Category Archives: PSYCHOTERAPIA

  • 0

Umiejętności Związane z Uważnością

Tags : 

Umiejętności związane z uważnością zajmują centralne miejsce w Terapii Dialektyczno-Behawioralnej (DBT). Umiejętności związane z uważnością są psychologicznymi i behawioralnymi odpowiednikami praktyk medytacyjnych pochodzących z tradycji duchowej Wschodu. Uważność wiąże się ze świadomością lub obecnością, jaką osoba wnosi do swojego codziennego życia. Jest to styl życia przytomnego. Praktyka uważności stanowi intencjonalny proces obserwowania i opisywania rzeczywistości oraz uczestniczenia w niej w sposób nieosądzający w danej chwili i skutecznie. Uważność czerpie z praktyk zen oraz z zachodnich praktyk kontemplacyjnych i wschodnich praktyk medytacyjnych. DBT została opracowana jako metoda bezwyznaniowa, czyli zgodna z całym wachlarzem wierzeń i tradycji. Umiejętności związane z uważnością wykorzystywane są w programach leczenia psychologicznego i redukcji stresu (np. terapii poznawczej opartej na uważności, profilaktyki nawrotów opartej na uważności, redukcji stresu opartej na uważności).

CZYM JEST UWAŻNOŚĆ?

Uważność to akt świadomego skupiania umysłu na chwili obecnej bez osądzania i bez przywiązywania się do niej. W stanie uważności jesteśmy świadomi w obecnej chwili i mamy jej świadomość. Uważności możemy przeciwstawić automatyczne, nawykowe lub mechaniczne zachowania i czynności. W stanie uważności jesteśmy otwarci na zmienność każdej chwili. Uważności możemy przeciwstawić odrzucanie, tłumienie, blokowanie lub unikanie chwili obecnej. W stanie uważności angażujemy się w każdą chwilę.

Praktyka uważności to wielokrotnie powtarzany wysiłek ponownego uświadomienia sobie chwili obecnej, bez osądzania i bez przywiązania. Uważność to porzucenie osądów i przywiązania do bieżących myśli, emocji doznań, czynności, zdarzeń lub sytuacji życiowych. Uważność to praktyka angażowania się w chwilę obecną bez zastrzeżeń lub urazy, ze świadomością, że życie podlega ciągłej zmianie.

Medytacja to praktykowanie uważności podczas spokojnego siedzenia lub stania przez pewien czas. Medytacja uważności to czynność polegająca na zwracaniu uwagi na coś, przypatrywaniu się temu, obserwowaniu lub kontemplowaniu tej rzeczy. Medytacja jako praktyka kontemplacyjna lub praktyka uważności jest zarówno praktyką świecką (np. w medytacji nad sztuką), jak i praktyką religijną lub duchową (np. w modlitwie kontemplacyjnej).

W medytacji i uważności istnieją dwa rodzaje praktyk: „otwieranie umysłu” i „skupianie umysłu”. Otwieranie umysłu to praktyka obserwowania lub oglądania wszystkiego, co staje się treścią świadomości. W medytacji w pozycji siedzącej polega ona na zauważaniu myśli, emocji, doznań, które trafiają do świadomości, bez trzymania się ich czy podążania za nimi.

Podczas skupiania umysłu koncentrujemy się na konkretnych zdarzeniach wewnętrznych lub zewnętrznych. W kierowanych ćwiczeniach uważności terapeuta lub głos z nagrania medytacyjnego daje wskazówki, na czym i w jaki sposób skupić umysł.

STANY UMYSŁU

W DBT są prezentowane trzy podstawowe stany umysłu: „racjonalny umysł”, „emocjonalny umysł” i „mądry umysł”. Osoba znajduje się w stanie racjonalnego umysłu, gdy dochodzi do wiedzy w sposób intelektualny, myśli racjonalnie i logicznie, interesują ją tylko fakty empiryczne, ignoruje emocje, empatię, miłość lub nienawiść na rzecz planowania i „chłodnego” podejścia do problemów. Decyzje i działania znajdują się pod kontrolą logiki. Osoba jest w stanie emocjonalnego umysłu, gdy jej myślenie i zachowanie zależą głównie od bieżących stanów emocjonalnych. W stanie „emocjonalnego umysłu” rozsądek i logika sprawiają trudności, fakty są wyolbrzymiane lub zniekształcane w celu uzgodnienia ich z bieżącym stanem emocjonalnym.

„Mądry umysł” łączy emocjonalny i racjonalny umysł. Uzupełnia przeżywanie emocjonalne i analizę logiczną o poznanie intuicyjne. W terapii poznawczej opartej na uważności są również omawiane dwa inne stany umysłu: „działanie” lub „tryb-działania” oraz „bycie” lub „tryb-bycia”. Działanie skupia się na dążeniu do jakiegoś celu. Jest to stan wielozadaniowy, ukierunkowany na zadanie. Bycie jest natomiast stanem, w którym nacisk kładzie się na przeżywanie, a nie na działanie. Mądry umysł można również traktować jako połączenie działania i bycia.

Umiejętności związane z uważnością pozwalają na równoważenie emocjonalnego i racjonalnego umysłu, bycia i działania oraz innych skrajnych postaw dotyczących myślenia i działania w celu osiągnięcia mądrego umysłu i mądrego działania. Istnieją trzy umiejętności „co” (obserwowanie, opisywanie i uczestniczenie), a także trzy umiejętności „jak” (przyjmowanie nieosądzającej postawy, skupianie się na jednej rzeczy w danej chwili i bycie skutecznym).

Ostatecznym celem umiejętności związanych z uważnością jest rozwinięcie stylu życia polegającego na świadomym uczestnictwie. Nieświadome uczestnictwo jest charakterystyczną cechą zachowań impulsywnych i zależnych od nastroju. Obserwowanie to zwracanie uwagi na zdarzenia, emocje i inne reakcje behawioralne. Kolejną umiejętnością związaną z uważnością jest opisywanie, które polega na opisywaniu zdarzeń i osobistych reakcji słowami. Uczestniczenie to zdolność brania udziału bez skupiania uwagi na sobie. Osoba uczestnicząca całkowicie zanurza się w tym, co się dzieje w danej chwili, nie oddzielając się od bieżących zdarzeń i interakcji. Nieuważność to uczestniczenie bez zwracania uwagi na zadanie; uważność to uczestniczenie z uwagą.

Przyjmowanie postawy nieosądzającej oznacza nie osądzanie czegoś ani jako dobrego ani jako złego. Ludzie często osądzają oraz przedstawiają siebie i innych albo w nadmiernie pozytywnym świetle (idealizacja), albo w nadmiernie negatywnym świetle (deprecjacja). Postawa nieosądzająca polega na tym, by w większości wypadków w ogóle odrzucić osądzanie. W terapii dialektyczno- behawioralnej (DBT) podkreśla się znaczenie następstw zachowań i zdarzeń. Podejście nieosądzające polega na obserwowaniu konsekwencji i ewentualnym proponowaniu zmiany zachowań lub zdarzeń, ale bez dodawania do nich etykiety „złe”. W DBT ważne jest opisywanie tego, co jest przedmiotem obserwacji. W uważności bardzo ważne jest skupianie się na jednej rzeczy. Jest to skupianie umysłu i świadomości na czynności w bieżącej chwili zamiast dzielenia uwagi między kilka czynności lub między bieżącą czynność a myśli o czymś innym. Bycie skutecznym to robienie tego, co jest słuszne lub wymagane w danej sytuacji.

PRAKTYKA UWAŻNOŚCI :PERSPEKTYWA DUCHOWA

Uważność z perspektywy duchowej ma swoje korzenie w prastarych praktykach duchowych. Cele uważności z perspektywy duchowej obejmują doświadczanie ostatecznej rzeczywistości takiej, jaka jest, kultywowanie mądrości, porzucanie przywiązań, radykalne akceptowanie rzeczywistości takiej, jaka jest oraz zwiększanie miłości i współczucia do siebie i innych.

MĄDRY UMYSŁ Z PERSPEKTYWY DUCHOWEJ, MIŁUJĄCA DOBROĆ

Mądry umysł z perspektywy duchowej przedstawia różne rodzaje praktyk duchowych, zapewnia również opis doświadczenia mądrego umysłu z tej perspektywy. Wiele praktyk duchowych ma wspólne cechy z praktyką uważności, w tym milczenie, wyciszenie umysłu, koncentrację, kierowanie się ku własnemu wnętrzu i otwartość. Uważność to praktyka bezwyznaniowa i transkonfesyjna (czyli zgodna z całym wachlarzem wierzeń i tradycji).

MĄDRY UMYSŁ:PODĄŻANIE DROGĄ ŚRODKOWĄ

Podążanie drogą środkową to życie pomiędzy skrajnościami lub znalezienie syntezy między skrajnościami. Uważność zbliża do siebie przeciwieństwa, znajdując prawdę w nawzajem wykluczających się i przeciwstawnych stronach. Umiejętności związane z uważnością koncentrują się na syntezie racjonalnego i emocjonalnego umysłu, a także działania i bycia.


W centrum ” Amygdala ” , oferujemy psychoterapię dzieci, młodzieży i osób dorosłych. Osoby zainteresowane umówieniem terminu konsultacji psychoterapeutycznej zapraszamy do kontaktu: 535-021-194


  • 0

Psychoterapia Systemowa

Tags : 

PRZEMOC W RODZINIE

Systemową terapię rodzinną stosuje się w stosunku do rodzin, w których dochodzi do przemocy. Definicja Jerzego Melliburdy określa przemoc jako intencjonalne naruszenie mocy oraz wszelkich praw i dóbr osobistych osoby w sposób uniemożliwiający jej obronę i powodujący szkody psychiczne, fizyczne i materialne. Według Wandy Sztander, celem przemocy jest uczynienie z człowieka istoty bezwolnej. Przemoc jest najczęściej związana z agresją. Jej działanie jest szczególnie destruktywne, gdyż jest wkomponowane w system wychowawczy stosowany w rodzinie lub w szerszej społeczności. Adam Frączek wymienia cztery podstawowe sposoby złego traktowania dziecka, takie jak: przemoc fizyczna, znęcanie psychiczne, seksualne eksploatowanie dziecka oraz zaniedbywanie.

INTERWENCJA W KRYZYSIE

Istnieją wyspecjalizowane ośrodki i zespoły zajmujące się interwencją w sytuacjach przemocy, mającą na celu jej powstrzymanie, zapewnienie bezpieczeństwa ofiarom i pomoc w radzeniu sobie w kryzysie. Niezbędna jest profesjonalna pomoc ukierunkowana na złagodzenie ostrych objawów urazu u dzieci i dorosłych, będących bezpośrednim następstwem przemocy. Kładzie się tutaj nacisk na przywrócenie osobie wiary we własne siły tak, aby była zdolna do samodzielnego radzenia sobie w przyszłości. Wymaga to od psychoterapeuty dostrzegania zasobów pacjenta i nie wyręczania go we wszystkim oraz przestrzegania granic kontraktu terapeutycznego.

PSYCHOTERAPIA INDYWIDUALNA OSÓB DOROSŁYCH

Psychoterapia indywidualna dorosłych ofiar przemocy trwa do 5 lat, a częstotliwość spotkań zależy od potrzeb pacjenta. Praca terapeutyczna z ofiarą przemocy powinna zmierzać do przywrócenia jej wiary we własne siły. Pierwszym krokiem na drodze do tego celu jest odzyskanie przez pacjenta kontroli. Zadaniem pierwszego stadium leczenia ofiar przemocy jest zapewnienie pacjentowi bezpieczeństwa. Kolejne kroki to odtworzenie historii urazu i przeżycie żałoby (opłakanie strat). Dopiero po przejściu tej trudnej dla pacjenta drogi rozpamiętywania, konfrontacji z negatywnymi uczuciami, możliwy jest etap trzeci, polegający na odbudowie związków społecznych i powrocie do normalnego życia. Dopiero po odzyskaniu siebie, pacjent może odzyskać kontakt z innymi, a także nadać swojemu życiu sens. Kontakt z psychoterapeutą stanowi podstawę tej zmiany.

ODDZIAŁYWANIA TERAPEUTYCZNE WOBEC DZIECI

W zależności od wieku dziecka stosuje się stosowną formę psychoterapii, pamiętając zawsze o konieczności zapewnienia poczucia bezpieczeństwa jako warunku pracy terapeutycznej. Z tego powodu praca terapeutyczna powinna obejmować dziecko wraz z jego opiekunem lub rodziną. Dotyczy to szczególnie małych dzieci. Psychoterapia nastawiona jest zawsze na odbudowanie poczucia bezpieczeństwa oraz odbudowanie uszkodzonej więzi. Materiałem psychoterapii może być wspólna zabawa. Gdy mamy do czynienia ze starszym dzieckiem i możliwa jest rozmowa, zwraca się uwagę również na zbudowanie poczucia bezpieczeństwa i dopiero wtedy odpamiętanie urazu i odreagowanie związanych z tym uczuć. Psychoterapeuta zwraca uwagę na pracę nad doświadczanym przez dziecko odwróceniem roli w relacjach z wykorzystującym je emocjonalnie rodzicem.

PSYCHOTERAPIA GRUPOWA DLA OFIAR PRZEMOCY

W sytuacji kryzysu, w jakim znajduje się człowiek doznający przemocy, niekwestionowana jest rola wsparcia społecznego. Takie wsparcie może dawać grupa osób z podobnymi doświadczeniami. Grupy wsparcia dla ofiar przemocy mają różny charakter: mogą być otwarte i mało ustrukturowane, nastawione na odreagowanie i radzenie sobie z negatywnymi uczuciami, mogą zawierać elementy psychoedukacji, być skoncentrowane na uczeniu radzenia sobie w życiu. Wszystkie one nastawione są na wzajemne wsparcie w grupie, w której uczestnictwo daje poczucie bezpieczeństwa, zmniejsza izolację, pomaga odbudować więzi z innymi. Grupy terapeutyczne stanowią miejsce do przepracowania objawów pourazowych. Uczestnik grupy terapeutycznej powinien być gotowy do rekonstrukcji historii urazu w grupie, w której toczy się praca nad przekształcaniem traumatycznych wspomnień. Kolejnym etapem leczenia jest odbudowanie związków i projektowanie swojej przyszłości.

TERAPIA RODZINY Z PRZEMOCĄ

W sytuacji wysokiej motywacji do zmiany i przy odpowiedniej kwalifikacji do terapii, praca z rodziną z przemocą może przynieść dobre efekty terapeutyczne dla wszystkich jej członków. Terapia rodziny z przemocą składa się z 6 etapów.

NAWIĄZANIE KONTAKTU Z RODZINĄ

Celem tego etapu jest:

  • wzajemne poznanie się rodziny i terapeutów
  • wytworzenie wewnętrznej motywacji u członków rodziny
  • wprowadzenie wątpliwości odnośnie silnego przeświadczenia członków rodziny, że zmiana destruktywnej sytuacji jest niemożliwa

Podstawową metodą na tym etapie jest prowadzenie rozmów w taki sposób, aby rodzina uznała, że terapeuci chcą wszystkich poznać, wysłuchać, zrozumieć i pomóc. W terapii rodzinnej zazwyczaj istnieje wspólny cel terapeuty i pacjenta (tym pacjentem jest rodzina), którym jest ustąpienie objawów. Sprawca przemocy w rodzinie powinien potraktować terapię rodzinną jako taką, która jest też jego wyborem. Stanie się to wtedy, gdy uzna, że psychoterapia leży w jego interesie. W tym etapie ważne jest to, aby rodzina przyjęła jako warunek konieczny, że współpraca terapeutyczna oznacza brak zgody na przemoc.

OPISANIE PROBLEMÓW RODZINY

Celem tego etapu jest stworzenie wiarygodnego, dokładnego, szczegółowego opisu zajść związanych z przemocą zarówno przeszłych, jak i aktualnych gdyż:

  • samo podzielenie się doznaną krzywdą zazwyczaj przynosi ulgę
  • stanowi akt zarejestrowania przemocy
  • poprzez szczegółowy opis dociera się do różnych informacji
  • osoby poszkodowane np. dzieci mogą mieć uczucie, że ktoś spoza rodziny wie co się działo, jaka krzywda je spotkała. Osoba stosująca przemoc wie, że to, co robiła, zostało ujawnione, oraz że otwarta rozmowa na ten temat będzie kontynuowana
  • zostaje opisany impas rodziny, bezradność jej członków, wieloletnie tolerowanie zachowań przemocowych, oraz ogromne lub nieodwracalne następstwa

Powinno dojść do wysłuchania relacji członków rodziny w obecności osoby, która tę przemoc stosuje.

UZGADNIANIE WARUNKÓW TERAPII RODZINNEJ

Celem tego etapu jest przyjęcie przez rodzinę, a w szczególności przez sprawcę:

  • oceny przemocy jako zachowań szkodliwych i niedopuszczalnych
  • założenia, że zachowania związane ze stosowaniem przemocy nie polegają na utracie kontroli, lecz przeciwnie – są formą sprawowania skutecznej kontroli. Osoba stosująca przemoc powinna przyjąć do wiadomości, że są to działania świadome, że posiada kontrolę nad swoimi impulsami i potrafi w różnych innych sytuacjach zachować się nie agresywnie
  • warunku koniecznego, że dalsza terapia jest możliwa jedynie wówczas, gdy przemoc w rodzinie ustanie

Trzeba pamiętać, że przemoc w rodzinie często idzie w parze z uzależnieniem od alkoholu, z podobnymi wzorcami z przeszłości, z trudnościami socjalnymi, biedą, bezrobociem, niskim statusem społecznym, związaną z tym izolacją dzieci. Dlatego często same rozmowy nie wystarczą. Terapeuci podejmują niekiedy działania interwencyjne. Wymaga to wydolności zespołu terapeutycznego do współpracy z sądem i innymi instytucjami. Rodzina musi mieć pewność, że terapeuci są gotowi poinformować sąd w sytuacji, gdy znów dojdzie do przestępstwa, jakim jest znęcanie się nad drugim człowiekiem.

KONTYNUACJA TERAPII

Celem etapu jest pogłębienie omawianych problemów poprzez:

  • analizowanie przeszłości rodziny, wzorców generacyjnych, osobistych doświadczeń rodziców, ich relacji małżeńskiej
  • przypominanie członkom rodziny, że nie wyrażają zgody na przemoc
  • ukazywanie mechanizmu, w jaki sposób rodzice wikłają swoje dzieci w to, aby stanowiły ich „drużynę” we wzajemnej walce, której wcale nie chcą zakończyć
  • uświadomienie, w jaki sposób przejmowana przez dzieci odpowiedzialność za bezpieczeństwo matki i istnienie rodziny jako całości zmienia ich widzenie świata
  • podtrzymanie pozytywnej zmiany w zachowaniu osoby, która wcześniej była sprawcą przemocy.

Celem terapii rodzinnej jest wytworzenie nawyku w rodzinie do prowadzenia rozmowy, w której:

  • opinie wszystkich członków rodziny są szanowane
  • osoba, która mówi jest słuchana i inni starają się ją zrozumieć
  • wypowiadane są zdania, których dotąd wypowiedzieć nie było wolno
  • dzieci zostają dopuszczone do głosu, wysłuchane i nic im nie grozi, jeśli powiedzą to co myślą. Uczą się wyrażać wprost swoje odczucia
  • dzieci przestają być obiektami do odreagowywania napięć
  • prezentowane są różnice zdań pomiędzy członkami rodziny, ale nie przeradzają się one w agresywny konflikt

TOWARZYSZENIE RODZINIE W POSZUKIWANIU NOWYCH ROZWIĄZAŃ

Celem tego etapu jest praca nad znalezieniem i utrwaleniem nowych wzorców relacji, gdy ustanie przemoc.

ZAKOŃCZENIE TERAPII

W tej fazie pracy może dojść do rozstania z rodziną lub przeformułowania celu dalszych spotkań terapeutycznych. Wszystkie wymienione sposoby terapii wobec ofiar przemocy dążą do odbudowania poczucia bezpieczeństwa tych osób i poczucia kontroli, dzięki czemu odzyskują one poczucie własnej wartości i pozbywają się dotkliwych objawów. Jednak nieuchronne w terapii jest przejście przez etap analizy doświadczeń urazowych po to, aby się od nich uwolnić. Dopiero wtedy możliwe jest zbudowanie satysfakcjonujących relacji społecznych.


W centrum „Amygdala” oferujemy diagnozę psychologiczną i psychoterapię dzieci, młodzieży i dorosłych. Osoby zainteresowane umówieniem konsultacji zapraszamy do kontaktu: 535-021-194


  • 0

Zaburzenie Reaktywnego Przywiązania

Tags : 

Reaktywne zaburzenie przywiązania może rozwinąć się, gdy dziecko nie otrzymuje odpowiedniego poczucia bezpieczeństwa i opieki od rodziców/opiekunów. Istotną cechą jest to, że dziecko wykazuje nieobecny lub słabo rozwinięty poziom przywiązania do osób sprawujących opiekę nad nim w porównaniu z tym, co jest normalne lub oczekiwane. Na przykład bardzo małe dziecko rzadko lub w minimalnym stopniu zwraca się do rodziców o wsparcie, ochronę lub opiekę. Nie istnieją przyczyny neurobiologiczne lub medyczne, które mogłyby wytłumaczyć niezdolność dziecka do nawiązania bezpiecznego kontaktu z rodzicami lub opiekunami. Ze względu na ograniczoną opiekę i pielęgnację podczas wczesnego rozwoju (np. Zaniedbanie) pojawia się zaburzenie reaktywnego przywiązania.

Dzieci z reaktywnym zaburzeniem przywiązania:

  • radzą sobie ze swoimi emocjami niezależnie
  • nie szukają u rodziców/ opiekunów wsparcia, opieki lub ochrony
  • nie są zainteresowane zabawami, w których ważna jest interakcja z innymi dziećmi
  • nie zadają pytań
  • reagują negatywnie na próbę pocieszenia np. są zdezorientowane, zdystansowane lub mogą odmówić przytulenia się do osoby dorosłej

Dzieci z reaktywnym zaburzeniem przywiązania mogą wykazywać zmniejszone lub nieobecne wyrażanie pozytywnych emocji podczas interakcji z rodzicami/opiekunami (np. nie uśmiechają się). Mogą mieć trudności z regulowaniem niepokojących je emocji, co powoduje że przejawiają one wzorce negatywnych emocji, takich jak strach, smutek lub drażliwość w przypadkach, w których jest to nieuzasadnione. Zaburzenie reaktywnego przywiązania diagnozuje się u dzieci, które ukończyły co najmniej 9 miesięcy.


W centrum „Amygdala” , oferujemy diagnozę psychologiczną i psychoterapię. Osoby zainteresowane umówieniem terminu konsultacji zapraszamy do kontaktu: 535-021-194


  • 0

Analiza Zachowania

Tags : 

Zmiana zachowania wymaga zrozumienia przyczyn zachowania, które chcemy zmienić. Analiza łańcuchowa zachowania pomaga w zrozumieniu łańcucha zdarzeń prowadzących do konkretnych zachowań, które po nich następują.

ANALIZA ŁAŃCUCHOWA

Każde zachowanie można zrozumieć jako serię powiązanych ze sobą elementów, które łączą się jak „ogniwa łańcucha”, ponieważ następują jeden po drugim, a każdy z nich prowadzi do kolejnego. Analiza łańcuchowa składa się z serii pytań (np. co się stało przedtem, a co potem) służących do rozłączenia tych ogniw. Celem analizy łańcuchowej jest ustalenie, na czym polega problem (np. spóźnianie się do pracy), co go wywołuje, czemu on służy, co utrudnia rozwiązanie problemu i jakie dostępne środki mogą pomóc w jego rozwiązaniu.

Analiza łańcuchowa składa się z 8 kroków. Kroki 1-5 służą zrozumieniu problemu. Kroki 6-8 dotyczą zmiany zachowania problemowego.

  1. Co dokładnie było zachowaniem problemowym?
  2. Jakie zdarzenie zapoczątkowało łańcuch zdarzeń (zdarzenie pobudzające)?
  3. Jakie czynniki podatności występowały w danym dniu?
  4. Jaki łańcuch wydarzeń, ogniwo po ogniwie, doprowadził od zdarzenia pobudzającego do zachowania problemowego?
  5. Jakie były następstwa tego zachowania?
  6. Zidentyfikuj umiejętne zachowania, którymi można zastąpić problemowe ogniwa w łańcuchu i w ten sposób zmniejszyć prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia tego zachowania.
  7. Opracuj plany profilaktyki mające na celu zmniejszenie podatności na zdarzenia pobudzające i uruchomienie łańcucha.
  8. Napraw negatywne następstwa, jakie zachowania problemowe miały na innych ludzi i na ciebie.

ANALIZA BRAKUJĄCYCH OGNIW

Analiza brakujących ogniw to seria pytań, które mają pomóc w ustaleniu, co stanęło na drodze skutecznego zachowania. Jej celem jest pokazanie, gdzie w łańcuchu zdarzeń wydarzyło się coś, co kolidowało ze skutecznym zachowaniem, kiedy było ono potrzebne lub oczekiwane.

Oczekiwane zachowania to te, na które się zgodziliśmy (np. punktualne przychodzenie do pracy), które zostały nam polecone, które zaplanowaliśmy. Potrzebne zachowania to umiejętne postępowanie, które stanowi skuteczną reakcję w konkretnej sytuacji lub w odniesieniu do konkretnych problemów.

Analiza brakujących ogniw i rozwiązywanie problemów pomagają, gdy problem polega na tym, że nie wiemy jakie zachowanie jest oczekiwane lub potrzebne, nie mamy ochoty zrobić tego, co jest oczekiwane lub potrzebne. Analiza brakujących ogniw wraz z analizą łańcuchową mogą być przydatne w zrozumieniu problemu, kiedy wiemy, jakie zachowanie jest skuteczne, ale mimo to go nie przejawiamy.

By wykonać analizę brakujących ogniw odpowiedz na pytania:

  1. Czy wiedziałeś/wiedziałaś, jakie skuteczne zachowanie jest potrzebne lub oczekiwane? Co stanęło na przeszkodzie zdobycia takiej wiedzy?
  2. Czy chciałeś/chciałaś zrobić to, co jest potrzebne lub oczekiwane?
  3. Czy pomyślałeś/pomyślałaś o zrobieniu tego, co jest potrzebne lub oczekiwane?
  4. Co stanęło na przeszkodzie, żeby od razu zrobić to, co jest potrzebne lub oczekiwane?

W centrum „Amygdala” , oferujemy diagnozę psychologiczną i psychoterapię. Osoby zainteresowane umówieniem terminu konsultacji zapraszamy do kontaktu: 535-021-194


  • 0

Uzależnienie

Tags : 

Substancje psychoaktywne zniekształcają myślenie, spostrzeganie, pamięć lub pewne połączenia tych zdolności. Uzależnienie fizyczne to sytuacja, w której organizm człowieka nie jest w stanie normalnie funkcjonować bez określonej substancji aktywnej. Brak uzależniającej substancji w organizmie może prowadzić do zespołu odstawienia, czyli do objawów fizycznych obejmujących nudności, ból, dreszcze, drażliwość i nadciśnienie. Natomiast uzależnienie psychiczne to przekonanie, że środek (lek, narkotyk) jest niezbędny do podtrzymania dobrostanu emocjonalnego i psychicznego. Istnieje kilka grup substancji aktywnych, które mogą prowadzić do uzależnienia.


STYMULANTY

Stymulanty to środki pobudzające funkcjonowanie układu nerwowego, należą do nich:

  • amfetamina
  • kokaina- naturalny narkotyk pozyskiwany z liści koki
  • nikotyna- aktywny składnik tytoniu
  • kofeina- łagodny stymulant obecny w kawie, herbacie i kilku innych substancjach pochodzenia roślinnego

DEPRESANTY

Do grupy depresantów należą:

  • barbiturany- środki silnie uspokajające
  • benzodiazepiny- leki obniżające poziom lęku i łagodzące odczuwanie stresu

ALKOHOL


OPIATY I OPOIDY

Opiaty to środki tłumiące odczuwanie bólu. Spowalniają reakcje układu nerwowego, mogą wchodzić w niebezpieczne interakcje z alkoholem i depresantami. Do tej grupy należy:

  • opium- substancja otrzymywana z maku lekarskiego
  • morfina- środek narkotyczny otrzymywany z opium, stosowany w leczeniu silnego bólu
  • heroina- silnie uzależniający środek narkotyczny otrzymywany z opium

PSYCHODELIKI

Psychodeliki to substancje psychoaktywne wywołujące fałszywe wrażenia zmysłowe, zaburzające spostrzeganie rzeczywistości. Należą do nich:

  • LSD- silny syntetyczny psychodelik, który otrzymuje się laboratoryjnie z pasożytniczego grzyba, sporyszu.
  • Fencyklidyna (PCP)- syntetyczny środek psychoaktywny obecnie stosowany jako weterynaryjny lek uspokajający o działaniu pobudzającym, hamującym, uspokajającym lub halucynogennym.
  • MDMA (Ecstasy)- „dopalacz” o działaniu stymulującym i halucynogennym
  • Meskalina- naturalny psychodelik otrzymywany z pędów kaktusa pejotl
  • Psylocybina- naturalny psychodelik obecny w niektórych gatunkach grzybów

MARIHUANA

Łagodny psychodelik (potocznie nazywany „ziołem” lub „trawką”) otrzymywany z liści i kwiatów pewnego gatunku konopi.


W centrum „Amygdala” terapeutą prowadzącym terapię uzależnień jest Sobiesław Zakrzewski. Osoby zainteresowane umówieniem konsultacji zapraszamy do kontaktu: 535-021-194.


  • 0

Psychoterapia Gestalt

Tags : 

PRACA NAD EMOCJAMI W PSYCHOTERAPII GESTALT

Zdrowie utożsamiane jest w podejściu Gestalt przede wszystkim z posiadaniem zdolności do samoregulacji, z umiejętnością udzielania sobie samemu wsparcia, w razie potrzeby korzystania ze wsparcia społecznego. Decydującą rolę w budowaniu właściwego funkcjonowania przypisuje się procesowi elastycznego i twórczego przystosowywania się do wymagań sytuacji, przy zachowaniu autentycznego kontaktu z samym sobą- własnymi doznaniami, doświadczeniami oraz środowiskiem. Choroba wiąże się z usztywnieniem reakcji, ze stosowaniem nieadaptacyjnych schematów reagowania emocjonalnego i behawioralnego, z utratą kontaktu z własnymi doświadczeniami i z otoczeniem. Unikanie kontaktu uniemożliwia osobie realizację potrzeb i powrót do stanu równowagi.

Jednym z ważnych elementów terapii Gestalt jest praca skoncentrowana na emocjach. Zachęca się w niej do przeżywania emocji i ich ekspresji, do lepszego poznania i akceptacji odczuć, w celu uwolnienia się od zaprzeczania im, zniekształcania ich lub ich tłumienia. Terapia ta uczy korzystania z drogowskazów, jakimi są stany emocjonalne. Ważną rolę w tym procesie odgrywa kontaktowanie się z własną złością, uczenie się akceptowania jej i zamiana na element twórczy w życiu, zamiast dotychczasowego tłumienia jej. Pracy nad emocjami towarzyszy praca z wykorzystaniem doświadczeń z poziomu ciała oraz werbalizacji. W podejściu Gestalt wykorzystuje się metodę eksperymentu- kiedy to psychoterapeuta w raz z pacjentem próbuje doprowadzić do zmiany utartych schematów postrzegania, myślenia, reagowania, a także regulowania emocji- zachęca do poznania i wypróbowania nowych form postrzegania, myślenia i reagowania.


W centrum „Amygdala” psychoterapeutą pracującym w nurcie psychoterapeutycznym Gestalt jest Monika Bar. Osoby zainteresowana umówieniem konsultacji zapraszamy do kontaktu pod numerem: 535-021-194


  • 0

Teoria Biospołeczna

Tags : 

Terapia Dialektyczno- Behawioralna (DBT) opiera się na teorii biospołecznej funkcjonowania osobowości. Zgodnie z jej głównym założeniem, osobowość z pogranicza (Borderline) jest przede wszystkim dysfunkcją systemu regulacji emocji; jest rezultatem nieprawidłowości biologicznych w połączeniu z pewnymi dysfunkcjami środowiska, a także ich interakcji w czasie. Unieważniające środowiska w okresie dzieciństwa przyczyniają się do rozwoju dysregulacji emocji; nie umieją one także nauczyć dziecka sposobów nazywania i regulacji emocji, tolerancji na cierpienie emocjonalne oraz tego, kiedy powinno ufać swoim reakcjom emocjonalnym jako odzwierciedleniu prawomocnych interpretacji zdarzeń.

Osoby dorosłe z zaburzeniem osobowości typu Borderline przyswajają sobie charakterystyczne cechy środowiska unieważniającego. Mają zatem skłonność do unieważniania własnych przeżyć emocjonalnych oraz poszukiwania u innych adekwatnego odzwierciedlenia rzeczywistości zewnętrznej. Reakcja wstydu- charakterystyczna reakcja na niedające się kontrolować negatywne emocje u osób z zaburzeniem osobowości typu Borderline- jest naturalnym rezultatem dorastania w środowisku społecznym, które „zawstydza” osoby okazujące emocjonalną podatność na zranienie.

Dysregulacja emocjonalna jest spowodowana wysoką emocjonalną podatnością na zranienie w połączeniu z niezdolnością do regulacji emocji. Trudności te mają swoje źródło w predyspozycjach biologicznych, które zaostrzają określone doświadczenia środowiskowe.

Charakterystyczne cechy emocjonalnej podatności na zranienie obejmują dużą wrażliwość na bodźce emocjonalne, intensywność emocjonalną i powolny powrót do emocjonalnego poziomu wyjściowego. „Duża wrażliwość” oznacza, że osoba osoba szybko reaguje i ma niski próg reakcji emocjonalnych, to znaczy niewiele trzeba, by wywołać reakcję emocjonalną. Zdarzenia, które nie będą zaprzątać uwagi innych ludzi, przypuszczalnie zaniepokoją osobę emocjonalnie podatną na zranienie.

Przyczyny biologiczne zaburzenia osobowości typu Borderline mogą być różne: od wpływów genetycznych, poprzez niekorzystne zdarzenia w okresie płodowym, po środowiskowe oddziaływania na rozwój mózgu i układu nerwowego w okresie wczesnego dzieciństwa. Coraz więcej dowodów przemawia za tym, że stres środowiskowy doświadczany przez matkę w okresie ciąży może mieć szkodliwy wpływ na późniejszy rozwój dziecka.

Unieważniające środowisko to takie otoczenie, w którym komunikaty o osobistych przeżyciach spotykają się z niekonsekwentnymi, niewłaściwymi i skrajnymi reakcjami. Wyrażanie prywatnych przeżyć nie jest uprawomocniane; jest natomiast często karane lub trywializowane. Doświadczanie bolesnych emocji, jak również czynniki, które osobie przeżywającej emocje wydają się przyczynowo związane z cierpieniem emocjonalnym, są lekceważone. Interpretacje osoby dotyczące jej zachowania, w tym doświadczanie zamiarów i motywacji związanych z zachowaniem, są odrzucane.

Unieważnienie ma dwie podstawowe cechy. Po pierwsze, wskazuje ono osobie, że myli się ona zarówno w swym opisie, jak i analizach własnych przeżyć, w szczególności w ujmowaniu tego, co wywołuje jej emocje, przekonania i działania. Po drugie, przypisuje ono jej przeżycia społecznie nieakceptowanym cechom charakterystycznym lub cechom osobowości. Środowisko może upierać się, że osoba czuje coś, czego, jej zdaniem, ona nie czuje, lubi lub woli coś, czego, jej zdaniem, ona nie lubi, albo zrobiła coś, czego, jej zdaniem, nie zrobiła. Negatywne formy wyrażania emocji mogą być przypisywane takim cechom, jak skłonność do przesadnego reagowania, nadwrażliwość, zniekształcone spostrzeganie zdarzeń czy niezdolność do przyjęcia pozytywnej postawy. Pozytywne formy wyrażania emocji, przekonania, plany, działania mogą być w podobny sposób unieważniane przez przypisywanie ich brakowi roztropności, naiwności, nadmiernej idealizacji czy niedojrzałości. Osobiste przeżycia i formy ekspresji emocjonalnej nie są uważane za uprawnione reakcje na zdarzenia.

Emocjonalnie unieważniające środowiska są nietolerancyjne wobec przejawów negatywnych emocji. Komunikowana postawa unieważniającego środowiska przypomina pogląd: „poradzisz sobie o własnych siłach, bez żadnej pomocy z zewnątrz”; jest to przekonanie, że każda osoba, która wystarczająco się stara, może tego dokonać. Indywidualna sprawność i osiągnięcia są wysoko cenione, przynajmniej w odniesieniu do kontrolowania emocjonalnej ekspresyjności i ograniczania wymagań wobec środowiska.

Konsekwencje unieważniających środowisk są następujące. Po pierwsze, z powodu nieuprawomocniania ekspresji emocjonalnej unieważniające środowisko nie uczy dziecka nazywania emocji, w sposób zgodny z normą obowiązującą w jego szerszej grupie społecznej. Ponieważ problemy emocjonalnie podatnego na zranienie dziecka nie są dostrzegane, niewiele wysiłku wkłada się w próby rozwiązania problemów. Każe się dziecku kontrolować swoje emocje, zamiast uczyć je, jak właściwie to robić. Po drugie, w wyniku przeceniania łatwości rozwiązywania problemów życiowych środowisko nie uczy dziecka znoszenia dolegliwości psychicznych ani formułowania realistycznych celów i oczekiwań. Po trzecie, przez niekonsekwentne karanie z powodu wyrażania komunikatów o negatywnych emocjach i sporadyczne nagradzanie przejawów skrajnych lub spotęgowanych emocji środowisko uczy dziecko oscylowania między emocjonalnym zahamowaniem a skrajnymi stanami emocjonalnymi. Środowisko takie nie umie nauczyć dziecka, kiedy ma ono ufać swoim reakcjom emocjonalnym i poznawczym jako odzwierciedleniu prawomocnych interpretacji indywidualnych i sytuacyjnych zdarzeń. Unieważniające środowisko uczy dziecko aktywnego unieważniania własnych przeżyć i poszukiwania w swoim środowisku społecznym wskazówek, jak ma myśleć, czuć i działać.

Istnieją 3 rodzaje unieważniających rodzin: rodzina chaotyczna, rodzina doskonała, i rodzina typowa. W rodzinie chaotycznej mogą występować problemy z nadużywaniem substancji psychoaktywnych, problemy finansowe lub rodzice, którzy dużo czasu spędzają poza domem. Potrzeby dzieci w takiej rodzinie lekceważy się i w konsekwencji unieważnia.

W rodzinie doskonałej rodzice nie potrafią tolerować przejawów negatywnych emocji u swoich dzieci. Taka postawa może wynikać z takich przyczyn, jak stresująca praca, niezdolność do tolerowania negatywnych emocji lub egoizmu.

Skłonność pacjentów z zaburzeniem osobowości typu Borderline do powstrzymywania reakcji emocjonalnych, lub do podejmowania takich prób, może przyczynić się do braku silnego poczucia tożsamości. Odrętwienie związane z zahamowanymi emocjami jest często odbierane jako pustka.


Pragniemy poinformować, że w styczniu 2020 roku rusza grupa- trening umiejętności DBT. Informacje i zapisy pod numerem telefonu: 664-421-740


  • 0

Cele Treningu Umiejętności DBT

Tags : 

Ogólnym celem treningu umiejętności DBT jest udzielenie pacjentom pomocy w zmianie wzorców behawioralnych, emocjonalnych, poznawczych i interpersonalnych związanych z problemami życiowymi. Cele są odpowiedzią na pytania: „Jakie korzyści może przynieść trening umiejętności?”, „Jakie zachowania chcę zredukować, a jakie rozwinąć?”.

ZACHOWANIA DO REDUKCJI

Ulotka UMIEJĘTNOŚCI OGÓLNE 1 pomaga określić cele, które chcemy osiągnąć za pomocą treningu umiejętności. Pierwszą grupą celów są zachowania do redukcji. W ulotce zostały zaproponowane przykładowe cele:

  • nieuważność, pustka, oderwanie od siebie i innych, przyjmowanie osądzającej postawy
  • konflikt interpersonalny i stres, samotność
  • brak elastyczności, trudności ze zmianą
  • chwiejne i skrajne emocje, zachowania zależne od nastroju, trudności w regulowaniu emocji
  • zachowania impulsywne, trudności z akceptacją istniejącej rzeczywistości, uzależnienie.

Na dole strony jest miejsce na wpisanie swoich własnych celów związanych z zachowaniami do redukcji.

UMIEJĘTNOŚCI DO ROZWINIĘCIA

Druga część ulotki zawiera przykłady umiejętności do rozwinięcia oraz miejsce na wpisanie swoich własnych pomysłów związanych z umiejętnościami, jakie chcemy rozwijać.

Umiejętności związane z uważnością

Dzięki umiejętnościom związanym z uważnością możemy skupić się na chwili obecnej, koncentrując się za równo na tym, co dzieje się w nas samych, jak i na tym, co zachodzi na zewnątrz, wokół nas. Na umiejętności związane z uważnością składają się:

  • podstawowe umiejętności związane z uważnością (umiejętności „co” i „jak”), które pokazują, jak obserwować rzeczywistość i doświadczyć jej takiej, jaka jest, jak przyjmować mniej osądzającą postawę i żyć w danej chwili, łącząc to ze skutecznością
  • umiejętności związane z uważnością z perspektywy duchowej (mądry umysł z perspektywy duchowej i praktykowanie miłującej dobroci), które skupiają się na przeżywaniu rzeczywistości i rozwijaniu poczucia wolności
  • zręczne środki: równoważenie działania i bycia
  • Mądry umysł przez podążanie drogą środkową.

Umiejętności związane ze skutecznością interpersonalną

Dzięki umiejętnościom związanym ze skutecznością interpersonalną możemy podtrzymać i poprawić relacje z bliskimi nam ludźmi i osobami nieznajomymi. Na umiejętności związane ze skutecznością interpersonalną składają się:

  • podstawowe umiejętności związane ze skutecznością interpersonalną, które pokazują jak radzić sobie w sytuacjach konfliktowych, w sposób który pozwala zachować szacunek do siebie oraz sympatię i szacunek innych osób
  • budowanie relacji i kończenie relacji destrukcyjnych, które pozwalają znaleźć potencjalnych przyjaciół i podtrzymać pozytywne relacje z innymi, oraz zakończyć destrukcyjne relacje
  • podążanie drogą środkową, pomaga znaleźć równowagę pomiędzy akceptacją a zmianą w nas samych i w naszych relacjach z innymi.

Umiejętności związane z regulacją emocji

Regulacja emocji obejmuje zwiększenie kontroli nad emocjami oraz zmianę poziomu odczuwania negatywnych emocji. Na umiejętności związane z regulacją emocji składają się:

  • rozumienie i nazywanie emocji
  • zmiana reakcji emocjonalnych, która pozwala zmniejszyć intensywność bolesnych emocji (gniewu, smutku, wstydu itp) oraz zmienić sytuacje, które wywołują bolesne emocje
  • zmniejszanie podatności na emocjonalny umysł- umiejętności te pozwalają zmniejszyć podatność na przeżywanie skrajnych lub bolesnych emocji
  • opanowanie trudnych emocji- dzięki tym umiejętnościom możemy zaakceptować bieżące emocje i poradzić sobie ze skrajnymi emocjami.

Umiejętności związane z tolerancją na dolegliwości psychiczne

Tolerancja na dolegliwości psychiczne to zdolność znoszenia i przetrwania kryzysów bez pogarszania sytuacji. Umiejętności te pokazują, jak zaakceptować życie i w pełni się w nie zaangażować. Na umiejętności związane z tolerancją na dolegliwości psychiczne składają się:

  • umiejętności przetrwania kryzysu, które pozwalają znosić bolesne zdarzenia, impulsy i emocje, kiedy nie potrafimy od razu poprawić sytuacji
  • umiejętności związane z akceptacją rzeczywistości, które umożliwiają ograniczenie cierpienia przez zaakceptowanie rzeczywistości
  • umiejętności, kiedy kryzysem jest uzależnienie, które pomagają uwolnić się od uzależnienia i żyć w abstynencji.

MOŻLIWE SPOSOBY PODCHODZENIA DO DOWOLNEGO PROBLEMU

Możliwości reagowania na ból są ograniczone. Są tylko 4 rzeczy, które możemy zrobić, kiedy przytrafi nam się w życiu bolesny problem: możemy go rozwiązać, zmienić swoje uczucia w związku z nim, znosić go lub trwać w nieszczęściu (a może nawet pogorszyć sytuację).

Rozwiązanie problemu to próba znalezienia sposobu na zakończenie lub zmianę sytuacji problemowej. W rozwiązywaniu problemów mogą pomóc umiejętności DBT związane z regulacją emocji oraz skutecznością interpersonalną.

Przykład: Jeśli cierpienie ma swoje źródło w konflikcie małżeńskim, jednym z rozwiązań mogłoby być unikanie spędzania czasu ze współmałżonkiem; innym sposobem byłoby uzyskanie rozwodu i zerwanie związku; ewentualnie można zwrócić się do terapeuty małżeńskiego i zmienić relację tak, aby konflikt został rozwiązany.

Przykład: Jeśli problemem jest to, że boimy się latać samolotem, można rozwiązać ten problem przez unikanie latania; ewentualnie można znaleźć ośrodek terapeutyczny zajmujący się redukowaniem strachu przed lataniem.

Drugim sposobem reagowania na ból jest zmiana naszych reakcji emocjonalnych na niego. Możemy pracować nad regulowaniem reakcji na problem lub znaleźć sposób przekształcenia doświadczeń negatywnych w pozytywne. W tym wypadku pomogą nam umiejętności DBT związane z regulacją emocji i uważnością.

Jeśli nie możemy rozwiązać problemu, który jest źródłem cierpienia, i nie potrafimy przejmować się nim w mniejszym stopniu, możemy złagodzić dolegliwości psychiczne związane tym problemem. W tym przypadku pomogą nam umiejętności DBT związane z tolerancją na dolegliwości psychiczne oraz te związane z uważnością.


Pragniemy poinformować, że w styczniu 2020 roku rusza grupa- trening umiejętności DBT. Informacje i zapisy pod numerem telefonu: 664-421-740


  • 0

Trening umiejętności DBT

Tags : 

Głównym celem terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT) jest zastąpienie nieskutecznych zachowań reakcjami skutecznymi. Celem treningu umiejętności DBT jest udzielenie osobie pomocy w zdobyciu potrzebnych zdolności. Są cztery odrębne moduły treningu umiejętności: uważność, skuteczność interpersonalna, regulacja emocji i tolerancja na dolegliwości psychiczne.

Standardowo trening umiejętności prowadzi się w grupach liczących 6-8 uczestników plus 2 osoby prowadzące raz w tygodniu przez 2,5 godziny (2 godziny z młodzieżą). Uczestnicy odbywają jeden pełny cykl treningu umiejętności w ciągu 6 miesięcy.

Moduł skuteczności interpersonalnej koncentruje się na tym, w jaki sposób pacjenci mogą zmniejszyć swój ból i cierpienie, wchodząc w skuteczne interakcje. Moduł regulacji emocji zakłada, że chociaż sytuacja może powodować ból i cierpienie, reakcje osoby również mogą się zmienić. Moduł tolerancji na dolegliwości psychiczne zakłada, że chociaż pojawia się wiele bólu i cierpienia, można je znieść oraz zaakceptować i przeżyć swoje życie mimo problemów.

Terapia i trening umiejętności DBT są skuteczne u osób:

  • z diagnozą zaburzeń osobowości (np. Borderline)
  • z diagnozą zaburzenia stresowego pourazowego (PTSD)
  • z diagnozą zaburzeń psychicznych ( zaburzenia lękowe, odżywiania się, zaburzenia nastroju)
  • zgłaszających myśli i próby samobójcze
  • stosujących zachowania autodestrukcyjne (np. rozdrapywanie ran)
  • doświadczających przemocy lub przemocy w rodzinie
  • doświadczających nasilonych emocji tj. wstyd, poczucie winy, wrażliwość na krytykę, gniew, zazdrość, poczucie osamotnienia, powstrzymywana żałoba, poczucie smutki, nadmierny smutek, strach

WYTYCZNE TERAPEUTYCZNE TRENINGU UMIEJĘTNOŚCI

Uczestnicy, który porzucają trening umiejętności, nie są wykluczeni z treningu umiejętności. Tylko osoby, które opuszczą cztery zaplanowane sesje treningu umiejętności z rzędu, zostają wykluczone z terapii i nie mogą ponownie do niej przystąpić przez okres ujęty w kontrakcie terapeutycznym.

Uczestnicy grupowego treningu umiejętności wzajemnie się wspierają. Do wzajemnego udzielania sobie wsparcia zalicza się: zachowanie poufności, regularne uczęszczanie na sesje, ćwiczenie umiejętności DBT między sesjami, uprawomocnianie, udzielanie niekrytycznych informacji zwrotnych oraz gotowość do przyjęcia pomocy.

Uczestnicy, którzy mają się spóźnić na sesję lub ją opuścić, powiadamiają o tym z wyprzedzeniem.

Uczestnicy nie namawiają innych do angażowania się w zachowania problemowe. Do zachowań problemowych należą: przychodzenie na sesje pod wpływem alkoholu lub narkotyków. Jeśli jednak alkohol lub narkotyki zostały już spożyte, pacjenci mają przyjść na sesję i zachowywać się jak osoby czyste i trzeźwe.

Uczestnicy, którzy przejawiają tendencje samobójcze lub cierpią na poważne zaburzenia, muszą jednocześnie uczestniczyć w terapii indywidualnej.

ZAŁOŻENIA TERAPII I TRENINGU DBT

Ludzie radzą sobie najlepiej jak mogą.


Ludzie chcą poprawy swojego stanu.


Ludzie muszą zmienić swoje reakcje behawioralne, jeśli ich życie ma być inne.


Ludzie muszą nauczyć się nowych zachowań. Nowe umiejętności behawioralne powinny być przećwiczone w tych sytuacjach, w których są potrzebne.


Wszystkie zachowania (działania, myśli, emocje) mają swoją przyczynę.


Ustalenie i zmiana przyczyn zachowania jest skuteczniejszym środkiem do zmiany niż osądzanie i obwinianie.

CELE BEHAWIORALNE TRENINGU UMIEJĘTNOŚCI

Powstrzymanie zachowań, które mogą zniweczyć ukończenie treningu umiejętności. Do tego typu zachowań należą zachowania autodestrukcyjne: np. odrywanie strupów tak, by zaczęły krwawić.


Nabywanie i utrwalanie umiejętności. Większość czasu na treningu umiejętności jest poświęcona nabywaniu i utrwalaniu umiejętności behawioralnych DBT: uważności, tolerancji na dolegliwości psychiczne, regulacji emocji i skuteczności interpersonalnej.


Redukowanie zachowań kolidujących z terapią.


Pragniemy poinformować, że w styczniu 2020 roku rusza grupa- trening umiejętności DBT. Informacje i zapisy pod numerem telefonu: 664-421-740


  • 0

Ocena Kliniczna i Diagnoza

Tags : 

Ocena kliniczna to procedura, w której trakcie psycholog, wykorzystując testy psychologiczne, obserwacje i wywiady, podsumowuje objawy i problemy pacjenta. Diagnoza kliniczna to proces dochodzenia do klasyfikacji objawów klienta według wytycznych jasno zdefiniowanych w takich klasyfikacjach jak DSM-5 czy ICD-10.

PODSTAWOWE ELEMENTY OCENY

Psycholog musi rozpoznać podstawowy problem, czyli główne objawy występujące u pacjenta i prezentowane przez niego zachowania. Psycholog szuka odpowiedzi na pytania czy jest to problem wywołany stresorem środowiskowym, takim jak rozwód lub utrata pracy, czy może jest to manifestacja jakiegoś poważniejszego i długotrwałego zaburzenia, od jak dawna dany stan trwa i jak klient radzi sobie z tym problemem, z jakiej pomocy korzystał do tej pory, czy występują oznaki zachowań autodestrukcyjnych, do jakiego stopnia problem wpływa na jakość pełnienia przez niego ról społecznych, czy zachowania klienta spełniają kryteria któregoś z wzorców opisanych w podręczniku diagnostycznym DSM-5? Właściwa ocena powinna zawierać obiektywny opis zachowania danej osoby. Jak zazwyczaj reaguje ona na innych ludzi? Czy w jej zachowaniu występuje nadmierne objadanie się lub picie? Czy prezentuje ona jakieś zauważalne deficyty, na przykład umiejętności społecznych? Do jakiego stopnia jej zachowanie jest dostosowane do sytuacji?

Ocena powinna zawierać opis wszelkich mających znaczenie trwałych cech osobowości klienta. Czy klient potrafi przyjąć oferowaną pomoc? Czy jest zdolny do autentycznego zaangażowania uczuciowego i czy jest w stanie przyjąć na siebie odpowiedzialność za dobro drugiego człowieka? Ważna jest także ocena kontekstu społecznego, w jakim klient funkcjonuje. Jakie czynniki stresogenne występują w jego życiu i na jakie wsparcie może on liczyć? Ocena powinna umożliwić psychologowi opracowywanie hipotez na temat zachowań klienta w przyszłości. Które zachowania należy zmienić w pierwszej kolejności i jakie metody terapii mogą być w tym najskuteczniejsze? Jak dużych zmian można się spodziewać po zastosowaniu konkretnej terapii?

RZETELNOŚĆ, TRAFNOŚĆ I STANDARYZACJA OCENY

Test lub pomiar psychologiczny, aby był skuteczny, musi być rzetelny. Rzetelność opisuje stopień, z jakim narzędzie pomiarowe daje taki sam wynik za każdym razem, gdy używane jest do oceny tej samej rzeczy. W kontekście klasyfikacji lub oceny psychologicznej rzetelność to stopień, w jakim narzędzie pomiaru jest zgodne w ocenie, że zachowanie danej osoby pasuje do konkretnej kategorii diagnostycznej. Test psychologiczny i system klasyfikacji muszą być trafne. Trafność to stopień, w jakim narzędzie pomiaru rzeczywiście mierzy to, do czego mierzenia zostało stworzone. Standaryzacja to proces stosowania, punktowania i interpretowania testu psychologicznego w konsekwentny, czyli standardowy, sposób.

RELACJA TERAPEUTYCZNA

Aby ocena psychologiczna dała jasny obraz zachowań i symptomów klienta, ten musi czuć się komfortowo podczas rozmowy z psychologiem. Osoba badana musi mieć przekonanie, iż badanie pomoże psychologowi w pełni zrozumieć jej problemy, a także musi wiedzieć, w jaki sposób testy zostaną przeprowadzone i jak zostaną włączone w proces oceny jej stanu zdrowia. Psycholog powinien wyjaśnić, jak będzie przebiegać ocena i w jaki sposób uzyskane w wyniku badania informacje pomogą stworzyć jasny obraz problemów danego klienta. Klient otrzymuje informację, że uczucia, przekonania, postawy i szczegóły z życia osobistego, którymi dzieli się on z psychologiem, zostaną użyte w odpowiedni sposób, będą objęte ścisłą tajemnicą.

OCENA PSYCHOSPOŁECZNA

Ocena psychospołeczna to uzyskanie realistycznego obrazu osoby badanej w interakcji z jej środowiskiem społecznym. Obraz taki zawiera istotne informacje o cechach osobowościowych klienta i aktualnym poziomie jego funkcjonowania, a także dane na temat stresorów, z jakimi styka się on w swoim życiu, oraz dotyczące zasobów, jakimi dysponuje. Jedną z metod służącą do przeprowadzenia oceny psychospołecznej jest wywiad.

Wywiad to na ogół osobista rozmowa z klientem, pod czas której psycholog uzyskuje informacje o różnych aspektach jego sytuacji, jego zachowaniu i osobowości. Jednym z przydatnych narzędzi oceny, jakimi dysponuje psycholog, jest bezpośrednia obserwacja charakterystycznych zachowań klienta. Głównym celem obserwacji jest poszerzenie wiedzy na temat funkcjonowania psychicznego danej osoby dzięki przyjrzeniu się jej wyglądowi i zachowaniom w różnych kontekstach. Wielu psychologów oprócz dokonywania obserwacji prosi klientów o pomoc w zbieraniu potrzebnych danych, zlecając im prowadzenie samoobserwacji, czyli obserwowanie oraz opisywanie własnych zachowań, myśli i odczuć w różnych sytuacjach.

TESTY PSYCHOLOGICZNE

Naukowo opracowane testy psychologiczne to wystandaryzowane zestawy procedur lub zadań służące do uzyskania przykładów zachowań osoby badanej. Reakcje badanego porównuje się z reakcjami innych osób o podobnych cechach demograficznych, zwykle za pomocą ustalonych norm testowych lub rozkładu wyników testu. Za pomocą testów psychologicznych można mierzyć takie cechy, jak: wzorce radzenia sobie, wzorce motywacji, cechy osobowości, zachowania związane z pełnionymi rolami, wartości, poziom depresji lub lęku oraz funkcje intelektualne. W praktyce psychologicznej stosuje się dwie główne kategorie testów: testy inteligencji i testy osobowości (projekcyjne i obiektywne).

Do pomiaru zdolności intelektualnych dzieci stosuje się takie narzędzia jak Skala Inteligencji Wechslera dla Dzieci-WISC-R. Najpopularniejszym testem inteligencji dla dorosłych jest Skala Inteligencji Wechslera dla Dorosłych-WAIS-R. Skala zawiera materiał werbalny i zadaniowy i składa się z 15 testów.

Testy projekcyjne mają na celu odkrycie, w jaki sposób struktura osobowości danej osoby i jej doświadczenia z przeszłości wpływają na postrzeganie przez nią dwuznacznych sygnałów płynących z otoczenia. Najbardziej znane testy projekcyjne to test plam atramentowych Rorschacha, Test Apercepcji Tematycznej i test zdań niedokończonych.

Obiektywne testy osobowości to narzędzia ustrukturalizowane, wykorzystujące kwestionariusze, inwentarze samoopisu lub skale oceny, które zawierają starannie sformułowane pytania lub stwierdzenia oraz kilka podanych odpowiedzi do wyboru. Jednym z najpopularniejszych testów osobowości jest NEO-PI-R (Neuroticism-Extroversion-Openness Personality Inventory), który dostarcza informacji na temat głównych czynników osobowościowych. Najczęściej stosowanym testem oceny osobowości jest Minnesocki Wielowymiarowy Inwentarz Osobowości (MMPI-2). Stosowany jest w badaniach klinicznych i sądowych oraz w badaniach naukowych poświęconych objawom psychopatologicznym.

KLASYFIKACJA ZABURZEŃ PSYCHICZNYCH

Obecnie w użyciu są dwa główne systemy klasyfikacji chorób psychiatrycznych: międzynarodowa klasyfikacja chorób opracowana przez Światową Organizację Zdrowia International classification of diseases (ICD-10) oraz Diagnostic and statistical manual of mental disorders (Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych) Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (DSM-5). Podręcznik DSM-5 określa, które podtypy zaburzeń psychicznych są aktualnie oficjalnie uznane, i dla każdego z nich podaje zestaw kryteriów.

Opracowano kilka wzorców ustrukturalizowanych wywiadów diagnostycznych. W praktyce klinicznej i badaniach naukowych popularny jest Ustrukturalizowany Wywiad Kliniczny SCID-5, za pomocą którego uzyskuje się diagnozy ściśle odpowiadające kryteriom diagnostycznym podręcznika DSM-5.

Podsumowując, celem oceny psychologicznej jest rozpoznanie i opisanie objawów pacjenta, określenie, na ile jego problemy są poważne i przewlekłe, wykrycie czynników, które mogły przyczynić się do powstania problemów, oraz zbadanie zasobów, którymi pacjent dysponuje, a które można wykorzystać w programie leczenia.


centrum „Amygdala” dyplomowanymi psychologami diagnostami -certyfikaty Polskiego Towarzystwa Psychologicznego- są Michał Dolistowski tel: 796-881-238 i Katarzyna Podleska tel: 604-484-845. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty zapraszamy do kontaktu.


Godziny otwarcia:

PONIEDZIAŁEK: 9-20
WTOREK: 9-20
ŚRODA: 9-20
CZWARTEK: 9-20
PIĄTEK: 9-19

Gdzie jesteśmy