Category Archives: DIAGNOZA PSYCHOLOGICZNA

  • 0

Ubezwłasnowolnienie

Tags : 

UBEZWŁASNOWOLNIENIE OSÓB STARSZYCH I CHORYCH

Choroby demencyjne, trwałe schorzenia somatyczne oraz choroba Alzheimera powodują, iż osoby nimi dotknięte z czasem tracą zdolności i możliwości działania w codziennych sprawach takich jak opłata rachunków, pobieranie emerytury, dokonywanie zakupów, zarządzanie swoimi sprawami osobowymi i majątkowymi. Rozwiązaniem powyższego problemu jest ubezwłasnowolnienie częściowe lub całkowite osoby starszej dotkniętej chorobami trwałymi. Ubezwłasnowolnienie jest możliwe wówczas, gdy dana osoba nie jest w stanie samodzielnie pokierować swoim postępowaniem z uwagi na chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub innego rodzaju zaburzenia  psychiczne. Ubezwłasnowolnienie osoby starszej jest zatem możliwe w sytuacjach, w których osoba taka ma zaawansowane problemy z pamięcią, nieuzasadnione stany agresji, jak również w wyniku choroby traci kontakt z rzeczywistością i nie jest w stanie bez opieki i nadzoru funkcjonować w społeczeństwie, w tym załatwić podstawowych czynności życia codziennego. Postępowanie o ubezwłasnowolnienie przeprowadza sąd okręgowy, który orzeka w składzie 3 sędziów zawodowych. Ponadto w sprawie o ubezwłasnowolnienie istotne znaczenie odgrywają biegli, którzy oceniają stan zdrowia osoby objętej wnioskiem. Wnioskodawcą w takim postępowaniu może być: małżonek, krewni w linii prostej (rodzice, dziadkowie, dzieci) oraz rodzeństwo, przedstawiciel ustawowy. W postępowaniu o ubezwłasnowolnienie zawsze udział bierze prokurator, którego rolą jest ochrona praworządności, w tym praw osoby objętej wnioskiem, jak również jej małżonek, o ile nie był wnioskodawcą w sprawie. Istotne jest, iż złożenie wniosku w złej wierze lub lekkomyślnie naraża wnioskodawcę na grzywnę. Wniosek jest składany do sądu okręgowego właściwego z uwagi na miejsce zamieszkania osoby nim objętej, a w przypadku jego braku sąd miejsca jej pobytu. Wniosek podlega opłacie sądowej w kwocie 40 zł. We wniosku należy opisać okoliczności, w tym rodzaje zachowań osoby objętej wnioskiem oraz złożyć wszelkie dokumenty medyczne uzasadniające chorobę i zachowania osoby chorej. Brak świadectwa medycznego w tym zakresie może spowodować odrzucenie wniosku. Obligatoryjnie w toku postępowania odbywa się wysłuchanie osoby objętej wnioskiem, przy czym sąd może zarządzić jej sprowadzenie do sądu lub odbyć sesję wyjazdową do miejsca jej pobytu. Obligatoryjnym dowodem w toku sprawy o ubezwłasnowolnienie jest przeprowadzenie opinii biegłego psychiatry, psychologa oraz neurologa, a w razie konieczności również oddanie osoby objętej wnioskiem na obserwację do zakładu leczniczego. Sąd rozstrzyga wniosek po przeprowadzeniu rozprawy, na której wysłuchuje uczestników postępowania. Ubezwłasnowolnienie orzekane jest w drodze postanowienia, w którym sąd wskazuje czy jest to ubezwłasnowolnienie całkowite czy częściowe oraz z jakiej przyczyny (dysfunkcji zdrowotnej) zostało orzeczone.  Po uprawomocnieniu postanowienia o ubezwłasnowolnieniu sąd z urzędu przesyła akta do sądu opiekuńczego, tj. sądu rejonowego, wydziału rodzinnego miejsca pobytu osoby ubezwłasnowolnionej, celem ustanowienia opiekuna prawnego.


W centrum „Amygdala” oferujemy konsultacje u psycholog sądowej/biegłej sądowej Ewy Wagner. Osoby zainteresowane umówieniem konsultacji zapraszamy do kontaktu: 535-021-194


  • 0

Zaburzenie Reaktywnego Przywiązania

Tags : 

Reaktywne zaburzenie przywiązania może rozwinąć się, gdy dziecko nie otrzymuje odpowiedniego poczucia bezpieczeństwa i opieki od rodziców/opiekunów. Istotną cechą jest to, że dziecko wykazuje nieobecny lub słabo rozwinięty poziom przywiązania do osób sprawujących opiekę nad nim w porównaniu z tym, co jest normalne lub oczekiwane. Na przykład bardzo małe dziecko rzadko lub w minimalnym stopniu zwraca się do rodziców o wsparcie, ochronę lub opiekę. Nie istnieją przyczyny neurobiologiczne lub medyczne, które mogłyby wytłumaczyć niezdolność dziecka do nawiązania bezpiecznego kontaktu z rodzicami lub opiekunami. Ze względu na ograniczoną opiekę i pielęgnację podczas wczesnego rozwoju (np. Zaniedbanie) pojawia się zaburzenie reaktywnego przywiązania.

Dzieci z reaktywnym zaburzeniem przywiązania:

  • radzą sobie ze swoimi emocjami niezależnie
  • nie szukają u rodziców/ opiekunów wsparcia, opieki lub ochrony
  • nie są zainteresowane zabawami, w których ważna jest interakcja z innymi dziećmi
  • nie zadają pytań
  • reagują negatywnie na próbę pocieszenia np. są zdezorientowane, zdystansowane lub mogą odmówić przytulenia się do osoby dorosłej

Dzieci z reaktywnym zaburzeniem przywiązania mogą wykazywać zmniejszone lub nieobecne wyrażanie pozytywnych emocji podczas interakcji z rodzicami/opiekunami (np. nie uśmiechają się). Mogą mieć trudności z regulowaniem niepokojących je emocji, co powoduje że przejawiają one wzorce negatywnych emocji, takich jak strach, smutek lub drażliwość w przypadkach, w których jest to nieuzasadnione. Zaburzenie reaktywnego przywiązania diagnozuje się u dzieci, które ukończyły co najmniej 9 miesięcy.


W centrum „Amygdala” , oferujemy diagnozę psychologiczną i psychoterapię. Osoby zainteresowane umówieniem terminu konsultacji zapraszamy do kontaktu: 535-021-194


  • 0

Uzależnienie

Tags : 

Substancje psychoaktywne zniekształcają myślenie, spostrzeganie, pamięć lub pewne połączenia tych zdolności. Uzależnienie fizyczne to sytuacja, w której organizm człowieka nie jest w stanie normalnie funkcjonować bez określonej substancji aktywnej. Brak uzależniającej substancji w organizmie może prowadzić do zespołu odstawienia, czyli do objawów fizycznych obejmujących nudności, ból, dreszcze, drażliwość i nadciśnienie. Natomiast uzależnienie psychiczne to przekonanie, że środek (lek, narkotyk) jest niezbędny do podtrzymania dobrostanu emocjonalnego i psychicznego. Istnieje kilka grup substancji aktywnych, które mogą prowadzić do uzależnienia.


STYMULANTY

Stymulanty to środki pobudzające funkcjonowanie układu nerwowego, należą do nich:

  • amfetamina
  • kokaina- naturalny narkotyk pozyskiwany z liści koki
  • nikotyna- aktywny składnik tytoniu
  • kofeina- łagodny stymulant obecny w kawie, herbacie i kilku innych substancjach pochodzenia roślinnego

DEPRESANTY

Do grupy depresantów należą:

  • barbiturany- środki silnie uspokajające
  • benzodiazepiny- leki obniżające poziom lęku i łagodzące odczuwanie stresu

ALKOHOL


OPIATY I OPOIDY

Opiaty to środki tłumiące odczuwanie bólu. Spowalniają reakcje układu nerwowego, mogą wchodzić w niebezpieczne interakcje z alkoholem i depresantami. Do tej grupy należy:

  • opium- substancja otrzymywana z maku lekarskiego
  • morfina- środek narkotyczny otrzymywany z opium, stosowany w leczeniu silnego bólu
  • heroina- silnie uzależniający środek narkotyczny otrzymywany z opium

PSYCHODELIKI

Psychodeliki to substancje psychoaktywne wywołujące fałszywe wrażenia zmysłowe, zaburzające spostrzeganie rzeczywistości. Należą do nich:

  • LSD- silny syntetyczny psychodelik, który otrzymuje się laboratoryjnie z pasożytniczego grzyba, sporyszu.
  • Fencyklidyna (PCP)- syntetyczny środek psychoaktywny obecnie stosowany jako weterynaryjny lek uspokajający o działaniu pobudzającym, hamującym, uspokajającym lub halucynogennym.
  • MDMA (Ecstasy)- „dopalacz” o działaniu stymulującym i halucynogennym
  • Meskalina- naturalny psychodelik otrzymywany z pędów kaktusa pejotl
  • Psylocybina- naturalny psychodelik obecny w niektórych gatunkach grzybów

MARIHUANA

Łagodny psychodelik (potocznie nazywany „ziołem” lub „trawką”) otrzymywany z liści i kwiatów pewnego gatunku konopi.


W centrum „Amygdala” terapeutą prowadzącym terapię uzależnień jest Sobiesław Zakrzewski. Osoby zainteresowane umówieniem konsultacji zapraszamy do kontaktu: 535-021-194.


  • 0

Ocena Kliniczna i Diagnoza

Tags : 

Ocena kliniczna to procedura, w której trakcie psycholog, wykorzystując testy psychologiczne, obserwacje i wywiady, podsumowuje objawy i problemy pacjenta. Diagnoza kliniczna to proces dochodzenia do klasyfikacji objawów klienta według wytycznych jasno zdefiniowanych w takich klasyfikacjach jak DSM-5 czy ICD-10.

PODSTAWOWE ELEMENTY OCENY

Psycholog musi rozpoznać podstawowy problem, czyli główne objawy występujące u pacjenta i prezentowane przez niego zachowania. Psycholog szuka odpowiedzi na pytania czy jest to problem wywołany stresorem środowiskowym, takim jak rozwód lub utrata pracy, czy może jest to manifestacja jakiegoś poważniejszego i długotrwałego zaburzenia, od jak dawna dany stan trwa i jak klient radzi sobie z tym problemem, z jakiej pomocy korzystał do tej pory, czy występują oznaki zachowań autodestrukcyjnych, do jakiego stopnia problem wpływa na jakość pełnienia przez niego ról społecznych, czy zachowania klienta spełniają kryteria któregoś z wzorców opisanych w podręczniku diagnostycznym DSM-5? Właściwa ocena powinna zawierać obiektywny opis zachowania danej osoby. Jak zazwyczaj reaguje ona na innych ludzi? Czy w jej zachowaniu występuje nadmierne objadanie się lub picie? Czy prezentuje ona jakieś zauważalne deficyty, na przykład umiejętności społecznych? Do jakiego stopnia jej zachowanie jest dostosowane do sytuacji?

Ocena powinna zawierać opis wszelkich mających znaczenie trwałych cech osobowości klienta. Czy klient potrafi przyjąć oferowaną pomoc? Czy jest zdolny do autentycznego zaangażowania uczuciowego i czy jest w stanie przyjąć na siebie odpowiedzialność za dobro drugiego człowieka? Ważna jest także ocena kontekstu społecznego, w jakim klient funkcjonuje. Jakie czynniki stresogenne występują w jego życiu i na jakie wsparcie może on liczyć? Ocena powinna umożliwić psychologowi opracowywanie hipotez na temat zachowań klienta w przyszłości. Które zachowania należy zmienić w pierwszej kolejności i jakie metody terapii mogą być w tym najskuteczniejsze? Jak dużych zmian można się spodziewać po zastosowaniu konkretnej terapii?

RZETELNOŚĆ, TRAFNOŚĆ I STANDARYZACJA OCENY

Test lub pomiar psychologiczny, aby był skuteczny, musi być rzetelny. Rzetelność opisuje stopień, z jakim narzędzie pomiarowe daje taki sam wynik za każdym razem, gdy używane jest do oceny tej samej rzeczy. W kontekście klasyfikacji lub oceny psychologicznej rzetelność to stopień, w jakim narzędzie pomiaru jest zgodne w ocenie, że zachowanie danej osoby pasuje do konkretnej kategorii diagnostycznej. Test psychologiczny i system klasyfikacji muszą być trafne. Trafność to stopień, w jakim narzędzie pomiaru rzeczywiście mierzy to, do czego mierzenia zostało stworzone. Standaryzacja to proces stosowania, punktowania i interpretowania testu psychologicznego w konsekwentny, czyli standardowy, sposób.

RELACJA TERAPEUTYCZNA

Aby ocena psychologiczna dała jasny obraz zachowań i symptomów klienta, ten musi czuć się komfortowo podczas rozmowy z psychologiem. Osoba badana musi mieć przekonanie, iż badanie pomoże psychologowi w pełni zrozumieć jej problemy, a także musi wiedzieć, w jaki sposób testy zostaną przeprowadzone i jak zostaną włączone w proces oceny jej stanu zdrowia. Psycholog powinien wyjaśnić, jak będzie przebiegać ocena i w jaki sposób uzyskane w wyniku badania informacje pomogą stworzyć jasny obraz problemów danego klienta. Klient otrzymuje informację, że uczucia, przekonania, postawy i szczegóły z życia osobistego, którymi dzieli się on z psychologiem, zostaną użyte w odpowiedni sposób, będą objęte ścisłą tajemnicą.

OCENA PSYCHOSPOŁECZNA

Ocena psychospołeczna to uzyskanie realistycznego obrazu osoby badanej w interakcji z jej środowiskiem społecznym. Obraz taki zawiera istotne informacje o cechach osobowościowych klienta i aktualnym poziomie jego funkcjonowania, a także dane na temat stresorów, z jakimi styka się on w swoim życiu, oraz dotyczące zasobów, jakimi dysponuje. Jedną z metod służącą do przeprowadzenia oceny psychospołecznej jest wywiad.

Wywiad to na ogół osobista rozmowa z klientem, pod czas której psycholog uzyskuje informacje o różnych aspektach jego sytuacji, jego zachowaniu i osobowości. Jednym z przydatnych narzędzi oceny, jakimi dysponuje psycholog, jest bezpośrednia obserwacja charakterystycznych zachowań klienta. Głównym celem obserwacji jest poszerzenie wiedzy na temat funkcjonowania psychicznego danej osoby dzięki przyjrzeniu się jej wyglądowi i zachowaniom w różnych kontekstach. Wielu psychologów oprócz dokonywania obserwacji prosi klientów o pomoc w zbieraniu potrzebnych danych, zlecając im prowadzenie samoobserwacji, czyli obserwowanie oraz opisywanie własnych zachowań, myśli i odczuć w różnych sytuacjach.

TESTY PSYCHOLOGICZNE

Naukowo opracowane testy psychologiczne to wystandaryzowane zestawy procedur lub zadań służące do uzyskania przykładów zachowań osoby badanej. Reakcje badanego porównuje się z reakcjami innych osób o podobnych cechach demograficznych, zwykle za pomocą ustalonych norm testowych lub rozkładu wyników testu. Za pomocą testów psychologicznych można mierzyć takie cechy, jak: wzorce radzenia sobie, wzorce motywacji, cechy osobowości, zachowania związane z pełnionymi rolami, wartości, poziom depresji lub lęku oraz funkcje intelektualne. W praktyce psychologicznej stosuje się dwie główne kategorie testów: testy inteligencji i testy osobowości (projekcyjne i obiektywne).

Do pomiaru zdolności intelektualnych dzieci stosuje się takie narzędzia jak Skala Inteligencji Wechslera dla Dzieci-WISC-R. Najpopularniejszym testem inteligencji dla dorosłych jest Skala Inteligencji Wechslera dla Dorosłych-WAIS-R. Skala zawiera materiał werbalny i zadaniowy i składa się z 15 testów.

Testy projekcyjne mają na celu odkrycie, w jaki sposób struktura osobowości danej osoby i jej doświadczenia z przeszłości wpływają na postrzeganie przez nią dwuznacznych sygnałów płynących z otoczenia. Najbardziej znane testy projekcyjne to test plam atramentowych Rorschacha, Test Apercepcji Tematycznej i test zdań niedokończonych.

Obiektywne testy osobowości to narzędzia ustrukturalizowane, wykorzystujące kwestionariusze, inwentarze samoopisu lub skale oceny, które zawierają starannie sformułowane pytania lub stwierdzenia oraz kilka podanych odpowiedzi do wyboru. Jednym z najpopularniejszych testów osobowości jest NEO-PI-R (Neuroticism-Extroversion-Openness Personality Inventory), który dostarcza informacji na temat głównych czynników osobowościowych. Najczęściej stosowanym testem oceny osobowości jest Minnesocki Wielowymiarowy Inwentarz Osobowości (MMPI-2). Stosowany jest w badaniach klinicznych i sądowych oraz w badaniach naukowych poświęconych objawom psychopatologicznym.

KLASYFIKACJA ZABURZEŃ PSYCHICZNYCH

Obecnie w użyciu są dwa główne systemy klasyfikacji chorób psychiatrycznych: międzynarodowa klasyfikacja chorób opracowana przez Światową Organizację Zdrowia International classification of diseases (ICD-10) oraz Diagnostic and statistical manual of mental disorders (Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych) Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (DSM-5). Podręcznik DSM-5 określa, które podtypy zaburzeń psychicznych są aktualnie oficjalnie uznane, i dla każdego z nich podaje zestaw kryteriów.

Opracowano kilka wzorców ustrukturalizowanych wywiadów diagnostycznych. W praktyce klinicznej i badaniach naukowych popularny jest Ustrukturalizowany Wywiad Kliniczny SCID-5, za pomocą którego uzyskuje się diagnozy ściśle odpowiadające kryteriom diagnostycznym podręcznika DSM-5.

Podsumowując, celem oceny psychologicznej jest rozpoznanie i opisanie objawów pacjenta, określenie, na ile jego problemy są poważne i przewlekłe, wykrycie czynników, które mogły przyczynić się do powstania problemów, oraz zbadanie zasobów, którymi pacjent dysponuje, a które można wykorzystać w programie leczenia.


centrum „Amygdala” dyplomowanymi psychologami diagnostami -certyfikaty Polskiego Towarzystwa Psychologicznego- są Michał Dolistowski tel: 796-881-238 i Katarzyna Podleska tel: 604-484-845. Osoby zainteresowane umówieniem wizyty zapraszamy do kontaktu.


Godziny otwarcia:

PONIEDZIAŁEK: 9-20
WTOREK: 9-20
ŚRODA: 9-20
CZWARTEK: 9-20
PIĄTEK: 9-19

Gdzie jesteśmy