par, terapeuta pomaga ułatwić ekspresję emocji, pomaga osobom w uświadamianiu sobie własnych uczuć i we właściwym ich wyrażaniu.


Zapraszamy pary i małżeństwa na konsultacje psychoterapeutyczne do Psycholog Moniki Bar tel: 535 021 194