Neurofeedback (EEG)

Neurofeedback jest kompleksowym systemem treningowym, wprowadzającym zmiany na poziomie komórkowym mózgu (Demos 2005), (Swingle 2008). Zwiększa kontrolę nad funkcjonowaniem mózgu. Jest szczególnym rodzajem biofeedbacku, który zasadę swojego działania opiera na sprzężeniu zwrotnym sygnałów fizjologicznych takich jak tętno, temperatura ciała, elektryczna aktywność mięśni (EMG), skóry (EDA/GSR) etc. Biofeedback umożliwia sterowanie za pomocą bieżącego sprzężenia zwrotnego rejestrowanego sygnału, nieświadomymi i niezamierzonymi procesami fizjologicznymi. Neurofeedback (EEG Biofeedback) jest metodą wykorzystującą sygnały z centralnego systemu nerwowego, jak np. aktywność fal mózgowych.

Neurofeedback polega na świadomej obserwacji zmian zachodzących w aktywności naszego mózgu i zamianie nieprawidłowego rytmu na pożądany. Oscylacje fal, czyli ciągłe zmiany amplitudy określonych pasm częstotliwości, są rejestrowane za pomocą EEG podłączonego do komputera. Informacja zwrotna, jaką otrzymuje pacjent o aktywności swoich fal mózgowych, wyświetlana jest na monitorze obserwowanym przez pacjenta. Jego zadaniem jest zmiana aktywności fal mózgowych podczas obserwowania bieżącej rejestracji sygnału EEG. Parametry treningu ustala terapeuta kontrolujący przebieg całego treningu. By ułatwić pacjentom zadanie, podczas terapii jako informacje zwrotną wykorzystuje się aplikacje graficzne (gry komputerowe o bardzo uproszczonej formie) sterowane, zamiast joystickiem, klawiaturą, czy myszką, sygnałem EEG rejestrowanym przez komputer. Pacjent, za pomocą interfejsu graficznego ma za zadanie sprawić, by twarz widoczna na ekranie uśmiechnęła się lub samochód, którym steruje jechał szybciej. Prawidłowo wykonane zadanie polega na wygaszeniu niepożądanych oraz wzmocnieniu pożądanych częstotliwości fal. Wielokrotne powtarzanie treningów ma na celu wprowadzenie stałych zmian w aktywności mózgu, świadomej kontroli tych zmian oraz wykorzystywania tych umiejętności w życiu codziennym.

Skuteczność metody sprawiła, że terapię neurofeedback zaczęto stosować u ludzi cierpiących z powodu zaburzeń, takich jak: epilepsja, bóle głowy, problemy z koncentracją, zaburzenia nastroju, zaburzenia odżywiania (anoreksja, bulimia), nerwice, choroba Parkinsona, schizofrenia, zaburzenia snu, po urazach głowy, po udarach mózgu oraz wiele innych. Atrakcyjność formy pozwoliła na stosowanie terapii u dzieci z dysfunkcjami rozwojowymi, np: zaburzenia rozwoju psychomotorycznego wieku dziecięcego, ADHD, czy zaburzenia mowy. Prawidłowo przeprowadzony trening nie powoduje efektów ubocznych, jak również daje możliwość ciągłej rejestracji mierzalnej poprawy stanu pacjenta, możliwej do zaobserwowania po kilku treningach (Demos 2005),(Robbins 2000).

Osoba decydująca się na terapię metodą biofeedback, przed rozpoczęciem właściwych treningów musi odbyć rozmowę z terapeutą oraz badanie diagnostyczne. Pierwszym krokiem do rozpoczęcia terapii jest przeprowadzenie przez terapeutę wywiadu z pacjentem. Podczas jego trwania terapeuta powinien otrzymać informacje o dolegliwościach pacjenta, zażywanych lekach, historii choroby oraz oczekiwaniach względem terapii. Jest to moment, aby dokładniej przybliżyć pacjentowi szczegóły terapii oraz ogólnie przedstawić, jakich efektów i po jakim czasie może się spodziewać. W zależności od choroby niektórzy terapeuci wykonują badania neuropsychologiczne lub testy psychologiczne w celu rozwiania wątpliwości co do przyszłej diagnozy. Podczas wywiadu ważne jest dobre nawiązanie kontaktu pomiędzy terapeutą a pacjentem. Gwarantuje to bardziej owocną współpracę oraz lepsze rezultaty terapii. Kolejnym niezbędnym krokiem przed rozpoczęciem terapii jest odbycie przez pacjenta badania diagnostycznego. Konieczność ta wynika z bardzo indywidualnego charakteru zmian w pracy mózgu u poszczególnych osób. Nie można trafnie dobrać rodzaju treningu tylko na podstawie obserwacji zachowania pacjenta oraz przedstawionego przez niego opisu dolegliwości. W zależności od terapeuty i sprzętu jaki posiada można wykonać pomiar sygnału przy użyciu tradycyjnego czepka do EEG lub wykorzystać do tego elektrody głowicy do neurofeedbacku. Sygnał zbierany jest wtedy obustronnie wzdłuż osi środkowej głowy z kolejnych punktów na czaszce, referencją jest elektroda umieszczona na płatku ucha. Aby trafnie zdiagnozować nieprawidłowości pracy określonego obszaru mózgu z każdego punktu sygnał zbierany jest w trzech warunkach: 1. osoba siedzi z otwartymi oczami 2. osoba siedzi z zamkniętymi oczami 3. osoba dostaje zadanie do wykonania, powinna się skupić na jakimś przedmiocie lub przeczytać zadany tekst. Całe badanie diagnostyczne przeprowadza się przy wyłączonym monitorze i trwa ono około 90 minut (Hammond, 2006). Końcowym efektem jest wynik liczbowy, który można przyrównać do danych zgromadzonych w bazie, odpowiednich do wieku badanego oraz na tej podstawie diagnozować o zaburzeniu. Na kolejnym spotkaniu terapeuta przedstawia diagnozę, wybrany protokół (rodzaj treningu) oraz plan prowadzenia terapii, m.in. ilość sesji koniecznych do uzyskania poprawy oraz plan rozmieszczenia ich w czasie. Konieczne jest, aby między treningami był 24 godzinny odstęp oraz sen. Zaleca się również, żeby nie odbywały się rzadziej niż dwa razy w tygodniu. Ilość sesji uzależniona jest tutaj od zaburzenia, waha się od 15-20 w przypadku lęku i bezsenności do 40-50 przy leczeniu ADHD (Hammond, 2006). W zależności od podłoża zaburzenia często zdarza się, że koniecznym uzupełnieniem dla terapii biofeedback jest uczęszczanie na terapię psychologiczną. W przypadku, gdy zaburzenie ma korzenie fizjologiczne terapia biofeedback powinna przynieść pożądane skutki i jej rezultaty powinny być trwałe. W sytuacji gdy chorobę wywołują problemy psychiczne sam biofeedback będzie leczeniem objawowym i najprawdopodobniej pacjent nie uzyska trwałej poprawy, lecz po pewnym czasie może spodziewać się nawrotu dolegliwości. Dlatego bardzo ważne jest umiejętne przeprowadzenie wywiadu z pacjentem, nawiązanie z nim dobrego kontaktu oraz rzetelne przeanalizowanie zebranego przez terapeutę materiału i trafne zdiagnozowanie choroby. Terapia neurobiofeedback jest całkowicie bezbolesna i nie powinna powodować żadnych efektów ubocznych. Czasami zdarza się, że pacjenci mają poczucie zmęczenia, podniecenia lub rozdrażnienia. Niektórzy pacjenci uskarżają się początkowo na bóle głowy i problemy z zaśnięciem. Wymienione objawy mijają w krótkim czasie po sesji treningowej. W przypadku wystąpienia dolegliwości terapeuta powinien zmodyfikować protokół terapii (Hammond, 2006).


Godziny otwarcia:

PONIEDZIAŁEK: 9-20
WTOREK: 9-20
ŚRODA: 9-20
CZWARTEK: 9-20
PIĄTEK: 9-19

Gdzie jesteśmy