Category Archives: RODZAJE PSYCHOTERAPII

  • 0

Umiejętności Związane z Uważnością

Tags : 

Umiejętności związane z uważnością zajmują centralne miejsce w Terapii Dialektyczno-Behawioralnej (DBT). Umiejętności związane z uważnością są psychologicznymi i behawioralnymi odpowiednikami praktyk medytacyjnych pochodzących z tradycji duchowej Wschodu. Uważność wiąże się ze świadomością lub obecnością, jaką osoba wnosi do swojego codziennego życia. Jest to styl życia przytomnego. Praktyka uważności stanowi intencjonalny proces obserwowania i opisywania rzeczywistości oraz uczestniczenia w niej w sposób nieosądzający w danej chwili i skutecznie. Uważność czerpie z praktyk zen oraz z zachodnich praktyk kontemplacyjnych i wschodnich praktyk medytacyjnych. DBT została opracowana jako metoda bezwyznaniowa, czyli zgodna z całym wachlarzem wierzeń i tradycji. Umiejętności związane z uważnością wykorzystywane są w programach leczenia psychologicznego i redukcji stresu (np. terapii poznawczej opartej na uważności, profilaktyki nawrotów opartej na uważności, redukcji stresu opartej na uważności).

CZYM JEST UWAŻNOŚĆ?

Uważność to akt świadomego skupiania umysłu na chwili obecnej bez osądzania i bez przywiązywania się do niej. W stanie uważności jesteśmy świadomi w obecnej chwili i mamy jej świadomość. Uważności możemy przeciwstawić automatyczne, nawykowe lub mechaniczne zachowania i czynności. W stanie uważności jesteśmy otwarci na zmienność każdej chwili. Uważności możemy przeciwstawić odrzucanie, tłumienie, blokowanie lub unikanie chwili obecnej. W stanie uważności angażujemy się w każdą chwilę.

Praktyka uważności to wielokrotnie powtarzany wysiłek ponownego uświadomienia sobie chwili obecnej, bez osądzania i bez przywiązania. Uważność to porzucenie osądów i przywiązania do bieżących myśli, emocji doznań, czynności, zdarzeń lub sytuacji życiowych. Uważność to praktyka angażowania się w chwilę obecną bez zastrzeżeń lub urazy, ze świadomością, że życie podlega ciągłej zmianie.

Medytacja to praktykowanie uważności podczas spokojnego siedzenia lub stania przez pewien czas. Medytacja uważności to czynność polegająca na zwracaniu uwagi na coś, przypatrywaniu się temu, obserwowaniu lub kontemplowaniu tej rzeczy. Medytacja jako praktyka kontemplacyjna lub praktyka uważności jest zarówno praktyką świecką (np. w medytacji nad sztuką), jak i praktyką religijną lub duchową (np. w modlitwie kontemplacyjnej).

W medytacji i uważności istnieją dwa rodzaje praktyk: „otwieranie umysłu” i „skupianie umysłu”. Otwieranie umysłu to praktyka obserwowania lub oglądania wszystkiego, co staje się treścią świadomości. W medytacji w pozycji siedzącej polega ona na zauważaniu myśli, emocji, doznań, które trafiają do świadomości, bez trzymania się ich czy podążania za nimi.

Podczas skupiania umysłu koncentrujemy się na konkretnych zdarzeniach wewnętrznych lub zewnętrznych. W kierowanych ćwiczeniach uważności terapeuta lub głos z nagrania medytacyjnego daje wskazówki, na czym i w jaki sposób skupić umysł.

STANY UMYSŁU

W DBT są prezentowane trzy podstawowe stany umysłu: „racjonalny umysł”, „emocjonalny umysł” i „mądry umysł”. Osoba znajduje się w stanie racjonalnego umysłu, gdy dochodzi do wiedzy w sposób intelektualny, myśli racjonalnie i logicznie, interesują ją tylko fakty empiryczne, ignoruje emocje, empatię, miłość lub nienawiść na rzecz planowania i „chłodnego” podejścia do problemów. Decyzje i działania znajdują się pod kontrolą logiki. Osoba jest w stanie emocjonalnego umysłu, gdy jej myślenie i zachowanie zależą głównie od bieżących stanów emocjonalnych. W stanie „emocjonalnego umysłu” rozsądek i logika sprawiają trudności, fakty są wyolbrzymiane lub zniekształcane w celu uzgodnienia ich z bieżącym stanem emocjonalnym.

„Mądry umysł” łączy emocjonalny i racjonalny umysł. Uzupełnia przeżywanie emocjonalne i analizę logiczną o poznanie intuicyjne. W terapii poznawczej opartej na uważności są również omawiane dwa inne stany umysłu: „działanie” lub „tryb-działania” oraz „bycie” lub „tryb-bycia”. Działanie skupia się na dążeniu do jakiegoś celu. Jest to stan wielozadaniowy, ukierunkowany na zadanie. Bycie jest natomiast stanem, w którym nacisk kładzie się na przeżywanie, a nie na działanie. Mądry umysł można również traktować jako połączenie działania i bycia.

Umiejętności związane z uważnością pozwalają na równoważenie emocjonalnego i racjonalnego umysłu, bycia i działania oraz innych skrajnych postaw dotyczących myślenia i działania w celu osiągnięcia mądrego umysłu i mądrego działania. Istnieją trzy umiejętności „co” (obserwowanie, opisywanie i uczestniczenie), a także trzy umiejętności „jak” (przyjmowanie nieosądzającej postawy, skupianie się na jednej rzeczy w danej chwili i bycie skutecznym).

Ostatecznym celem umiejętności związanych z uważnością jest rozwinięcie stylu życia polegającego na świadomym uczestnictwie. Nieświadome uczestnictwo jest charakterystyczną cechą zachowań impulsywnych i zależnych od nastroju. Obserwowanie to zwracanie uwagi na zdarzenia, emocje i inne reakcje behawioralne. Kolejną umiejętnością związaną z uważnością jest opisywanie, które polega na opisywaniu zdarzeń i osobistych reakcji słowami. Uczestniczenie to zdolność brania udziału bez skupiania uwagi na sobie. Osoba uczestnicząca całkowicie zanurza się w tym, co się dzieje w danej chwili, nie oddzielając się od bieżących zdarzeń i interakcji. Nieuważność to uczestniczenie bez zwracania uwagi na zadanie; uważność to uczestniczenie z uwagą.

Przyjmowanie postawy nieosądzającej oznacza nie osądzanie czegoś ani jako dobrego ani jako złego. Ludzie często osądzają oraz przedstawiają siebie i innych albo w nadmiernie pozytywnym świetle (idealizacja), albo w nadmiernie negatywnym świetle (deprecjacja). Postawa nieosądzająca polega na tym, by w większości wypadków w ogóle odrzucić osądzanie. W terapii dialektyczno- behawioralnej (DBT) podkreśla się znaczenie następstw zachowań i zdarzeń. Podejście nieosądzające polega na obserwowaniu konsekwencji i ewentualnym proponowaniu zmiany zachowań lub zdarzeń, ale bez dodawania do nich etykiety „złe”. W DBT ważne jest opisywanie tego, co jest przedmiotem obserwacji. W uważności bardzo ważne jest skupianie się na jednej rzeczy. Jest to skupianie umysłu i świadomości na czynności w bieżącej chwili zamiast dzielenia uwagi między kilka czynności lub między bieżącą czynność a myśli o czymś innym. Bycie skutecznym to robienie tego, co jest słuszne lub wymagane w danej sytuacji.

PRAKTYKA UWAŻNOŚCI :PERSPEKTYWA DUCHOWA

Uważność z perspektywy duchowej ma swoje korzenie w prastarych praktykach duchowych. Cele uważności z perspektywy duchowej obejmują doświadczanie ostatecznej rzeczywistości takiej, jaka jest, kultywowanie mądrości, porzucanie przywiązań, radykalne akceptowanie rzeczywistości takiej, jaka jest oraz zwiększanie miłości i współczucia do siebie i innych.

MĄDRY UMYSŁ Z PERSPEKTYWY DUCHOWEJ, MIŁUJĄCA DOBROĆ

Mądry umysł z perspektywy duchowej przedstawia różne rodzaje praktyk duchowych, zapewnia również opis doświadczenia mądrego umysłu z tej perspektywy. Wiele praktyk duchowych ma wspólne cechy z praktyką uważności, w tym milczenie, wyciszenie umysłu, koncentrację, kierowanie się ku własnemu wnętrzu i otwartość. Uważność to praktyka bezwyznaniowa i transkonfesyjna (czyli zgodna z całym wachlarzem wierzeń i tradycji).

MĄDRY UMYSŁ:PODĄŻANIE DROGĄ ŚRODKOWĄ

Podążanie drogą środkową to życie pomiędzy skrajnościami lub znalezienie syntezy między skrajnościami. Uważność zbliża do siebie przeciwieństwa, znajdując prawdę w nawzajem wykluczających się i przeciwstawnych stronach. Umiejętności związane z uważnością koncentrują się na syntezie racjonalnego i emocjonalnego umysłu, a także działania i bycia.


W centrum ” Amygdala ” , oferujemy psychoterapię dzieci, młodzieży i osób dorosłych. Osoby zainteresowane umówieniem terminu konsultacji psychoterapeutycznej zapraszamy do kontaktu: 535-021-194


  • 0

Psychoterapia Systemowa

Tags : 

PRZEMOC W RODZINIE

Systemową terapię rodzinną stosuje się w stosunku do rodzin, w których dochodzi do przemocy. Definicja Jerzego Melliburdy określa przemoc jako intencjonalne naruszenie mocy oraz wszelkich praw i dóbr osobistych osoby w sposób uniemożliwiający jej obronę i powodujący szkody psychiczne, fizyczne i materialne. Według Wandy Sztander, celem przemocy jest uczynienie z człowieka istoty bezwolnej. Przemoc jest najczęściej związana z agresją. Jej działanie jest szczególnie destruktywne, gdyż jest wkomponowane w system wychowawczy stosowany w rodzinie lub w szerszej społeczności. Adam Frączek wymienia cztery podstawowe sposoby złego traktowania dziecka, takie jak: przemoc fizyczna, znęcanie psychiczne, seksualne eksploatowanie dziecka oraz zaniedbywanie.

INTERWENCJA W KRYZYSIE

Istnieją wyspecjalizowane ośrodki i zespoły zajmujące się interwencją w sytuacjach przemocy, mającą na celu jej powstrzymanie, zapewnienie bezpieczeństwa ofiarom i pomoc w radzeniu sobie w kryzysie. Niezbędna jest profesjonalna pomoc ukierunkowana na złagodzenie ostrych objawów urazu u dzieci i dorosłych, będących bezpośrednim następstwem przemocy. Kładzie się tutaj nacisk na przywrócenie osobie wiary we własne siły tak, aby była zdolna do samodzielnego radzenia sobie w przyszłości. Wymaga to od psychoterapeuty dostrzegania zasobów pacjenta i nie wyręczania go we wszystkim oraz przestrzegania granic kontraktu terapeutycznego.

PSYCHOTERAPIA INDYWIDUALNA OSÓB DOROSŁYCH

Psychoterapia indywidualna dorosłych ofiar przemocy trwa do 5 lat, a częstotliwość spotkań zależy od potrzeb pacjenta. Praca terapeutyczna z ofiarą przemocy powinna zmierzać do przywrócenia jej wiary we własne siły. Pierwszym krokiem na drodze do tego celu jest odzyskanie przez pacjenta kontroli. Zadaniem pierwszego stadium leczenia ofiar przemocy jest zapewnienie pacjentowi bezpieczeństwa. Kolejne kroki to odtworzenie historii urazu i przeżycie żałoby (opłakanie strat). Dopiero po przejściu tej trudnej dla pacjenta drogi rozpamiętywania, konfrontacji z negatywnymi uczuciami, możliwy jest etap trzeci, polegający na odbudowie związków społecznych i powrocie do normalnego życia. Dopiero po odzyskaniu siebie, pacjent może odzyskać kontakt z innymi, a także nadać swojemu życiu sens. Kontakt z psychoterapeutą stanowi podstawę tej zmiany.

ODDZIAŁYWANIA TERAPEUTYCZNE WOBEC DZIECI

W zależności od wieku dziecka stosuje się stosowną formę psychoterapii, pamiętając zawsze o konieczności zapewnienia poczucia bezpieczeństwa jako warunku pracy terapeutycznej. Z tego powodu praca terapeutyczna powinna obejmować dziecko wraz z jego opiekunem lub rodziną. Dotyczy to szczególnie małych dzieci. Psychoterapia nastawiona jest zawsze na odbudowanie poczucia bezpieczeństwa oraz odbudowanie uszkodzonej więzi. Materiałem psychoterapii może być wspólna zabawa. Gdy mamy do czynienia ze starszym dzieckiem i możliwa jest rozmowa, zwraca się uwagę również na zbudowanie poczucia bezpieczeństwa i dopiero wtedy odpamiętanie urazu i odreagowanie związanych z tym uczuć. Psychoterapeuta zwraca uwagę na pracę nad doświadczanym przez dziecko odwróceniem roli w relacjach z wykorzystującym je emocjonalnie rodzicem.

PSYCHOTERAPIA GRUPOWA DLA OFIAR PRZEMOCY

W sytuacji kryzysu, w jakim znajduje się człowiek doznający przemocy, niekwestionowana jest rola wsparcia społecznego. Takie wsparcie może dawać grupa osób z podobnymi doświadczeniami. Grupy wsparcia dla ofiar przemocy mają różny charakter: mogą być otwarte i mało ustrukturowane, nastawione na odreagowanie i radzenie sobie z negatywnymi uczuciami, mogą zawierać elementy psychoedukacji, być skoncentrowane na uczeniu radzenia sobie w życiu. Wszystkie one nastawione są na wzajemne wsparcie w grupie, w której uczestnictwo daje poczucie bezpieczeństwa, zmniejsza izolację, pomaga odbudować więzi z innymi. Grupy terapeutyczne stanowią miejsce do przepracowania objawów pourazowych. Uczestnik grupy terapeutycznej powinien być gotowy do rekonstrukcji historii urazu w grupie, w której toczy się praca nad przekształcaniem traumatycznych wspomnień. Kolejnym etapem leczenia jest odbudowanie związków i projektowanie swojej przyszłości.

TERAPIA RODZINY Z PRZEMOCĄ

W sytuacji wysokiej motywacji do zmiany i przy odpowiedniej kwalifikacji do terapii, praca z rodziną z przemocą może przynieść dobre efekty terapeutyczne dla wszystkich jej członków. Terapia rodziny z przemocą składa się z 6 etapów.

NAWIĄZANIE KONTAKTU Z RODZINĄ

Celem tego etapu jest:

  • wzajemne poznanie się rodziny i terapeutów
  • wytworzenie wewnętrznej motywacji u członków rodziny
  • wprowadzenie wątpliwości odnośnie silnego przeświadczenia członków rodziny, że zmiana destruktywnej sytuacji jest niemożliwa

Podstawową metodą na tym etapie jest prowadzenie rozmów w taki sposób, aby rodzina uznała, że terapeuci chcą wszystkich poznać, wysłuchać, zrozumieć i pomóc. W terapii rodzinnej zazwyczaj istnieje wspólny cel terapeuty i pacjenta (tym pacjentem jest rodzina), którym jest ustąpienie objawów. Sprawca przemocy w rodzinie powinien potraktować terapię rodzinną jako taką, która jest też jego wyborem. Stanie się to wtedy, gdy uzna, że psychoterapia leży w jego interesie. W tym etapie ważne jest to, aby rodzina przyjęła jako warunek konieczny, że współpraca terapeutyczna oznacza brak zgody na przemoc.

OPISANIE PROBLEMÓW RODZINY

Celem tego etapu jest stworzenie wiarygodnego, dokładnego, szczegółowego opisu zajść związanych z przemocą zarówno przeszłych, jak i aktualnych gdyż:

  • samo podzielenie się doznaną krzywdą zazwyczaj przynosi ulgę
  • stanowi akt zarejestrowania przemocy
  • poprzez szczegółowy opis dociera się do różnych informacji
  • osoby poszkodowane np. dzieci mogą mieć uczucie, że ktoś spoza rodziny wie co się działo, jaka krzywda je spotkała. Osoba stosująca przemoc wie, że to, co robiła, zostało ujawnione, oraz że otwarta rozmowa na ten temat będzie kontynuowana
  • zostaje opisany impas rodziny, bezradność jej członków, wieloletnie tolerowanie zachowań przemocowych, oraz ogromne lub nieodwracalne następstwa

Powinno dojść do wysłuchania relacji członków rodziny w obecności osoby, która tę przemoc stosuje.

UZGADNIANIE WARUNKÓW TERAPII RODZINNEJ

Celem tego etapu jest przyjęcie przez rodzinę, a w szczególności przez sprawcę:

  • oceny przemocy jako zachowań szkodliwych i niedopuszczalnych
  • założenia, że zachowania związane ze stosowaniem przemocy nie polegają na utracie kontroli, lecz przeciwnie – są formą sprawowania skutecznej kontroli. Osoba stosująca przemoc powinna przyjąć do wiadomości, że są to działania świadome, że posiada kontrolę nad swoimi impulsami i potrafi w różnych innych sytuacjach zachować się nie agresywnie
  • warunku koniecznego, że dalsza terapia jest możliwa jedynie wówczas, gdy przemoc w rodzinie ustanie

Trzeba pamiętać, że przemoc w rodzinie często idzie w parze z uzależnieniem od alkoholu, z podobnymi wzorcami z przeszłości, z trudnościami socjalnymi, biedą, bezrobociem, niskim statusem społecznym, związaną z tym izolacją dzieci. Dlatego często same rozmowy nie wystarczą. Terapeuci podejmują niekiedy działania interwencyjne. Wymaga to wydolności zespołu terapeutycznego do współpracy z sądem i innymi instytucjami. Rodzina musi mieć pewność, że terapeuci są gotowi poinformować sąd w sytuacji, gdy znów dojdzie do przestępstwa, jakim jest znęcanie się nad drugim człowiekiem.

KONTYNUACJA TERAPII

Celem etapu jest pogłębienie omawianych problemów poprzez:

  • analizowanie przeszłości rodziny, wzorców generacyjnych, osobistych doświadczeń rodziców, ich relacji małżeńskiej
  • przypominanie członkom rodziny, że nie wyrażają zgody na przemoc
  • ukazywanie mechanizmu, w jaki sposób rodzice wikłają swoje dzieci w to, aby stanowiły ich „drużynę” we wzajemnej walce, której wcale nie chcą zakończyć
  • uświadomienie, w jaki sposób przejmowana przez dzieci odpowiedzialność za bezpieczeństwo matki i istnienie rodziny jako całości zmienia ich widzenie świata
  • podtrzymanie pozytywnej zmiany w zachowaniu osoby, która wcześniej była sprawcą przemocy.

Celem terapii rodzinnej jest wytworzenie nawyku w rodzinie do prowadzenia rozmowy, w której:

  • opinie wszystkich członków rodziny są szanowane
  • osoba, która mówi jest słuchana i inni starają się ją zrozumieć
  • wypowiadane są zdania, których dotąd wypowiedzieć nie było wolno
  • dzieci zostają dopuszczone do głosu, wysłuchane i nic im nie grozi, jeśli powiedzą to co myślą. Uczą się wyrażać wprost swoje odczucia
  • dzieci przestają być obiektami do odreagowywania napięć
  • prezentowane są różnice zdań pomiędzy członkami rodziny, ale nie przeradzają się one w agresywny konflikt

TOWARZYSZENIE RODZINIE W POSZUKIWANIU NOWYCH ROZWIĄZAŃ

Celem tego etapu jest praca nad znalezieniem i utrwaleniem nowych wzorców relacji, gdy ustanie przemoc.

ZAKOŃCZENIE TERAPII

W tej fazie pracy może dojść do rozstania z rodziną lub przeformułowania celu dalszych spotkań terapeutycznych. Wszystkie wymienione sposoby terapii wobec ofiar przemocy dążą do odbudowania poczucia bezpieczeństwa tych osób i poczucia kontroli, dzięki czemu odzyskują one poczucie własnej wartości i pozbywają się dotkliwych objawów. Jednak nieuchronne w terapii jest przejście przez etap analizy doświadczeń urazowych po to, aby się od nich uwolnić. Dopiero wtedy możliwe jest zbudowanie satysfakcjonujących relacji społecznych.


W centrum „Amygdala” oferujemy diagnozę psychologiczną i psychoterapię dzieci, młodzieży i dorosłych. Osoby zainteresowane umówieniem konsultacji zapraszamy do kontaktu: 535-021-194


  • 0

Psychoterapia Gestalt

Tags : 

PRACA NAD EMOCJAMI W PSYCHOTERAPII GESTALT

Zdrowie utożsamiane jest w podejściu Gestalt przede wszystkim z posiadaniem zdolności do samoregulacji, z umiejętnością udzielania sobie samemu wsparcia, w razie potrzeby korzystania ze wsparcia społecznego. Decydującą rolę w budowaniu właściwego funkcjonowania przypisuje się procesowi elastycznego i twórczego przystosowywania się do wymagań sytuacji, przy zachowaniu autentycznego kontaktu z samym sobą- własnymi doznaniami, doświadczeniami oraz środowiskiem. Choroba wiąże się z usztywnieniem reakcji, ze stosowaniem nieadaptacyjnych schematów reagowania emocjonalnego i behawioralnego, z utratą kontaktu z własnymi doświadczeniami i z otoczeniem. Unikanie kontaktu uniemożliwia osobie realizację potrzeb i powrót do stanu równowagi.

Jednym z ważnych elementów terapii Gestalt jest praca skoncentrowana na emocjach. Zachęca się w niej do przeżywania emocji i ich ekspresji, do lepszego poznania i akceptacji odczuć, w celu uwolnienia się od zaprzeczania im, zniekształcania ich lub ich tłumienia. Terapia ta uczy korzystania z drogowskazów, jakimi są stany emocjonalne. Ważną rolę w tym procesie odgrywa kontaktowanie się z własną złością, uczenie się akceptowania jej i zamiana na element twórczy w życiu, zamiast dotychczasowego tłumienia jej. Pracy nad emocjami towarzyszy praca z wykorzystaniem doświadczeń z poziomu ciała oraz werbalizacji. W podejściu Gestalt wykorzystuje się metodę eksperymentu- kiedy to psychoterapeuta w raz z pacjentem próbuje doprowadzić do zmiany utartych schematów postrzegania, myślenia, reagowania, a także regulowania emocji- zachęca do poznania i wypróbowania nowych form postrzegania, myślenia i reagowania.


W centrum „Amygdala” psychoterapeutą pracującym w nurcie psychoterapeutycznym Gestalt jest Monika Bar. Osoby zainteresowana umówieniem konsultacji zapraszamy do kontaktu pod numerem: 535-021-194


  • 0

Trening umiejętności DBT

Tags : 

Głównym celem terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT) jest zastąpienie nieskutecznych zachowań reakcjami skutecznymi. Celem treningu umiejętności DBT jest udzielenie osobie pomocy w zdobyciu potrzebnych zdolności. Są cztery odrębne moduły treningu umiejętności: uważność, skuteczność interpersonalna, regulacja emocji i tolerancja na dolegliwości psychiczne.

Standardowo trening umiejętności prowadzi się w grupach liczących 6-8 uczestników plus 2 osoby prowadzące raz w tygodniu przez 2,5 godziny (2 godziny z młodzieżą). Uczestnicy odbywają jeden pełny cykl treningu umiejętności w ciągu 6 miesięcy.

Moduł skuteczności interpersonalnej koncentruje się na tym, w jaki sposób pacjenci mogą zmniejszyć swój ból i cierpienie, wchodząc w skuteczne interakcje. Moduł regulacji emocji zakłada, że chociaż sytuacja może powodować ból i cierpienie, reakcje osoby również mogą się zmienić. Moduł tolerancji na dolegliwości psychiczne zakłada, że chociaż pojawia się wiele bólu i cierpienia, można je znieść oraz zaakceptować i przeżyć swoje życie mimo problemów.

Terapia i trening umiejętności DBT są skuteczne u osób:

  • z diagnozą zaburzeń osobowości (np. Borderline)
  • z diagnozą zaburzenia stresowego pourazowego (PTSD)
  • z diagnozą zaburzeń psychicznych ( zaburzenia lękowe, odżywiania się, zaburzenia nastroju)
  • zgłaszających myśli i próby samobójcze
  • stosujących zachowania autodestrukcyjne (np. rozdrapywanie ran)
  • doświadczających przemocy lub przemocy w rodzinie
  • doświadczających nasilonych emocji tj. wstyd, poczucie winy, wrażliwość na krytykę, gniew, zazdrość, poczucie osamotnienia, powstrzymywana żałoba, poczucie smutki, nadmierny smutek, strach

WYTYCZNE TERAPEUTYCZNE TRENINGU UMIEJĘTNOŚCI

Uczestnicy, który porzucają trening umiejętności, nie są wykluczeni z treningu umiejętności. Tylko osoby, które opuszczą cztery zaplanowane sesje treningu umiejętności z rzędu, zostają wykluczone z terapii i nie mogą ponownie do niej przystąpić przez okres ujęty w kontrakcie terapeutycznym.

Uczestnicy grupowego treningu umiejętności wzajemnie się wspierają. Do wzajemnego udzielania sobie wsparcia zalicza się: zachowanie poufności, regularne uczęszczanie na sesje, ćwiczenie umiejętności DBT między sesjami, uprawomocnianie, udzielanie niekrytycznych informacji zwrotnych oraz gotowość do przyjęcia pomocy.

Uczestnicy, którzy mają się spóźnić na sesję lub ją opuścić, powiadamiają o tym z wyprzedzeniem.

Uczestnicy nie namawiają innych do angażowania się w zachowania problemowe. Do zachowań problemowych należą: przychodzenie na sesje pod wpływem alkoholu lub narkotyków. Jeśli jednak alkohol lub narkotyki zostały już spożyte, pacjenci mają przyjść na sesję i zachowywać się jak osoby czyste i trzeźwe.

Uczestnicy, którzy przejawiają tendencje samobójcze lub cierpią na poważne zaburzenia, muszą jednocześnie uczestniczyć w terapii indywidualnej.

ZAŁOŻENIA TERAPII I TRENINGU DBT

Ludzie radzą sobie najlepiej jak mogą.


Ludzie chcą poprawy swojego stanu.


Ludzie muszą zmienić swoje reakcje behawioralne, jeśli ich życie ma być inne.


Ludzie muszą nauczyć się nowych zachowań. Nowe umiejętności behawioralne powinny być przećwiczone w tych sytuacjach, w których są potrzebne.


Wszystkie zachowania (działania, myśli, emocje) mają swoją przyczynę.


Ustalenie i zmiana przyczyn zachowania jest skuteczniejszym środkiem do zmiany niż osądzanie i obwinianie.

CELE BEHAWIORALNE TRENINGU UMIEJĘTNOŚCI

Powstrzymanie zachowań, które mogą zniweczyć ukończenie treningu umiejętności. Do tego typu zachowań należą zachowania autodestrukcyjne: np. odrywanie strupów tak, by zaczęły krwawić.


Nabywanie i utrwalanie umiejętności. Większość czasu na treningu umiejętności jest poświęcona nabywaniu i utrwalaniu umiejętności behawioralnych DBT: uważności, tolerancji na dolegliwości psychiczne, regulacji emocji i skuteczności interpersonalnej.


Redukowanie zachowań kolidujących z terapią.


Pragniemy poinformować, że w styczniu 2020 roku rusza grupa- trening umiejętności DBT. Informacje i zapisy pod numerem telefonu: 664-421-740


Godziny otwarcia:

PONIEDZIAŁEK: 9-20
WTOREK: 9-20
ŚRODA: 9-20
CZWARTEK: 9-20
PIĄTEK: 9-19

Gdzie jesteśmy